மருத்துவம் மறு

மீண்டும் ஒரு ஹாஸ்பிடல் வாசம்.. அதே விஜயா ஹாஸ்பிடல் வடபழனி. அதே வயசான நர்ஸ்கள். நல்லா இருக்கீங்களா சார் னு ரவுண்ட்ஸ் வரும் சிறு வயது பெண் டாக்டர்கள் ( இதே தாத்தாவாக இருந்திருந்தால் நல்லா இருந்தா நா ஏன்மா இங்க இருக்கேன்.. இந்த நேரம் பிரியாணி சாப்பிட்டுட்டு இருப்பேன் என்று சொல்லியிருப்பார் ) ஏன்டா இந்த வேலைக்கு வந்தோம் என நொந்து கொண்டே வேலை செய்யும் லிப்ட் ஆபரேட்டர்கள் என இருபது வருடங்களாக எதுவுமே மாறவில்லை.

இந்திரா பார்த்தசாரதி ஒரு கதையில் எழுதி இருப்பார்.. பிணியிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்ற சித்தார்த்தனின் கனவு தான் எவ்வளவு உயர்ந்த கட்டடங்களாக வளர்ந்து இருக்கின்றன என்று. ஆனால் விஜயா ஹாஸ்பிடல் மட்டும் உயரமாக வளராமல் அகலமாக விரிந்து பரந்திருக்கின்றது. உள்ளே செல்லும் வழி ஒன்று தான். அனால் அந்த வார்டு நம்பர் காட்டும் அம்புக் குறி செல்லும் வழி தினத் தந்தியின் சிந்துபாத் கதை போல நீண்டு கொண்டே செல்லும். உள்ளே சென்ற நீங்கள் எப்போதும் எக்சிட் என்ற அறிவிப்பு பலகை காட்டும் வழியிலே தான் வர முடியுமே தவிர தானா கண்டு பிடிச்சு வெளியே போயிட முடியாத ஒரு அமைப்பைக் கொண்டது இந்த மருத்துவமனை. ரெட்டி இதனை என்னவாக கட்டி இருப்பார் மருத்துவமனையாக மாற்றுவதற்கு முன் என யோசித்து பார்த்திருக்கிறேன். இது வரை தெரியவில்லை 

பில் செட்டில் பண்ணாம யாரும் வெளிய போகக் கூடாதுனு ரெட்டிகாரு போட்ட பிளான் போல. யாரிடமாவது விசாரித்தே வெளியே செல்ல முடியும்.

மருத்துவமனையில் இரவில் உடன் தங்குதல் எப்போதும் ஒரு பயத்தை வர வைப்பது. தூக்கம் தொலைய வைக்கவும் தூங்க கூடாத நேரத்தில் தூக்கம் வருவதாகவும் சரி தூங்குவோம் என படுத்தால் அது வர மறுப்பதாகவும் என விசித்திர இரவாக அது இருக்கும்.

மருந்து அதன் கடமையை செய்து நோய் போக்குவதை விட உடன் இருந்து பார்த்துக் கொள்பவர்களின் அன்பும் அக்கறையுமே நோய் தீர்க்கும் அருமருந்தாக இருக்கக் கூடும். இதனால் தானோ என்னவோ உடல் நிலை சரி இல்லாதவரை சென்று பார்ப்பது ஒரு கலாச்சாரமாக பின்பற்றப் படுகின்றது. எவ்வளவு பணம் இருந்தும் கவனிக்க ஆளில்லாமல் இருப்பதெல்லாம் வாழ்வின் சாபம். இறப்பு எப்படி நேர்ந்தது என தெரியாமல் கூட போகலாம்.அனால் என்றைக்கு இறந்தார் என்றே தெரியாமல் போவதும் அதற்கு விசாரணை கமிசன் வைத்து தெரிந்து கொள்ள வேண்டியதும் அவர்  வாழ்ந்த காலத்தில் செய்த பாவங்கள்.

தாத்தா பை பாஸ் சர்ஜரி செய்து கொண்டபோது கூட இருந்து கவனித்துக் கொண்டதும் அதில் இருந்து கற்றுக் கொண்டதும் எனக்கான வாழ்க்கை  பாடம். எவ்வளவு சிடு சிடு என்று பேசினாலும் சிரித்துத்கொண்டே பதில் சொன்ன அந்த மலையாள நர்ஸ்கள். அத்தையிடம் நீ வர வேணாம்.. சரவணன வர சொல்லு ..அவன்தான் முதுகுல கை வைச்சு அழகா தூக்கி வலிக்காம உக்கார வச்சான் என தாத்தா சொன்னது இன்னமும் காதில் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றது.

உடல் நலமில்லாத சமயத்தில் எல்லோரும் மென்மையான இதயம் கொண்டவர்களாக மாறி விடுவது இயல்பு. வாழ்வின் நிலையாமை மீதான எண்ணம் வந்து  சக உயிர்களின் மீதான அன்பை அதிகப் படுத்தும் தருணங்கள் அவை. அப்போது அவர்கள் பகிர்ந்து கொள்ளும் கதைகள் யாவும் மனதின் நெகிழ்ச்சியை அதிகப்படுத்துவதாக அமையும்.

சில மருத்துவமனை நேரங்கள் நெஞ்சை விட்டு நீங்காத வாழ்நாள் அதிர்ச்சியை அளிக்கவல்லவை. ஜெயா அத்தை, மணி மாமா, சாரதி சித்தப்பா இவர்களின் தற்கொலைகள் இயந்திர மனிதர்களின் மனங்களை காட்டும் அரசு மருத்துவமனைகளின் மற்றொரு முகம்.

முதன் முறையாக மதுரை இராஜாஜி அரசு மருத்துவமனையின் குழந்தைகள் சிறப்பு பிரிவு அவ்வளவு ஒரு மகிழ்ச்சியை அளித்தது. அந்த ஹால் எங்கும் பிள்ளை செல்வங்கள். சில பேருக்கு கட்டில்களும் நிறைய பேர்கள் தரையிலுமாக பிறந்த சிசுக்களுடனும் வாய் நிறைய சிரிப்போடும் என மகிழ்வான நிறைவான உணர்வை அளித்தது.

காட்ல இருந்து வந்தார்ங்க.. சுடு தண்ணி கொஞ்சம் வச்சு குடும்மா நெஞ்ச கரிக்கிர மாதிரி இருக்குன்னார்..எடுத்துட்டு வரதுக்குள்ள கழுத்து ஒரு பக்கமா சாஞ்சிருச்சு என்பதாகவே பெரும்பாலும் மரணங்கள் இருக்கும் நமது சொந்த ஊரில். இப்போது எதற்கெடுத்தாலும் மருத்துவமனை சென்று டெஸ்ட் எடுத்து தெரிந்து கொள்ளும் வசதி வந்தாலும் இவை எதுவும் இல்லா அந்த நாட்களில் வாழ்ந்தது வரமாகவே படுகின்றது.

எப்போதும் தண்ணீ தம் என வாழ்ந்த மாதவன் சித்தப்பாவை அவ்வளவு செலவு செய்து கிட்னி பிரச்சினையை சரி ஆக்கி டயாலிசிஸ் செய்து கொண்டிருந்த நேரம் அது. ஒரு நாளில் மனது உடைந்த நிலையில் சொன்னார். எதுக்குடா சரவணா இப்படி எல்லாத்துக்கும் கஷ்டத்த குடுத்துகிட்டு.என்னால ஒரு பிரயோசனம் இல்ல இந்த வீட்ல. இந்த சின்ன பசங்க சம்பாதிக்கிறத எனக்கு செலவு பண்ணிட்டு இருக்கானுக.. என்னைய அப்படியே ஊர்லயே விட்ருந்தா என்னோட இஷ்டத்துக்கு வாழ்ந்துட்டு செத்து போயிருப்பேன்ல என்று சொன்னவரை கண்ணீரோடு கட்டி அனைத்துக் கொள்ளத்தான் முடிந்தது.

உடம்பு சரி இல்லாதவரை காப்பாற்றுகிறோம் என்று சொல்லி அவருக்கு விருப்பமே இல்லாத ஒரு வாழ்வியல் முறையைத் தருவது உண்மையில் சரியா.. வாழ்வென்பது அவரவர் விருப்பம் தானே..

சித்தப்பா சொன்னது இது தான். ஒரு டீ குடிக்க முடில.. தம் அடிக்க முடியல..அப்புறம் என்ன இந்த வாழ்க்கை பு** வேண்டியிருக்கு என்றார்.          

    

       

    

மாதவன் சித்தப்பா

வெள்ளி இருந்தார்

சனி இறந்தார்

ஞாயிறு எரிந்தார்

திங்கள் கரைந்தார் 

என ஒருவரின் வாழ்வு மூன்றே நாட்களில் முடிந்து போக முடியுமா?

நினைவு தெரிந்த முப்பத்தைந்து வருடங்களாக அறிந்த சித்தப்பா மூன்று நாட்களில் மறைந்து போனார் என்பதனை ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. காலம் எல்லாவற்றையும் மறக்கச் செய்யும் வலிமை வாய்ந்தது. ஆனாலும் சில நினைவுகள் வாழ்நாள் முழுதும் தொடர்ந்து வரும். எனக்கும் சித்தப்பாவிற்குமான சில நினைவுகள் அப்படியானவை.

உழுது கொண்டிருக்கும் சித்தப்பாவிற்கு கஞ்சி கொண்டு செல்கின்றேன். அந்த நேரத்தில் முதன் முதலில் கலப்பையின் கை பிடிக்கிறேன். உழும் நேர்த்தி கண்ட சித்தப்பா நீ மேனி புடிக்கத்தாண்டி லாயக்கு என சிரித்துக் கொண்டே சொல்கின்றார். அதனை நன்றாக உழுதேன் என்பதற்கான பாராட்டாக நாம் தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். எதனையும் நேரடியாகப் பாராட்டுபவர்கள் ஒரு வகை என்றால் சித்தப்பா அதற்கு எதிர் வகை. இப்ப சாப்பிடுறையா இல்ல தூக்கி போட்டு  நோங்கட்டுமா என்று பாசத்தையும் கொஞ்சம் கோபத்தோடு சொல்லியே பழக்கப்பட்டவர்.

சித்தப்பாவின் இளவயது உடல் வலிமை இனி எத்தலைமுறைக்கும் சாத்தியப்படாதது. அது ஒரு மூட்டை நெல்லை அசால்ட்டாக தூக்கி மூன்றாவது அட்டியில் போடும் வலிமை. விவசாய வேலை நடைபெறும் நாட்களில் அவரின் சுறுசுறுப்பை கண்டவர்க்கு இந்த நகரம் என்னவொரு நரகமாக இருந்திருக்கும் என அறிய இயலும். ஊரிலேயே வாழ்ந்து விட வேண்டும் என வைராக்கியம் கொண்டோரை நகரத்திற்கு சூழல் அழைத்து வரும் போதே பாதி உயிர் போய் விடுகின்றது. கண்ணிற்கு தெரியாமல் ஒரு கயிற்றால் அவர்களின் கால்கள் கட்டப் பட்டிருக்கின்றன. எந்த ஊருக்குச் சென்றாலும் நினைவுகளின் கயிறுகள் துரத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன. அதனை போக்கும் வலிமை எந்த நகரத்திற்கும் வாய்த்ததில்லை.

உழுது வந்த களைப்பு தீர்வதற்குள் மாட்டிற்கு புல் பிடுங்கச் செல்ல வேண்டும். புல்லுக்கட்டை ஒற்றை ஆளால் தூக்க முடியாத அளவுக்கு கட்டித் தூக்கி வருவார். மாடுகளும் காலை உழவுக்கும் அந்திப் பூட்டுக்கும் உழும் அளவுக்கு உழைக்கும். அப்படி உழைக்கும் மாடுகளை பார்த்துப் பார்த்து கவனிப்பார். இன்னும் அந்த காரிக் காளையும், கொம்பு படர்ந்த மயிலக் காளையும் ஞாபகம் இருக்கின்றது.

இரவில் தூங்கப் போகும் முன் ஒரு கட்டு பீடி வாங்கி தலைமாட்டில் வைத்துக் கொள்வார். மாட்டிற்கு ஒரு மணிக்கொரு முறை வைக்கோல் போட வேண்டும். அதிகமாகப் போட்டால் காலுக்கு இழுத்து விடும். எனவே ஒவ்வொரு முறை வைக்கோல் போடும் போதும் ஒரு பீடி பற்ற வைப்பார். விடியும் பொது கொஞ்சம் வைக்கோல் மீதி இருக்கும் ஆனால் பீடி காலியாயிருக்கும்.

காடு வேர்க்கடலை எடுத்து முடித்து விட்ட காலம். பௌர்ணமி நிலவு வெளிச்சமிருக்கும் நேரத்தில் உரத்திற்காக குப்பை அடிப்பார்கள். (அன்றாடம் மாடுகள் போடும் சாணி மற்றும் வீட்டு குப்பைகளை ஓரிடத்தில் கொட்டி மக்குமாறு மண்ணால் மூடி விடுவர். சில நாட்கள் சென்றால் உரம் ரெடி) அப்படியான ஒரு நாளில்  சித்தப்பா இந்த நடை நான் போயிட்டு வர்றேன் என வண்டி மாடு ஓட்ட கேட்கின்றேன். பாத்து போயிட்டு வாடா என சாட்டைக் கம்பை தருகின்றார். யாரோ ஒருவர் பாடும் வள்ளி திருமண நாடகப் பாடல் பீத்தோவனின் இசையாக எங்கிருந்தோ ஒலிக்கின்றது. அடுத்த நடை, அதற்கு அடுத்த நடை என அந்த இரவு முழுதும் நானே குப்பை அடிக்கின்றேன். தனியாளாய் குப்பை அடித்த பெருமிதம் மனசெங்கும் வழிய குப்பை வாசம் மேனி முழுதும் வீசுகின்றது. இப்படியான அற்புத தருணங்களை எனக்கு தருவித்தவர் சித்தப்பா.

இன்னும் நிறைய இருக்கின்றன நினைவுகளில் தங்கி. உடம்பை அழித்தேன் உயிர் அழித்தேன் என அவரின் உடம்பை அவரே கெடுத்துக் கொண்டது மட்டும் இல்லாமலிருந்தால் என மனம் ஏங்கினாலும் விதி என்பது அது எனில் எது என் செய்து விட முடியும் என சமாதானம் செய்து கொள்கின்றேன்.

பிக் பாஸ் 1980 - 90

அது தொன்னூறின் ஆரம்பம் அல்லது எண்பதின் இறுதியாக இருக்கலாம். ஊரில் பத்தாம் வகுப்பு முடித்தோ முடிக்காமலோ சுற்றிக் கொண்டிருந்தவர்களை ‘போங்கடா மெட்ராஸுக்கு’ என பத்தி அனுப்பிவிட்ட ஊர் பெருசுகள். நம்பி வந்த எல்லோர்க்கும் வாழ்வளிக்கும் இடமாக கார்கோ கம்பனிகள் இருந்தன. வேலை எங்கடா என்றால் ஏர்போர்ட்ல, கஸ்டம்ஸ்ல என பெருமையாக சொல்லித் திரிவார்கள்.  ஆனாலும் சம்பளம் என்பது வயிற்றுக்கும் வாய்க்கும் சரியாகவோ சில நேரங்களில் போதாததாகவோ இருந்த காலம்.

தனி வீட்டிற்கு வாடகை கொடுத்து கட்டுபடி ஆகாது என ஐந்து பேர் முதல் பத்து பேர் வரை சேர்ந்து ஒரே வீட்டில் வாழும் பிக்பாஸ் வீடுகள் பல்லாவரம் மற்றும் கிரோம்பேட்டை பகுதிகளில் இருந்தன. முன் கோபம் அதிகமாக உள்ளவர்கள் முதல் அயன் பாக்ஸில் முட்டை ஆம்லேட் போடும் வல்லுனர்கள் வரை சேர்ந்து வாழ்ந்து சந்தோசத்தையும் துக்கத்தையும் ஷேர் செய்து கொண்டனர். ஒரு கடையில் கணக்கு வைத்துக் கொண்டு மாதத்தின் மொத்த செலவை சமமாகப் பிரித்துக்கொண்டனர். பெரும்பாலும் வைப்பதற்கு சுலபமான ரசம், முட்டைக் கொழம்பு, துவையல் ஆகியவையே டெய்லி மெனுவாக இருந்தன . செலவில் சிக்கனம், உணவில் தன்னிறைவு என்பதே இக்கூட்டணியின் குறைந்த பட்சகொள்கை.. அதிக பட்ச ஆசை.

சம்பாதிக்கும் பையன் பணம் அனுப்புவான் என்ற பெற்றோரின் நம்பிக்கையை காப்பாற்றுவதற்காக வாங்கும் சம்பளத்தில் வயிற்றைக் கட்டி வாயைக்கட்டி ஊருக்கு அனுப்பிய அண்ணன்கள் சித்தப்பாக்கள் எல்லாம் வாழும் தெய்வங்கள். பெரும்பாலும் எவரும் மூன்று வேலை உணவு சாப்பிட்டு இருக்க மாட்டார்கள். வேலை முடிந்து நள்ளிரவில் வீடு திரும்புவார்கள் எதையோ சாப்பிட்டு உறங்கி காலையில் சமைக்க நேரம் இல்லாமல் வேலைக்கு கிளம்பினர். எனவே காலை உணவு கட்டாயம் இல்லை. மதிய உணவு அன்றைய வேலையைப் பொருத்து மாலை உணவாக மாறக் கூடும். இரவு உணவு மட்டுமே நிச்சயம். அதனால் ஞாயிற்றுக் கிழமை அவர்களின் நாள். அவர்களுக்கேயான நாள். பெரும்பாலும் எல்லா வீடுகளும் எலிமிநேசன் இல்லாத பிக்பாஸ் வீட்டைப் போல ஜாலியாக இருக்கும். ஊரிலிருந்து யாரவது வந்து விட்டால் வறுமையிலும் ‘செம்மையாக’ விருந்து படைப்பார்கள். விடுமுறை நாட்களில் இந்த வீடுகளுக்கு விருந்தினராக சென்றது ‘உண்டு’. துணி துவைத்தல், சமைத்தல், வீடு சுத்தப் படுத்துதல் கணக்கு வழக்கு சரி பார்த்தல் என வேலைகள் ஒவ்வொரு மாதமும் பிரித்துக் கொடுக்கப்படும். இப்போது நடக்கும் ஷோ வுக்கு முன்னோடி இந்த கூடி வாழ்ந்த வாழ்க்கை முறையே ஆகும்.

இவர்களுக்குள்ளும் சண்டை சச்சரவுகள் வந்தாலும் ஒருவர் மீது ஒருவர்க்கு அக்கறை இருந்து கொண்டே இருந்தது. வாங்கும் சொற்ப சம்பளத்தில் சீட்டு போட்டு வீட்டுக்கு அனுப்பி தீபாவளி பொங்கலுக்கு துணிமணி அனுப்பி என எப்போதும் வீட்டையே சுமந்து வாழ்ந்த சுமைதாங்கிகளாய் ஒரு தலைமுறை வாழ்ந்தது என்பது இன்றைய இளைய தலைமுறை கற்க வேண்டிய வாழ்க்கைப் பாடம்.  

திருமணம் ஆகி இன்று வெவ்வேறு திசைகளில் பயணித்தாலும் இந்த பிக் பாஸ் வீடுகளில் வாழ்ந்தவர்களுக்கெல்லாம் ..ச்சே எப்படி ஜாலியா இருந்தோம்ல என எப்போதாவது நினைக்க வைக்கும்படியான ரசனையான நினைவுகள் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஆயிரம் இருக்கும்.

இப்போதும் இதே மாதிரி அறையை பகிர்ந்துகொள்ளும் நண்பர்களிடம் விசாரிக்கின்றேன். சமைக்க நேரமில்ல சார் ஹோட்டல் சாப்பாடு தான் எல்லோர்க்கும் என்கின்றார்கள். அறையை பகிர்ந்து கொள்கிறார்களே தவிர மனசை அல்ல. ஒரே அறையில் வசிக்கின்றார்களே தவிர யாரும் வாழ்வதில்லை.           

ஆளில்லா வீடு

முன்னொரு காலத்தில் இங்கொரு வீடொன்று இருந்தது. அன்பினால் கட்டப்பட்ட அழகு வீட்டின் பெருமை அரசு இயந்திரத்தின் இரும்பு கைகள் அறியாதவை.

வீடென்று எதனை சொல்வீர்.. அப்பா வெற்று மார்பு சுவரில் பட சாய்ந்திருக்க அவர் மடியில் தலை சாய்த்து படுத்த நினைவுகள் இருந்தால் உங்களுக்கும் வீடு பேறு வாய்க்கப் பட்டிருக்கும் எனப் பொருள். இதை எல்லாம் சினிமாவில் பார்த்து மட்டுமே வாழ வாய்ப்பு கிடைத்து வாழ்ந்தவனுக்கு எதெல்லாம் வீடென தெரிந்தால் வியப்படைவீர்கள். ரேஷன் கடை மொட்டை மாடி, அய்யனார் கோவில் மணற்குவியல், கல்லு வீட்டு திண்ணை, கடக் கம்பு காடு இவையெல்லாம் எனக்கு வீடு. இரவு எங்கு முடிகின்றதோ அதனை வீடு எனச் சொல்லலாமெனில் எனக்கு அன்று எங்கு முடிகிறதன்றே தெரியாத ஒரு இனிமையான சவாலான வாழ்க்கை எனச் சொல்வது ஆப்டிமிசம். அதனை இல்லாதவனின் வாழ்க்கை என சொன்னால் அது பெசிமிசம்.

அம்மாவின் பேய் பயத்திற்கு கதவு சன்னல்கள் இறுக சாத்தி வைக்கப் பட புழுக்கத்துடன் தூங்கியது எனது பால்யம். இது என் இடமல்ல என்று வீட்டை விட்டு துறவறம் பூண்டு திருவண்ணாமலை  கிளம்பிய ரமணரைப் போல தூங்குவதற்கு இடம் தேடி கிளம்பிய போது வயது பத்து.

அழகிய நினைவுகளைக் கொண்டது வீடெனில் அதுவும் சாத்தியமில்லா வறுமை கோட்டு வாழ்க்கை. நேராக இருந்தால் தானே அது கோடு. இது அப்படியும் இல்லை. ஒரு நாள் நல்ல சாப்பாடு மறு நாள் கூழ் கூட இல்லாத நிலை என இருந்த ஒன்றை வறுமை கிறுக்கல் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

இருக்க இடமில்லாத வீட்டில் கழிந்தது எனது மாணவப் பருவம். புத்தகத்தின் வாசனை யாரையும் மயக்கும். அனால் எனது புத்தகங்களின் வாசனை மண் எண்ணெய் நாற்றம் கொண்டதாகவே இருக்கும். மின் விளக்கு எரியாத வீட்டில் இப்போதும் எவ்வளவோ முயன்றும் அங்கே எரிய வைக்க முடியவில்லை என்பது அழகில்லா முரண்.

ஒவ்வொரு வீடும் தனக்கே உரித்தான ஒரு வாசனையை உடையது. வீட்டிற்கும் கண்கள் உண்டு. நீங்கள் வீட்டை பார்ப்பது போல வீடும் உங்களைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்கின்றது.    

வீட்டில் இடமில்லாமல் வெளியே தூங்கிய வீடு சில வருடங்களில்  வீட்டில் தூங்குவதற்கு ஆளில்லாமல் வவ்வால் அடையும் வீடாக மாறியதை சம காலத்திலேயே பார்க்க நேரிட்ட கொடுமை உணர்த்துகிறது இங்கே நிலையாமையை என்னும் தத்துவத்தை.

   

வீடென்பது செங்கல், சிமென்ட் கொண்டு, வெளித் தோற்றம் நன்கு ஆடம்பரம் வெளித் தெரியுமாறு கட்டப் படுவதல்ல. அது கட்டடம்

ஒரு கட்டடம் வீடாவதும் கோயிலாவதும் வெறுமனே கட்டடமாகவே இருப்பதும் அந்த வீட்டின் பெண்கள் கைகளில் தான் இருக்கின்றது. அப்படி ஒரு வீடு உருவாகி இருக்கும் வாய்ப்பை இழந்து விட்டேனோ இல்லை இன்னமும் அதற்கான வாய்ப்பு இருக்கின்றதோ என்றொரு குழப்பமான நிலையில் வாழ்கிறேன்.

எல்லோரும் ஒரு நாள் காலி செய்ய நேரிடும் இந்த உலகமெனும் வாடகை வீட்டில் உன் வீடு என் வீடு என பெயரிட்டுக் கொள்வதை பெரும் அபத்தமாக பார்க்கும் ஒருவனுக்கு வீடு என்பது ஒன்றுமில்லை.