பாலா

பாலாவின் ஒரு வழிப் பாதை படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நேற்று அவரின் ஜீவ நதி..பாலாவின் நாவல்களில் பெரும்பாலும் பொதுப் பண்பாக பெண்கள், அவர்களின் வலிகள், ‘போற்றப் பட வேண்டியதன் அவசியங்கள்’ காணப்படும். பாலாவின் நாவல்கள் அதுவும் மழை பொழிந்து பூமியும் மனமும் குளிர்ந்து இருக்கும் இந்த நேரத்தில் படிப்பது பரம சுகம்.

பாலாவின் நாவல்கள் படிக்கும் ஒருவன் அலட்டிக் கொள்ள மாட்டான். மகனோ மகளோ அவனிடம் குளிப்பதற்கும். ‘கழுவிக்’ கொள்வதற்கும் விரும்புவார்கள். பாத்திரம் விளக்குவான், வீடு கூட்டுவான், மொத்தத்தில் தாயுமானவனாய் அவனால் வாழ முடியும். அப்படித் தான் நானும் இருந்தேன், இருக்கேன்.. ( இதுக்குப் பேர் தான் சரவணா அலட்டிக்கிறது....)

இன்றும் பாலா (சாரி.. இங்கு வேறு ஒரு பாலாவைப் பற்றி பேசுவதால் இந்த பிளாக்கில் மட்டும் சந்தியா) குளித்து முடித்தவுடன் பவுடர் பூசி தலையை சீவிக் கொண்டு, அப்பா நான் நல்லா இருக்கேனா என்று கேட்கிறது. நல்லா இருக்கடா என் செல்லமே என்று சொல்லி விட்டு வேறு வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் போது, சிறிது நேர இடை வெளி விட்டு, அப்பா நான் ‘நல்லா இருக்கேனா, சூப்பரா இருக்கனா’ என்று கேட்கிறது. ஒனக்கு என்னடா தங்கத்துக்கு.. சூப்பரா இருக்க என்று சொன்னால், அப்ப மொதல்ல ஏன் ‘நல்லா இருக்கேன்னு’ சொன்னீங்க.. என்று கேட்கின்றது.

குழந்தைகள் நம்மை மடக்குகின்றனவா.. அல்லது இயல்பாக கேட்கின்றனவா என்று தெரியவில்லை.. 

ஏதோ ஒரு சக்தி நம்மை ஆட்டுவிக்கின்றது என்ற எண்ணத்தில் இருப்போர்க்கு பாலாவின் நாவல்கள் பிடித்துப் போக வாய்ப்புகள் அதிகமிருக்கின்றன. பொதுவாக கதைகளில் வரும் கருத்துக்கள் அந்த கதை மாந்தர் பேசுவது போல அமைந்திருந்தாலும் அவை எல்லாம் எழுத்தாளனின் கருத்துக்கள்தான் என படிப்போர்க்கு தெரியும். எழுத்தாளன் தான் நம்பும் அல்லது தோன்றும் கருத்துக்களை ஏதாவது ஒரு கதை மாந்தர் பேசுவது போல அமைத்து விட முடியும். ஆனால் பாலாவின் ‘கருத்துக்கள்’ மட்டுமே நாவல் முழுவதும் விரவிக் கிடக்கும்.

அதீத வர்ணனை, காலை நேர காமம் இவை தவிர்த்து பார்த்தால் பாலாவின் கதைகள் நமக்குள் நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வல்லவை. முக்கியமாக அகல்யா நாவலில் வரும் அகல்யா, பயணிகள் கவனிக்கவும் ‘பாம் ஸ்குவார்ட்’, பூசு மஞ்சளில் வரும் கதை நாயகன் என நல்ல பாத்திரப் படைப்புகள் படிப்பவனை பாதிக்காமலா இருக்கும்...

ஒரு வாரமாக ப்ளாக் எழுதவில்லை. ஒரு வித அதிர்ச்சியில் இருந்து மீள முடியவில்லை. போன வியாழன் அன்று இலேசான மழை பெய்து கொண்டிருந்த நேரம் கிண்டி பாலத்தைக் கடந்து கொண்டிருக்கிறேன். ஏனோ திடீரென ஊரில் மழை வர(ம்) வேண்டி மழைச் சோறு சாப்பிட்ட ஞாபகம் வருகின்றது.  அலுவலகம் சென்றவுடன் அதைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என நினைத்து ஆரம்பித்தும் விட்டேன்.

மழைச்சோறு கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?  மழை பெய்யும் போது ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து ரசித்தவாறே சோறு சாப்பிடுவது என்று உங்களுக்கு தோன்றினால்.... இல்லை.... அப்படித் தான் தோன்றும்.. ஏனென்றால் நீங்கள் எல்லாம் நிலாச் சோறு சாப்பிட்டிருப்பீர்கள். நிலவைப் பார்த்தவாறே சாப்பிடுவது நிலாச் சோறு என்றால் மழையைப் பார்த்தவாறே சாப்பிட்டால் அது மழைச்...  

கொஞ்சம் அவசரமான வேலை இருந்ததால் அப்படியே சேவ் செய்து விட்டு வீட்டில் எழுதலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் ஆனந்த விகடனில் மழைச்சோறை பற்றிய கதை..

எப்படி இருக்கும் எனக்கு.. எழுதுனா... ஏங்க.. சொந்தமா எழுதுங்க, காப்பி அடிக்காதீங்க என்று பின்னூட்டம் வருமே என்ற கவலை வேறு.. சரி வேறு சப்ஜெக்ட் எழுதலாம் என்றால் மனது ஒத்துழைக்கவில்லை. அதெப்படி நான் எழுத நினைச்சத விகடன் காப்பி அடிக்கலாம்...             

அம்மா வந்தாள்

இன்று திரும்பவும் ‘அம்மா வந்தாள்’ படித்தேன். இது வரை ஒரு முப்பது தடவை படித்திருப்பேன். ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு அர்த்தம் தரும் வகையில் எழுத தி. ஜா போன்ற சிறந்த எழுத்தாளர்களால் மட்டுமே முடியும்.

நாவல், காவிரிக் கரையில் ஆரம்பித்து திரும்பவும் காவிரிக் கரையிலேயே முடிவது சிறப்பு. கதை என்ன என்றால் நாலு வரியில் சொல்லி விட முடிந்த சிறு கதை தான். ஆனால் படிக்கப் படிக்க ஒரு அழகான பயணம் போல, அமைதியாக ஒரு சீராகப் பாயும் நதி போல, தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை ஒரு மென்மையும் மனித மனங்களின் ஓட்டத்தை அதன் போக்கிலிலேயே செல்ல விடுவதும் தி.ஜா, வண்ண தாசன் போன்றவர்களின் இயல்பு. பாலகுமாரன் நாவல்களில் அவரின் ‘கருத்துக்கள்’ ஒரு கதாபாத்திரத்தின் சரி, தவறுகளைச் சொல்லும். நடு நடுவே எழுத்தாளரின் சொந்தக் கருத்துக்களும் துருத்திக் கொண்டு தெரியும்/

ஆனால் இங்கு ‘அலங்காரம்’ செய்த தவறையோ அல்லது சிவசுவின் துரோகத்தையோ சரி அல்லது தவறு என்று சொல்லவில்லை. கதைக்குள் செல்வோம்.

‘அப்பு’ என்ற கதாபாத்திரத்தில் கதை ஆரம்பிக்கின்றது. திருச்சியில் காவிரிக் கரை ஓரமாக அமைந்த வீட்டில் வேதம் படிக்கும் அப்புவிற்கு படிப்பு முடியும் நாள் நெருங்கி விட்டது. அந்தப் பாட சாலை பவானி அம்மாள் என்பவரால் தர்மத்திற்காக நடத்தப் படுகின்றது. ‘இந்து’ பவானி அம்மாளின் மாட்டுப் பெண். திருமணம் ஆன ஒரு மாதத்தில் பவானி அம்மாளின் மகன் இறந்து விட்டாலும், இந்து அந்த வீட்டிலேயே இருந்து வேத சாலையில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு உணவு அளிப்பது போன்ற வேலைகளைப் பார்த்துக் கொள்கின்றாள். அவளுக்கு அப்புவைப் பிடிக்கும்.

அப்புவுக்கு இரண்டு அண்ணன்கள், ஒரு தம்பி, இரண்டு அக்கா. அப்புவின்  சகோதரர்கள் எல்லாம் நல்ல வேளைகளில் இருக்க, இவனை மட்டும் தான் செய்த பாவத்திற்கு பிராயச்சித்தமாக வேதம் படிக்க அனுப்புகிறாள். அப்பு’  அந்த வீட்டிற்கு அடிக்கடி வந்து போகும் சிவசு ‘சாயலில்’ இருக்கின்றான்.

படிப்பு முடிந்து வீட்டிற்குத் திரும்பி வரும் அப்பு வீட்டில் இருக்கும் போது நடக்கும் விசயங்களில் மனம் ஒப்பாமல் திரும்பவும் பாட சாலைக்குத் திரும்புகிறான்.

அம்மா வந்தாள் என்று கதாசிரியர் இந்துவைத் தான் சொல்லி இருக்க வேண்டும். இந்தப் படைப்பில் வண்டிக்காரனாக வரும் ‘தாந்தோணி’ முதல் காவிரிக் கரை ஓரமாக உள்ள காது கேளாத ‘சிவன் கோவில் அய்யர் வரை ஒவ்வொரு பாத்திரப் படைப்பும் அற்புதம்.

யாருமில்லாத ஏகாந்த இருட்டில் வானம் பார்த்தபடி மல்லாந்து படுத்து, சுவர்க்கோழிகளின் சத்தத்தோடு, மரத்தில் அடைந்திருக்கும் பறவைகளின் சத்தமும் கேட்க மனத்தில் ஒன்றுமில்லாமல் நான் அடைந்த சுகம் தான் காவிரிக் கரையில் அப்பு அனுபவித்த சுகம்.

உண்ட வீட்டிற்குச் செய்யும் துரோகம் என ‘இந்து’ நெருங்கும் போதெல்லாம் விலகும் அப்பு, ஒதுங்கி ஒதுங்கி செல்லும் அப்புவைக் கண்டு கோபம் கொண்டு, தன்னிடம் இருந்து விலகி விடுவானோ என்று அவங்க அம்மாவைப் பற்றி சொல்லி கோபம் காட்டும் இந்து’ என மனித மனத்தின் இயல்பை அப்படியே தருகின்றார் தி.ஜா.

சில இடங்களில் இந்துவைப் பற்றிய வர்ணனைகள் கொஞ்சம் அவசியம் அற்றவை என்று தோன்றினாலும் நாவலின் சுவாரசியம் கருதி ஆசிரியர் கொடுத்திருக்கலாம். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது, அப்புவின் அம்மா’ அலங்காரம்’ எந்த சூழ்நிலையில் தன்னை சிவசுக்குக் கொடுத்தார் என்ற சுய விளக்கமோ, அப்புவின் அப்பா ஏன் தடுக்கவில்லை என்ற காரணமோ சொல்லப் படவில்லை.

அது சரி, எல்லாவற்றையும் தெரிந்து கொள்ளத்தான் வேண்டுமோ?

ஒரு முறை படித்துப் பாருங்களேன். உங்களுக்கும் அப்புவைப் பிடிக்கும்.  

  

உயிரைத் தேடி....2

அதே காலகட்டத்தில் தான் தி.ஜா அறிமுகம் ஆனார். அவரின் செம்பருத்தி, அம்மா வந்தாள், மரப்பசு ஆகியவை மறக்க முடியாத நாவல்கள். அதாவது ஒரு எழுத்தாளரின் புத்தகத்தை நூலகத்திலிருந்து எடுத்து வந்து படிக்க வேண்டியது. அது பிடித்துப்போனால், அவர் எழுதிய மற்ற புத்தகங்களை தேடிப் படிப்பது. இவ்வரிசையில் சாண்டில்யன், கல்கி, வண்ணதாசன், ஜெயகாந்தன் என கல்லூரியில் இருந்த புத்தககங்களை எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு படித்தேன்.

மூன்று டோக்கனுக்கு  மூன்று புத்தகங்கள் எடுத்து மறுநாளே ‘படிச்சுட்டேன்’ என்று திரும்ப கொடுக்கும் போது நூலகர் கேட்டிருக்கிறார், தம்பி நீங்க உண்மையிலேயே படிக்கிரீங்களா, இல்ல படிக்கிற மாதிரி நடிக்கிறீங்களா என்று.

கல்லூரி முடிந்து விடுமுறையில் இருக்கும் போது, படிக்க புத்தகம் கிடைக்காது. காசு கொடுத்து வாங்கி படிக்கும் அளவு வசதியும் இல்லை, அது ஒரு ‘பஞ்ச காலம்’. இதனால் தினசரி பேப்பரை நான்கு மணி நேரம் படிப்பேன். வரி விளம்பரம், நினைவு அஞ்சலி, வருந்துகிறோம், ‘ கெஜட் அறிவிப்பு ‘ சித்த வைத்தியம் ‘ வாலிப வயோதிக அன்பர்களே! எங்கள் மருந்தை ஒரு மண்டலம் உட்கொண்டால், அதீத சக்தி பெறலாம்’ போன்றவற்றை சுவாரஸ்யமாக படிப்பதற்கு எனக்கு பொறுமை இருந்தது.

சென்னைக்கு வந்த புதிதில், என் சம்பளப் பணத்தில் பாதி பழைய புத்தகங்கள் வாங்கவே சரியாய் போய் விடும். என் பையில் அல்லது கையில் எப்போதும் எதாவது ஒரு புத்தகம் இருந்து கொண்டே இருக்கும்.

அன்று எங்கள் பக்கத்துக்கு வீட்டிலும் ஒரு ‘ பாலா’ பைத்தியம் இருந்தார். என்ன புக் படிச்சுகிட்டு இருக்கீங்க என்று இருவரும் கேட்டுக் கொள்வோம்.

புத்தகம் படிக்கும் போது எனக்கு யார் கூப்பிட்டாலும் காதில் விழாது. ஒரு கட்டத்தில் ‘ சரவணா உன்னைய அப்போதிருந்து கூப்பிட்டுட்டு இருக்கேன், காதே கேட்கலையாடா, காது என்ன செவிடா என்று கோபமாய் சித்தப்பா கேட்கும் போது, ‘ ஆமா சித்தப்பா, காது சரியாய் கேட்க மாட்டேங்குது என்று பொய் சொல்லி இருக்கேன்.

இந்த வயசுலேயே கதை புத்தகம் படிக்குது, இது எங்க உருப்படி ஆகப்போகுது என்று என் சொந்தங்கள் என்னை வாழ்த்தி இருக்கின்றன.

இந்த சின்ன வீட்ல சாமான்க வைக்கவே இடமில்ல என்று என் பதினைந்து வருட புத்தக சேமிப்பை, தேடித் தேடி அலைந்து வாங்கிய என் புத்தகப் புதையலை, கடைக்காரனிடம் போட்டு பிளாஸ்டிக் குடம் வாங்கிய மனைவியை மன்னித்திருக்கிறேன், மிக நீண்ட சண்டைக்குப் பிறகு.

படிக்கும் காலத்தில் ‘குறிஞ்சி மலர்’ அரவிந்தன் மாதிரி வர வேண்டும் என்று நினைத்தவனை, 'காலம்' என்ற கடவுள் ஆடிய 'விதி' என்னும் விளையாட்டால் சம்பளத்திற்காகப் போராடும் சராசரி சென்னைவாசியாக மாற்றியது.

இப்போதும் திருத்திக் கொள்ள அல்லது மாற்றிக் கொள்ள முடியவில்லை, புத்தகம் படிக்கும் பழக்கத்தை.

எனது ஆசை எல்லாம் ஒன்று தான். சொந்தமாக கட்டும் வீட்டில் பெரிய நூலக அறை ஒன்று கட்ட வேண்டும். பகல் முழுவதும் படிப்பு, இரவு முழுவதும் எழுத்து என நான் விரும்பிய வாழ்க்கை வாழ வேண்டும்.

அதற்கு சில பல காலங்கள் ஆகலாம். எனக்கு வரும் முதுமை வருடங்களின் வரியாக என்னிலிருந்து எதை வேண்டுமானாலும் எடுத்து கொள்ளட்டும், தெளிவான பார்வை ஒன்றைத்தவிர.

ஏனெனில் நான் படிக்க வேண்டும்.
   

உயிரைத்தேடி

உயிரைத்தேடி

மேற்கண்ட வார்த்தை உங்களில் ஒரு அதிர்வை ஏற்படுத்தினால், நீங்கள் சிறுவர் மலர் வாசகராக 80 களில் இருந்திருப்பீர்கள். அப்போதெல்லாம் எங்கள் ஊருக்கு காலை ஆறு மணிக்கு வரும் கண்ணபிரான் பஸ் பேப்பரையும் கொண்டு வரும். கண்டக்டரிடம் பேப்பர் வாங்க ஒரு போட்டியே நடக்கும்.

சிறுவர் மலரை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு சாயாக்கடை தாத்தாவிடம் சொல்லி விட்டு கடையின் பின்புறம் உள்ள இடத்தில் அமர்ந்து படிப்போம். அப்போது சிறுகதைகள் நிறையவே இருந்தாலும் முதலில் படிப்பது உயிரைத்தேடி காமிக்ஸ் கதை. மிகவும் விறுவிறுப்பாகவும் நிறைய சஸ்பென்ஸ் வைத்தும் கதை செல்லும்.

ஏதோ ஒரு உயிர்கொல்லி நோய் தாக்கி, மனித இனமே அழியத்தொடங்கும். அப்போது ஒரு சிறுவன் மட்டும் தப்பிப் பிழைப்பதும், அவன் சந்திக்கும் பிரச்சினைகளுமே கதை.

சிறுவர் மலரிலிருந்து வாரமலர்க்கு வளர்ந்தேன். அப்போது டீ கடை வைத்திருந்த அய்யர் வீட்டில் ராணி, தேவி, ராணி முத்து வாங்குவார்கள். அங்கேயே படிக்க வேண்டும்.

குடும்பம் ஒரு கதம்பம் என்ற பெயரில் ‘சொந்த அனுபவ கதைகள்’ வரும்.

‘உன்னை உன் சொந்த மாமனே சீரழித்தது பற்றி எழுதி இருந்தாய். இந்த உலகமே கயவர்களால் ஆனது அம்மா. நாம் தான் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் முள்ளின் மீது சேலை பட்டாலும்.... என்ற ரீதியில் அனுராதா ரமணன் ‘அறிவுரை’ வழங்கி இருப்பார். கொஞ்ச நாளிலேயே தெரிந்தது இது எவரின் உண்மை அனுபவமும் அல்ல, அவர்களே எழுதிக் கொள்கிறார்கள் என்று.

இன்று ஹிட்டாக இருக்கும் ரியாலிட்டி ஷோவை அப்போதே அறிமுகப்படுத்தியது ராணி வார இதழ். வாசிப்பு வளர்ச்சியின்(!) அடுத்த கட்டமாக ராஜேஷ் குமார் அப்போது அறிமுகமானார். நாலு ராஜேஷ் குமார் நாவல்களும், ஒரு பாட்டில் தண்ணீரும் எடுத்துக்கொண்டு துவரங்காட்டுக்குள் மாடு மேய்த்தது இன்னும் பசும்புல் வாசமாய் ஞாபகம் இருக்கிறது.

ராஜேஷ்  குமாரின் தங்க கொலுசு நாவல் படித்திருகீர்களா? செம லவ் ஸ்டோரி. பதின்ம வயதில் படித்து அழுத நாவல். ஒரு கட்டத்தில் க்ரைம் கதைகள் போரடிக்க (கல்லூரிப்பருவம்), கண்மணிக்கு மாறினேன்.

உமா மகேஸ்வரி, சுதா, மணிமேகலை என அணைத்து கண்மணி எழுத்ததார்களையும் படிக்க பிடித்தது. இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கும் போது ‘ பாலகுமாரன்’ அறிமுகமானார். முதல் கதை ‘பயணிகள் கவனிக்கவும்’

நான் படித்த புத்தகங்களில் அதிக முறை படித்த நாவல் இது. நான் ஏர்போர்ட்டில் வேலை செய்யும் போது ‘ இந்த தண்ணீர் தொட்டியில் தானே சத்திய நாராயணன் என்ற சத்தி பாம் வெடித்த போது உட்கார்ந்து இருந்தது’ என்று நினைக்கும் அளவுக்கு நாவலில் ஒன்றி விட்டேன். இப்போது கூட சத்தி, ஜார்ஜிணா, செக்யூரிட்டி ஆபீசர் எல்லோரும் விமான நிலையத்தில் வேலை பார்க்கிறார்கள் என்றே நம்புகின்றேன்.

அப்புறம் பாலாவின் நாவல்களை தேடித் தேடி படிக்க ஆரம்பித்தேன். இரும்பு குதிரைகள் முதல் உடையார் வரை பாலாவின் நாவல்களால் பாதிக்கப்பட்டேன்.

பாலா நாவல் படிக்கிறாயா, பார்த்துப்பா பைத்தியம் ஆகிடாத என்ற மணி மாலா அக்கா, பாலா புத்தகம் இருந்தா கொடேன் என்று கேட்டது அழகிய முரண்.

(தொடரும் .....)