August 20, 2012

பாண்டி கோவில் - மதுரை






பாண்டி கோவில் வந்து விட்டது என்பதை ‘டேய்ய்ய்...... என்று ஆங்காரத்துடன் சத்தம் போட்டபடி சாமியாடும் பெண்களின் சத்தமும் காற்றில் கலந்து வந்த கறி வாசமும் உணர வைக்கின்றது.

பாண்டி சாமி, துடியான சாமி. ஒழுக்கமாக இருந்தால் அள்ளிக் கொடுக்கும் சாமி, சுத்தபத்தமாக இல்லை என்றால் ஆளையே அடித்து விடும். சங்கிலியால் கட்டி வைத்த நிலையில் ஆக்ரோஷமாகக் காட்சி தரும் சாமியை வழிபட தினம் தோறும் கூட்டம் கூட்டமாக சுற்று வட்டார கிராம மக்கள் வருகின்றார்கள். பாண்டி சாமி ஆடும் பெண்களுக்கு பஸ்ஸை விட்டு இறங்கும் முன்பே அருள் வந்து விடுகின்றது. ( ஆம், பாண்டி சாமி ஆண் சாமியாக இருந்தாலும் அது பெண்களுக்கு மட்டுமே அருள் வந்து ஆட வைக்கின்றது) சாமி வந்து ஆடும் பெண்கள் சுதந்திரமானவர்கள். கணவன் மற்றும் கூட வந்த உறவினர்கள் என எவ்வளவு பேர் தடுத்தாலும் டேய்.... என்ற ஒத்தை வார்த்தையில் அவர்களை அடக்கும் பாண்டி சாமிகள், ‘கவலப்படாம போடா.... தலைமாடு காக்குறேன்’ என்ற அருள் வாக்கில் ஏழை மக்களின் கவலை தீர்க்கிறார்கள்.

இந்தக் குதிரைக் கிட்ட சுத்தம் இல்லடா.... ஏய்....ஏன்கிட்டயே விளையடுறையா... போட்டுப் பாக்கவாடா.... பாக்குறயா... பாக்குறயாடா.. என்ற அதட்டலுக்கு கண்ணீருடன் காலில் விழும் ஆளுக்கு ஏதோ ‘தொடுப்பு’ இருக்கக் கூடும்.

மன்னிச்சிக்க சாமி... விட்டுர்றேன்... இனிமே பண்ண மாட்டேன்... ஒன்னைய விட்டா எங்களப் பாக்குறது யாரு என்று பதில் பேசும் ஆளுக்கு திருநீறு அவ்வளவு சுலபமாகக் கிடைக்காது. பக்கத்தில் இருக்கும் உறவுகள் ரேக்கமன்டேசன் செய்யும்.

சரி சாமீ, பண்ண தப்புக்கு மன்னிப்பு கேட்டு புள்ள மருகுது பாரு... மன்னிச்சு துன்னூறு கொடுப்பா... உன்னைய விட்டா யாருப்பா எங்களுக்கு இருக்கா என்று சாமியுடன் நேரடியான தொடர்பில் இருக்கும் மக்கள், தண்டனையா இன்னும் ரெண்டு ஆடு வெட்டச் சொல்றோம், மன்னிச்சு குலம் காக்கனும் என்று அடுத்த வருடத் திருவிழாவுக்கு அப்போதே அடி போடுகிறார்கள்.


நேர்த்திக் கடன் தீர்க்கவோ அல்லது காது குத்தும் வைபவமோ ரெட்டைக் கிடாய்* வெட்டி சாமி கடன் தீர்க்கிறார்கள். ஆட்டுத் தலை மட்டும் பாண்டிக்குச் சொந்தம்.

தனது சொந்தங்களுடன் கிடா விருந்து சமைத்து எல்லோரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிடுகிறார்கள். ‘குடி’ மக்களின் குறை தீர்க்க கோவிலின் நுழைவு வாயில் எதிர்புறமாக டாஸ்மாக் இருக்கின்றது.

எலும்ப எப்படிப்பா சும்மா கடிக்கிறது? கொஞ்சம் கவனிப்பா என்ற மச்சினன் மாமன் கூட்டம் அங்கங்கே அமர்ந்து ‘கட்டிங்’ போடுகின்றது. குடித்து விட்டு கோவிலுக்கு உள்ளே வரக் கூடாது என்ற போர்டை நுழைவு வாயிலில் வைத்திருக்கின்றார்கள்.

முன்னெல்லாம் வெறும் கருவேல் மரங்கள் மட்டுமே இருக்கும் அந்த இடம் இப்போது மண்டபங்களால் நிரம்பி வழிகின்றது. இருந்தாலும் இன்னும் ஏழை மக்களின் பந்தி பரிமாறும் இடமாக மரங்களை விட்டு வைத்திருப்பது சற்று ஆறுதல் அளிக்கின்றது. முன் பின் தெரியாதவர்கள் கூட எந்த பந்தியிலும் அமர்ந்து கறிச்சோறு சாப்பிடலாம். ஏனெனில் பாண்டிக்கு வெட்டிய கிடாக் கறியை வீட்டுக்கு எடுத்துப் போகக் கூடாது என்ற பழக்கமும். எவர் அமர்ந்தாலும் சாப்பாடு போட வேண்டும் என்ற நம்ம்பிக்கையும் இன்னும் இருக்கின்றது.

பெரிய பெரிய ப்ளெக்ஸ் பேனர்களில் அஜித், விஜய், ரஜினி, கமல் நின்று காது குத்திக் கொள்ளும் பொடிகளை, பூப்புனித நீராடும் சிறுமிகளை வாழ்த்துகிறார்கள்.


அப்பத்தாக்கள், ஆச்சிகள் தங்களது பேரன்களுக்கு விளையாட்டுச் சாமான்களோ, பேத்திகளுக்கு வளையல்களோ வாங்கித் தருகின்றார்கள். காலையில் மினி லாரிகளிலோ, குட்டி யானையிலோ வந்த கூட்டம் ஆற அமர வழிபட்டு, விருந்துண்டு பகை மறந்து வெற்றிலை பாக்கு மென்று சாயந்தரம் ஊர் திரும்புகின்றது.

காலையில் ஆக்ரோஷமாக காட்சி அளித்த பாண்டி சாமி சாயந்தரம் நான்  பார்க்கும் பொது சற்று புன்னகை செய்த மாதிரி தெரிந்தது....            

ஈ என இரத்தல்



சரவணனுக்கு ஏன்டா என் நம்பர குடுத்த? என்று சாரதி சித்தப்பா கத்திக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது மேலே மொட்டை மாடியில் நின்று கொண்டிருந்த எங்களுக்கு கேட்டது. நானும் தேவேந்திரனும் சுரேஷ் அண்ணனைப் பார்க்க சானிடோரியம் சென்றிருந்தோம்.

அன்று மதியம் சாரதி சித்தப்பாவின் போன் நம்பரை சுரேஷ் அண்ணனிடம் இருந்து வாங்கி போன் பண்ணும் போது,

‘வணக்கம் சித்தப்பா, நான் சரவணன் பேசுறேன்’ என்றதும், சரி இப்ப என்ன வேணும் என்று கேட்டவுடன் அதிர்ச்சி அடைந்தேன். கூட இருந்த இளங்கோ சித்தப்பாவிடம் இதைப் பற்றி சொன்ன போது. மெட்ராஸ்ல இப்படித்தான்பா, யாராவது யாருக்காவது போன் பண்ணா, அவங்களுக்கு ஏதோ ஒன்னு வேணும்னு அர்த்தம். சும்மா யாரும் யாருக்கும் போன் பண்ண மாட்டாங்க. நீ இப்போ தானே வந்திருக்க, போகப் போக சென்னையைப் பற்றி புரியும் என்று சொன்னார்கள்.

நான் குடுக்கல, என்று அண்ணன் சொன்னாலும் நீ குடுக்கலன்னா  அவனுக்கு எப்படிரா என் நம்பர் தெரியும் என்று சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்த சித்தப்பா ஊரில் நான் பார்த்த சித்தப்பா இல்லை.
அண்ணன் மொட்டை மாடிக்கு வந்தவுடன், அண்ணே நாங்க கிளம்பறோம் என்று சொன்னவுடன்,  சித்தப்பா சொன்னத கேட்டயா என்றது. எனக்காக அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கடா, இப்போ பஸ் கிடையாது, காலையில போகலாம் சாப்புட்டுபடுறா என்றது.
யாரது, சரவணனா, எப்பப்பு வந்தீக, ஹாஸ்டல சாப்புடுரீங்களா, இல்லையா, இப்பிடி கெரங்கிப் போய் இருக்கீங்க என்று கேட்கும் வள்ளி அத்தை எனது நெருங்கிய சொந்தமில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் அவர்கள் வேறு ஜாதி. இருந்தாலும் பார்த்தவுடன் அந்த முகத்தில் தெரியும் மலர்ச்சி இப்போதும் மாறவே இல்லை.

ஆனால் இப்போதெல்லாம் எந்த வீட்டுக்குச் சென்றாலும் முகத்தை டி.வியில் இருந்து எடுக்காமலேயே வாப்பா, உட்கார் என்று சொல்லி விட்டு, சிறிய இடைவேளை விடும் நேரத்தில் தான் பேசவே ஆரம்பிக்கிறார்கள். பெரியோர்களை விடுங்கள். இந்த வாண்டுகள் இருக்கின்றதே, அதுகள் கூட கண்டு கொள்வதில்லை. ஜாக்கிசான் போடும் இந்த நேரத்தில் நீ ஏன்டா வந்த என்ற மாதிரி ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு, திரும்பவும் ஜூலியைப் பார்க்க திரும்பி விடுகிறார்கள்.

எனது பள்ளிப் பருவத்தின் பருவ விடுமுறை ஆரம்பிக்கும் போதே, நீ எந்த ஊருக்குப் போற என ஒருவொருக்கொருவர் மாற்றி மாற்றி கேட்டுக் கொள்வோம். நான் பெரும்பாலும் எனது பெரியம்மா வீட்டிற்குச் செல்வேன். பெரியம்மா வீடு கொஞ்சம் பெரியது. ஆமாம்! பெரியம்மா வீட்டில் எனக்கு ஐந்து அண்ணன்கள், இரண்டு அக்கா ஒரு தங்கை மற்றும் ஒரு தம்பி. பெரியப்பாவிற்கு போலீஸ் வேலை. வீடும் போலீஸ் காலனியில் என்றால் கேட்கவா வேண்டும் ஆட்டத்திற்கு. தினம் ஒரு படம், பெரியப்பா வாங்கி வரும் மிட் நைட் பரோட்டாக்கள், அக்காவுடன் கோவில், அண்ணன்களுடன் கிரிக்கெட் என தினம் தினம் திருவிழா தான்.

இப்போதெல்லாம் நாம் ஏன் நமது பிள்ளைகளை மற்றவர் வீட்டுக்கு விடுமுறைக்கோ அல்லது திருவிழாவுக்கோ அனுப்புவதில்லை.

ரயிலில் பயணம் செய்யும் போது சிப்ஸ் பாக்கெட் பிரித்து பாலா சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இரண்டு வயது பாப்பாவிற்கு கொஞ்சம் கொடுத்தால் அது வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டு, கரெக்ட் தானப்பா என்பது போல அதன் அப்பாவைப் பார்க்கின்றது.

அப்பாவின் முகத்தில் பெருமிதம். எப்புடி வளத்துருக்கோம் பாத்தியா? என்பது போல என்னைப் பார்க்கின்றார். இந்த வளர்ப்பிற்குப் பின் எவ்வளவு வன்முறை இருந்திருக்கக் கூடும் என என் மனம் அஞ்சுகின்றது .      

எங்கே மாறிப் போனோம். பணம் சம்பாதிக்க வந்த இடத்திலா? இயல்பைத் தொலைத்து விட்டு என்ன வாழ்க்கை வாழ்கின்றோம். பள்ளிப் பருவத்தில் படித்த அகநானூறும் புறநானூறும் நம் தமிழர் வாழ்வியல் முறையை, மானமே உயிர் என எண்ணி வாழ்ந்த வீரர்களைப் போல நாமும் வாழ வேண்டும் என எண்ண வைத்தது. ஆனால் யதார்த்தம் அப்படியே நம்மை புரட்டிப் போடுகின்றது.

குழவி இறப்பினும் ஊன்தடி பிறப்பினும்
ஆளன்று என்று வாளின் தப்பார்…

என்று வாழ்ந்த கணைக்கால் இரும்பொறையின் துணிவைப் பாடலாகப் படிக்கும் போது, நமது மண்ணின் மகிமை புரிந்தது. எதிரி நாட்டு மன்னனால் சிறைப் பிடிக்கப்பட்டு, தண்ணீர் கொடு என்று காவலாளியிடம் கேட்டு, அலட்சியத்தோடு தாமதமாகக் கொண்டு வந்த நீரைப் பருகாமல் உயிர் விட்ட சேர மன்னன் கணைக்கால் இரும்பொறை.

இதைப் படிக்கும் போது எதுவுமே தாமதமாகக் கிடைக்கும் வீட்டில் தங்கிப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். பள்ளிக் கட்டணம், கல்லூரி விடுதிக் கடடணம் என எல்லாவற்றையும் கடைசி நாளில் அல்லது ஓரு வாரம் கால தாமதமாகவே கட்ட முடியும்.

அடுத்த வீட்டில் தங்கிப் படிப்பவர்கள் வாழ்வின் எத்தகைய அவமானத்தையும் தாங்கும் வல்லமை உடையவர்களாக இருக்கின்றனர் என்று பேஸ் புக்கில் பகிர்ந்து கொண்ட நண்பன் எவ்வளவு பெரிய வலியை கடந்து வந்திருக்க வேண்டும். புதுப் புத்தகங்கள் வாங்க, நோட்டு வாங்க என பள்ளி ஆரம்பித்தவுடன் இந்த சங்கடங்களும் ஆரம்பிக்கும். ஓவிய நோட்டு வாங்காததற்காக அந்த ஒல்லி ஓவிய வாத்தியார் அடித்த குண்டு அடி இன்னமும் வலிக்கிறது. கன்னத்தில் அறைவது அந்த ஓவியத்தின் ஸ்டைல்.

அனுபவம் இல்லாமலா அவ்வைக் கிழவி சொன்னால். கொடிதினும் கொடிது இளமையில் வறுமை என்று.  

August 13, 2012

(சு)தந்திரம்




இரவில் வாங்கினோம்! இன்னும் விடியவே இல்லை என்பது இன்னும் நிஜமாகவே இருக்கின்றது. வெள்ளையரிடம் இருந்து ஆட்சியை அதிகாரத்தை இந்தக் கொள்ளையர்களிடம் கொடுத்துச் சென்றதன் பெயர் தான் சுதந்திரமா?

காங்கிரஸ் கட்சிக்கான அவசியம் சுதந்திரம் பெற்றுத் தந்ததுடன் முடிந்து விட்டது! எனவே கட்சியைக் கலைத்து விடுங்கள் என்று சொன்ன காந்தியின் பேச்சைக் கேட்காததில் ஆரம்பித்த அக்கட்சியின் ஊழல், போபர்ஸ், ஆதர்ஸ், காமன்வெல்த் விளையாட்டு, பாமாயில், நிலக்கரி  என்று பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்து இன்று ஸ்பெக்ட்ரம் வரை வளர்ந்து இருக்கிறது. இது தான் காந்தி கனவு கண்ட தேசமா.

இந்தியா ஒரு ஜனநாயக நாடு. சட்டத்தின் முன்பு அனைவரும் சமம் என்று பள்ளிப் பாடம் படிப்பதற்கு நன்றாகத் தான் இருந்தது. ஆனால் நீதியின் முன்பு அல்ல என்று இப்போது தெரிகின்றது. நீதி என்பது குற்றம் செய்தவனின் பண பலம், அதிகார பலம் இவற்றை வைத்தே தீர்மானிக்கப் படுகின்றது. இல்லை என்றால் இந்நேரம் சுட்டுக் கொல்லப்பட வேண்டிய ஒரு ஆசாமி, சாமி என்று சொல்லிக் கொண்டு, நீதி மன்றம் கூப்பிடும் நேரம் எல்லாம் ஏதாவது ஒரு சாக்கு போக்கு சொல்லிவிட்டு இன்னமும் கஷ்மீரில் தனது சிஷ்ய கோடிகளுடன் ஜாலியாக சவாரி செய்ய முடியுமா?

குற்றம் சாட்டப்பட்ட திருடி ஒருவள், என் வழக்கை விசாரிக்கும் நீதிபதி இந்த இந்த முறைவாசல் எல்லாம் செய்து தான் வந்திருக்க வேண்டும் என்று முறையிட்டு, நடந்தா காலு வலிக்குது, படுத்தா பல்லு வலிக்குது என்று விதம் விதமாய் யோசித்து வாய்தா வாங்க முடியுமா?

நீயே ஒரு திருடி. உனக்கேது என்னைப் பற்றி, என் நியமனத்தைப் பற்றிப் பேச அருகதை என்று கேட்க முடியாத சட்டம் தான் சாமான்ய மனிதனை பாடாய் படுத்துகின்றது. காசுக்கேத்த தோசை மாதிரி பணத்துக்கேத்த திறமையான வக்கீல், திறமையான வக்கீல் மூலம் தனக்குத் தேவைப்பட்ட நீதியை வாங்க முடிகின்றதே.

பேசிய குற்றத்திற்கு தடா, போடா என்று பயமுறுத்தும் சட்டங்கள், கொலை செய்தவனையும் வெளியில் விடும் ஜாமீன் சம்பிரதாயங்கள், தப்பு செய்தவன் தன்னை யாரும் கைது செய்யக் கூடாது என்று முன் ஜாமீன் தரும் முரண்பாடுகள் என  சட்டப் புத்தகத்தில் ஏகப் பட்ட போத்தல்கள். போத்தல்களை காட்டிக் கொடுத்து தொழில் செய்யும் திறமையான வக்கீல்கள்  (இன்னும் ஒரு முறை சரியாகப் படியுங்கள், காட்டிக் கொடுத்து என்று தான் எழுதி இருக்கிறேன்) சட்டத்தில் தான் எவ்வளவு சிக்கல்கள், மீனில் தான் எவ்வளவு வகைகள்.   

ஒரு கவுன்சிலர் தனது எல்லைக்கு உட்பட்ட காவல் நிலையத்தில் சப் இன்ஸ்பெக்டர், ஏட்டு லெவலில் காரியம் சாதிக்கின்றார். அவரை விடு என்று சொன்னால் வெளியில் விடமும், இவனை உள்ளே தூக்கிப் போடு என்றால் ஜெயிலில் போடவும் அவரால் முடிகின்றது. எம்.எல்.ஏ என்றால் இன்ஸ்பெக்டர், ஏ.சி லெவல். மந்திரி என்றால் டி.சி.

யாரங்கே என்று சி.எம் அழைத்தால், சொல்லுங்க மேடம் என்று ஓடோடி வருகின்றார் கமிஷனர். அந்த ஆள இன்னைக்கு தூக்கிடுங்க’ என்றால் நடு இரவில் 'அய்யயோ, கொல பண்றாங்கப்பா’ என்று அலற அலற தூக்க முடிகின்றது. அப்பாவிப் பெண் மீது கஞ்சா வழக்கும், நேற்று வரை நெருக்கமாக சுற்றிக் கொண்டிருந்த ஆள் மீது, சொத்துக் குவிப்பு வழக்கும் போட்டு இருப்பதை எல்லாம் கறக்க முடிகின்றது.

நாட்டின் சுதந்திரமான அமைப்பு என்று சொல்லப்படும் உச்ச நீதிமன்றத்தின் நேரடிக் கண்காணிப்பில் இருக்கும் வழக்கான ஸ்பெக்ட்ரம் வழக்கின் இப்போதைய நிலை என்ன. அந்த வழக்கு எதற்காகப் போடப் பட்டது. சென்ட்ரல் கவர்ன்மென்ட் என்ற ரிங் மாஸ்டர் கையில் வைத்திருக்கும் சாட்டை அல்லது அங்குசமே சி.பி.ஐ என்றால் சுதந்திர இந்தியாவா அல்லது இது  தந்திர இந்தியாவா.

அரச பலம் இப்படி என்றால் அதிகார பலம் மட்டும் சும்மாவா இருக்கும். கடைசி பஸ்ஸை தவற விட்ட, ஒரு நகை திருப்பச் சென்ற பெண்னை, வேட்டை நாய்களைப்  போல குதறிப் போட முடிகின்றது. ஆதாரத்துடன் நிரூபிக்கும் போதும் தனது சக அதிகாரியைக் காப்பாற்ற அந்தத் துறையே துடிக்கின்றது. எத்தனை எத்தனை பெண்கள். பத்மினி முதல் வசந்தி வரை. கற்பழிப்பு புகார்களின் மீது காவல் துறை நடவடிக்கை எடுப்பது இருக்கட்டும். காவல் நிலயங்களில் கற்பழிக்கப்பட்ட பெண்களின் வழக்குகளில் எத்தனை வழக்குகளில் விசாரணை முடிந்து குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள்.   

குற்றவாளியைக் காப்பாற்ற வேண்டி ஒரு சிறுமியின் கருப்பையில் கத்தி வைத்த அந்த மருத்துவர் எவ்வளவு பெரிய சமூக இழுக்கு. இவனை எல்லாம் என்ன செய்யலாம். எப்படி சமூகத்தில் திரும்பவும் வலம் வர முடிகின்றது இவர்களால்.

குற்றம் செய்தவன் எல்லாம் சிரித்துக் கொண்டே சிறை செல்வதும், கொஞ்ச நாளிலேயே தகத்தாய சூரியனாய் வெளிவந்தால், உண்மையில் தப்பு எவர் மீது.

நல்லவர்களை, பழி பாவத்திற்கு அஞ்சுபவர்களை பொழைக்கத் தெரியாத மனுஷன் என்றல்லவா இச்சமூகம் பெயர் வைக்கின்றது.  முறை செய்து காப்பாற்றும் மன்னவன் எப்போது வரப் போகின்றான். தனக்குப் பிடிக்காத கேள்வி கேட்ட ஒரு சாமான்ய மனிதனை சிறையில் தள்ளச் சொன்ன மாதாஜிக்களின் காலம் இது.

இங்கே எதிலும் சுதந்திரமில்லை. நீ என்ன நினைக்க வேண்டும், என்ன செய்ய வேண்டும், எந்தக் கட்சிக்கு ஓட்டுப் போட வேண்டும் என்பதெல்லாம் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப் படுகின்றது. தி.மு.கா, அ.தி.மு.கா இரண்டுமே தனியார் நிறுவனங்கள். தமிழ் நாடு அவர்களின் தொழிற்சாலை. சில தொழிற்சாலைகளில் இரண்டு கம்பெனிகளுமே ஈக்குவல் ஷேர் வைத்திருக்கின்றன. அதில் குறிப்பிடத்தக்கவை டாஸ்மாக், மணல் வியாபாரம்.

இதோ, இன்றோ நேற்றோ செய்த தவறைக் கண்டுபிடித்தது போல, சில பல கண்மாய்களையே காணமல் போகச் செய்த கிரானைட் ஊழலைக் ‘கண்டு’ பிடித்திருக்கிறார்கள். இனி ஸ்பெக்ட்ரம் மறைந்து போகும். கிரானைட் ஊழலை மறைக்க வேறு ஏதாவது கண்டு பிடிப்பார்கள்.
அரசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறமே கூற்றாகும் என்று இப்போது சொன்னால் நம் அரசியல்வாதிகளுக்கு சிரிப்பு வரும். நாங்க எல்லாம் சட்டசபையிலேயே சீன் பாக்குற ஆளுங்க’ ... எங்க கிட்ட போயி... என்பார்கள்.

இந்த நாளைக் கொண்டாட வேண்டும் என்று சொல்லும் என் நண்பர்களுக்கு நான் என்னத்த சொல்ல!!

இதை எல்லாம் தட்டிக் கேட்க ஒருத்தன் வராமலா போயிருவான்!! கண்டிப்பா வருவான்டா!! என்ற நம்பிக்கையுடன் காத்திருக்க வேண்டியது தான்.  

August 9, 2012

(கி)ராமராஜன் என்றொரு நடிகர்




இன்று ‘எங்க ஊரு பாட்டுக்காரன்’ படத்தை திரும்பவும் முழுவதுமாகப் பார்க்க முடிந்தது. உபயம் ராஜ் டிஜிட்டல் பிளஸ். என்பதுகளில் வந்த படங்களின் தெளிவான பிரிண்ட் ராஜ் வீடியோ விஷனில் கிடைக்கும். ராஜ் டிஜிட்டல் பிளஸ் அவர்களின் சேனல் என்பதால் அதே தெளிவுடன் பழைய படங்களைப் பார்க்க முடிகின்றது. நீங்களும் கவனித்துப் பாருங்கள். இதில் இரவு பத்து மணிக்கு மேல் எம்பதுகளின் ‘மெலடி சாங்ஸ்’ கேட்பது ராஜ சுகம்.

எங்க ஊரு பாட்டுக்காரன் படத்தின் டைட்டில் சாங்கிலிருந்து ஒரு பரபரப்பு தொற்றிக் கொள்ளும். ‘எங்க ஊரு பாட்டுக்காரன்...’ அய்யா எல்லாத்துலயும் கெட்டிக்காரன்’  என்று எங்கள் ஊரின் மேள தாளத்துடன் ஆரம்பிக்கும் பாடலில் ஹீரோவின் கேரக்டர் எப்படியானது என்று ஒரு முன்னுரையோடு கதை ஆரம்பிப்பது, படம் பார்க்கும் ரசிகனை ஓரு தயார் நிலைக்குக் கொண்டு செல்லும். இதே போல மலையூர் மம்பட்டியான் படத்தில் வரும், ‘

காட்டு வழி போற... பொண்ணே, கவலப்படாத,...

காட்டுப் புலி வழி மறைக்கும்

கலங்கி நிக்காத,

மம்பட்டியான் பேரு.. சொல்லு

புலி ஒதுங்கும் பாரு’..

என்ற டைட்டில் பாடலை இன்று கேட்கும் போதும் அந்தப் படம் முழுவதும் மனத்தில் ஓடும்.

அப்போது வெளி வந்த ராமராஜன் படங்கள் பெரும்பாலும் டைட்டில் சாங்குடன் தான் வெளி வந்தன. எங்க ஊரு பாட்டுக்காரனின் கமர்சியல் வெற்றி, எங்க ஊரு...... என்று ஆரம்பிக்கும் பல படங்களை வெளிக் கொண்டு வந்தது. கிராமராஜன் என்று செல்லமாக அழைக்கப்பட்ட ராமராஜனுக்கு ‘சி’ சென்டர் ரசிகர்கள் கோவில் கட்டாத குறை தான். இதில் சூப்பர் டூப்பர் ஹிட் கரகாட்டக்காரன். அதற்கு முன் வந்த தங்கமான ராசா வின் ஸ்க்ரீன் ப்ளே படு சூப்பர் ஆக இருக்கும்.


பெரும்பான்மையான படங்களுக்கு இளையராஜா தான் இசை அமைத்துள்ளார். பெரும்பான்மையான படங்களின் ஹீரோயின் கவுதமி. அம்மா, தங்கை செண்டிமெண்ட், தாய் மாமன் உறவு, பங்காளி சண்டை, அக்கா மகளோ அல்லது அத்தை மகளோ சுற்றி சுற்றி வருவது  என பெரும்பாலான படங்களின் கதைக்களம் ஒரே வட்டத்தை சுற்றி சுற்றி வந்ததாலும், அத்தனை படங்களிலும் ஒரே மாதிரியான உடல் மொழியுடன் நடித்தாலும் ரசிகர்கள் ராமராஜனை அவ்வளவு நாள் கொண்டாடியது மிக ஆச்சர்யம் தான்.

எங்க ஊரு பாட்டுக்காரன் படத்தில் நடித்த, நிசாந்தி அந்தப் படத்தில் தற்கொலை செய்து கொண்டது போல உண்மையிலேயே தற்கொலை செய்து கொண்டார். இப் படத்தில் அவர் வெளிப் படுத்தியிருக்கும் நடிப்பு ஒரு சிறந்த நடிகையை திரை உலகம் இழந்து விட்டது எனத் தோண வைக்கின்றது. கிராமத்தில் தாவணி அணியும் பெண் கேரக்டருக்கு அவர் அப்படியே பொருந்துகிறார். (கிராமத்தான்கிறத இங்க காட்டிட்டேயே சரவணா!!!) அவரின் அப்பாவாக வரும் செந்தாமரை, சொல்லவே தேவை இல்லை. அவரெல்லாம் நாடகத்தில் நடித்து சினிமாவுக்கு வந்தவர். சும்மா அசால்டா நடிச்சுட்டுப் போயிட்டே இருப்பார்.

‘எனக்கு பாட்டுக்காரனத்தான்பா புடிச்சிருக்கு.... அவன் பாட்டுன்னா எனக்கு உயிர்..., என்று சொல்லும் மகளின் மனசைப் புரிந்து கொள்ளாமல்.  ‘அதுக்கு என்னம்மா, கல்யாணத்துக்கு பின்னாலயும் ஒவ் வீட்டுக்கு அனுப்பி பாடச் சொல்றேன்’ என்ற செந்தாமரையின் வசனம் ஒரு தகப்பனுக்கு மகள் எப்போதும் குழந்தை மாதிரி தான் என்று சொல்லாமல் சொல்லும்.

செத்துப் போன செண்பகத்தின் ஞாபகத்திலேயே வாழும் பாட்டுகாரனுக்கு ரேகாவை திருமணம் செய்து வைக்கின்றார்கள். இந்தப் படத்தில் ரேகா போட்டிருக்கும் கொண்டை எங்க அப்பத்தா போடும் கோடாலிக் கொண்டை.  ரேகாவின் கண்கள் இந்தப் படத்தில் இளம் மனைவியின் ஏக்கத்தை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது. இப்போதைய மொழி நடையில் சொல்ல வேண்டுமானால் இரண்டு பேருக்குமிடையே நல்ல கெமிஸ்ட்ரி.

அதுவும் தனது அப்பா தனது வீட்டிற்கு வந்திருக்கும் போது, மூவருக்கும் சாப்பாடு போடும் போது, கணவனை பார்க்கும் ஒரு பார்வை..... இத எப்படித் தான் டைரக்டர் சொல்லிக் கொடுத்திருப்பாரோ? என்று யோசிக்க வைக்கிறது.

‘ஜிஞ்சனக்கு ஜனக்கு, நா சொல்லித் தரேன் கணக்கு’ என்ற பாடல் எடுக்கப் பட்டிருக்கும் விதம் இப்போது ரீமிக்ஸ் போடலாம்.

மதுரா மரிக்கொழுந்து வாசம்

ஏ(ன்) ராசாத்தி உன்னுடைய நேசம் .....

என்ற பாடல் எங்கே கேட்டாலும் அங்கேயே நின்று இன்னமும் முழுப் பாடலையும் கேட்டு வந்திருக்கிறேன். இதே மாதிரி தான் வெட்டி வேரு வாசம், விடலப் புள்ள நேசம்... என்ற முதல் மரியாதை படத்தில் வரும் பாடலும்.

நேசத்திற்கும், வாசத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம். வெறும் எதுகை மோனைக்காக எழுதப்பட்டதா? இல்லை. மரிக் கொழுந்து வாசம் முகத்துக்கு அருகே காட்டினால் மட்டும் வாசம் தரும் மற்ற பூக்கள் போல அல்ல.

வெட்டி வேரும், மரிக் கொழுந்தும் காய்ந்து போனாலும் வாசம் போகாதது. அருகே இருந்தாலும் தொலைவில் இருந்தாலும் சுகமான வாசம் பரப்புவவை.

காதலும் அப்படித்தானே? என்பதுகளின் பாடல்கள் போல என்றுமே அலுக்காதவை.



மரிக்கொழுந்து வாசமாய் ஒரு காலத்தில் ஓகோ வென்று கிராமத்தின் பட்டி தொட்டிகளில் வாழ்ந்த கலைஞன் இன்று அடையாளம் இல்லாமல் எங்கோ ஒரு மூலையில் வாழ்வது காலம் ஆடிய கண்ணா மூச்சி ஆட்டம்.

August 8, 2012

அம்மா வந்தாள்



இன்று திரும்பவும் ‘அம்மா வந்தாள்’ படித்தேன். இது வரை ஒரு முப்பது தடவை படித்திருப்பேன். ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு அர்த்தம் தரும் வகையில் எழுத தி. ஜா போன்ற சிறந்த எழுத்தாளர்களால் மட்டுமே முடியும்.

நாவல், காவிரிக் கரையில் ஆரம்பித்து திரும்பவும் காவிரிக் கரையிலேயே முடிவது சிறப்பு. கதை என்ன என்றால் நாலு வரியில் சொல்லி விட முடிந்த சிறு கதை தான். ஆனால் படிக்கப் படிக்க ஒரு அழகான பயணம் போல, அமைதியாக ஒரு சீராகப் பாயும் நதி போல, தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை ஒரு மென்மையும் மனித மனங்களின் ஓட்டத்தை அதன் போக்கிலிலேயே செல்ல விடுவதும் தி.ஜா, வண்ண தாசன் போன்றவர்களின் இயல்பு. பாலகுமாரன் நாவல்களில் அவரின் ‘கருத்துக்கள்’ ஒரு கதாபாத்திரத்தின் சரி, தவறுகளைச் சொல்லும். நடு நடுவே எழுத்தாளரின் சொந்தக் கருத்துக்களும் துருத்திக் கொண்டு தெரியும்/

ஆனால் இங்கு ‘அலங்காரம்’ செய்த தவறையோ அல்லது சிவசுவின் துரோகத்தையோ சரி அல்லது தவறு என்று சொல்லவில்லை. கதைக்குள் செல்வோம்.

‘அப்பு’ என்ற கதாபாத்திரத்தில் கதை ஆரம்பிக்கின்றது. திருச்சியில் காவிரிக் கரை ஓரமாக அமைந்த வீட்டில் வேதம் படிக்கும் அப்புவிற்கு படிப்பு முடியும் நாள் நெருங்கி விட்டது. அந்தப் பாட சாலை பவானி அம்மாள் என்பவரால் தர்மத்திற்காக நடத்தப் படுகின்றது. ‘இந்து’ பவானி அம்மாளின் மாட்டுப் பெண். திருமணம் ஆன ஒரு மாதத்தில் பவானி அம்மாளின் மகன் இறந்து விட்டாலும், இந்து அந்த வீட்டிலேயே இருந்து வேத சாலையில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு உணவு அளிப்பது போன்ற வேலைகளைப் பார்த்துக் கொள்கின்றாள். அவளுக்கு அப்புவைப் பிடிக்கும்.

அப்புவுக்கு இரண்டு அண்ணன்கள், ஒரு தம்பி, இரண்டு அக்கா. அப்புவின்  சகோதரர்கள் எல்லாம் நல்ல வேளைகளில் இருக்க, இவனை மட்டும் தான் செய்த பாவத்திற்கு பிராயச்சித்தமாக வேதம் படிக்க அனுப்புகிறாள். அப்பு’  அந்த வீட்டிற்கு அடிக்கடி வந்து போகும் சிவசு ‘சாயலில்’ இருக்கின்றான்.

படிப்பு முடிந்து வீட்டிற்குத் திரும்பி வரும் அப்பு வீட்டில் இருக்கும் போது நடக்கும் விசயங்களில் மனம் ஒப்பாமல் திரும்பவும் பாட சாலைக்குத் திரும்புகிறான்.

அம்மா வந்தாள் என்று கதாசிரியர் இந்துவைத் தான் சொல்லி இருக்க வேண்டும். இந்தப் படைப்பில் வண்டிக்காரனாக வரும் ‘தாந்தோணி’ முதல் காவிரிக் கரை ஓரமாக உள்ள காது கேளாத ‘சிவன் கோவில் அய்யர் வரை ஒவ்வொரு பாத்திரப் படைப்பும் அற்புதம்.

யாருமில்லாத ஏகாந்த இருட்டில் வானம் பார்த்தபடி மல்லாந்து படுத்து, சுவர்க்கோழிகளின் சத்தத்தோடு, மரத்தில் அடைந்திருக்கும் பறவைகளின் சத்தமும் கேட்க மனத்தில் ஒன்றுமில்லாமல் நான் அடைந்த சுகம் தான் காவிரிக் கரையில் அப்பு அனுபவித்த சுகம்.

உண்ட வீட்டிற்குச் செய்யும் துரோகம் என ‘இந்து’ நெருங்கும் போதெல்லாம் விலகும் அப்பு, ஒதுங்கி ஒதுங்கி செல்லும் அப்புவைக் கண்டு கோபம் கொண்டு, தன்னிடம் இருந்து விலகி விடுவானோ என்று அவங்க அம்மாவைப் பற்றி சொல்லி கோபம் காட்டும் இந்து’ என மனித மனத்தின் இயல்பை அப்படியே தருகின்றார் தி.ஜா.

சில இடங்களில் இந்துவைப் பற்றிய வர்ணனைகள் கொஞ்சம் அவசியம் அற்றவை என்று தோன்றினாலும் நாவலின் சுவாரசியம் கருதி ஆசிரியர் கொடுத்திருக்கலாம். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது, அப்புவின் அம்மா’ அலங்காரம்’ எந்த சூழ்நிலையில் தன்னை சிவசுக்குக் கொடுத்தார் என்ற சுய விளக்கமோ, அப்புவின் அப்பா ஏன் தடுக்கவில்லை என்ற காரணமோ சொல்லப் படவில்லை.

அது சரி, எல்லாவற்றையும் தெரிந்து கொள்ளத்தான் வேண்டுமோ?

ஒரு முறை படித்துப் பாருங்களேன். உங்களுக்கும் அப்புவைப் பிடிக்கும்.  
  

August 6, 2012

பயணிகள் கவனிக்கவும்




நீங்கள் கவனித்ததுண்டா? ரயில்வே ஸ்டேஷனில் டிக்கெட் வாங்கும் போது?

காசை நாம் டிக்கெட் கவுண்டரில் உள்ள ‘அவரிடம்’  கையில் கொடுக்க வேண்டும். ஆனால் டிக்கெட் கொடுப்பவர்கள் டிக்கெட்டையும் மீதி சில்லரையையும் வெளியே எறிவார்கள். நாம் பொறுக்கிக் கொள்ள வேண்டும். இது ஒன்று இரண்டு இடங்களில் அல்ல, சென்னையின் எல்லா இடங்களிலும் எல்லா கவுண்டர்களிலும் நடக்கும் விஷயம் தான்.

சிறிய ஓட்டை வழியே சில்லறை கொடுப்பது மிகவும் கடினம் மற்றும் கூட்ட நேரத்தில் தனித் தனியாக கொடுப்பதுவும் சிரமம் என்று வாதத்திற்கு வைத்துக் கொண்டாலும், வெளியே எறிவது சரியான விஷயம் தானா? இதில் வருத்தத்திற்கு உரிய விஷயம் என்னவெனில் ‘வாடிக்கையாளர் என்பவர் யார் ? என்ற மிக நீண்ட விளக்க உரை உள்ள காந்தி படம் போட்ட போஸ்டர் நிறைய ஸ்டேஷன்களில் தொங்க விட்டுள்ளார்கள்.

இப்படித்தான் ஒரு நாள் எக்மோர் ஸ்டேஷனில் டிக்கெட் வாங்கும் போது, வழக்கம் போல வெளியே எறிந்து விட்டார் ஒரு பெண். ஏங்க இப்படி தூக்கிப் போடுறீங்க? கையில் கொடுக்க வேண்டியது தானே என்று மெதுவாகத் தான் கேட்டேன். அந்தப் பெண் ஆமா, ஒங் கையைப் பிடிச்சு கொடுக்கிறேன், வந்துட்டான், டிக்கெட் எடுத்துக்கிட்டு போடா’ என்ற எதிர் வினையின் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளவே வெகு நேரமாகி விட்டது.

அரசு வேலையில் இருப்பவர்கள் மற்றும் ரயில்வேயில் வேலை செய்பவர்கள் சிடுசிடு மூஞ்சியுடன் தான் இருக்க வேண்டுமா?  

போன வரம் காயத்ரியைப் பார்த்தேன். தாம்பரம் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் டிக்கெட் வாங்கச் செல்லும் போது டிக்கெட் கவுன்டரில் இருந்தது என்னுடன் சி எஸ் சி யில் படித்த காயத்ரி. அது காயத்ரி தானா என்ற சந்தேகத்தில், ஏங்க நீங்க காயத்ரி தானே’ என்று கேட்டேன். ஆமா! அதுக்கு என்ன? என்று கேட்பாள் என எதிர் பார்க்கவில்லை.

நான் உங்களோடு கம்ப்யூட்டர் கோர்ஸ் படித்த சரவணன் என்று சொன்னதற்கு, அப்படியா என்று முகத்தில் எந்த மாறுதலும் இல்லாமல் கேட்ட காயத்ரியிடம் டிக்கெட் பணத்தைக் கொடுத்தேன்.

இரண்டு ரூபாய் சில்லறை கொடுங்கள் என்று சொன்னவுடன், பாக்கெட் செக் பண்ணியதில் ஐந்து ரூபாய் காயின் கிடைத்தது. அதைக் கொடுத்தால் ரெண்டு ரூபாய் கொடுங்கள். இல்லை என்றால் வெளியில் போய் மாற்றி விட்டு வாருங்கள். நெக்ஸ்ட் என்றவுடன் வந்தது கோபம்.

ஹலோ மேடம், வாட் ஆர் யு திங்கிங்? ஐ ஹாவ் டு கோ டு ஆபீஸ். இப் யு ஆர் நாட் ஹவிங் த சேஞ்ச், ப்ளீஸ் கீப் இட் அஸ் எ டிப்ஸ். ஐ வில் நாட் ஆஸ்க்’ என்று எனக்குத் தெரிந்த அறை குறை ஆங்கிலத்தில் சொன்னவுடன், கொஞ்சம் பயந்து கொண்டே டிக்கெட் கொடுத்தது.

(என்னவோ தெரியவில்லை, வர வர கோபம் வந்தால் ஆங்கிலத்தில் தான் பேச வருகின்றது(?). காயத்ரிக்கு அதுவும் பேச வராது என்று தான் எனக்கு தெரியுமே!!!!!!)   

August 4, 2012

வரம் வாங்கி வந்தேன்



மறதி மனிதனுக்குக் கடவுள் கொடுத்த வரம் என்றால் எனக்கு மட்டும் கடவுள் அதிகக் கருணை காட்டி விட்டார். மனுஷனுக்கு மறதி வரலாம்ங்க, தப்பு இல்ல, ஆனா மறதியே ஒரு மனுசனா இருந்தா அது நாந்தாங்க! சும்மா, ஒரு பெருமைக்காகச் சொல்லவில்லை. இதைப் படித்து முடிக்கும் போது உங்களுக்கே தெரிந்திருக்கும்.

அப்போது நான் பிளஸ் ஒன் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு நாள் வகுப்பின் ஏழாவது பீரியட் நடந்து கொண்டிருந்தது. மொத்தம் எட்டு பீரியட்ஸ், காலை நான்கு, மதியத்திற்கு பிறகு நான்கு வகுப்புகள். ஏழாவது பீரியட் முடிந்தவுடன் பையை எடுத்துக் கொண்டு ஹாஸ்டலுக்கு நடக்க ஆரம்பித்தேன். அன்று மட்டும் ஏன் அப்படி ஏழாவது பீரியடை எட்டாவது பீரியட் என்று நினைத்தேன், யார் மூளைக்குள் உட்கார்ந்து அப்படி நினைக்க வைத்து பிசிக்ஸ் வகுப்பு வாத்தியார் எஸ்.எஸ் அவர்களிடம் அடி வாங்க வைத்தது என்று இன்று வரை யோசித்துப் பார்க்கின்றேன், தெரியவில்லை. இத்தனைக்கும் என் எதிரில் தான் அவர் வகுப்புக்குள் வருகின்றார், வேற எந்த மாணவர்களும் வகுப்பை விட்டு வெளியே வரவில்லையே!!, நாம் மட்டும் செல்கின்றோமே, என்று எந்த எண்ணமும் வரவில்லை, பின்னாலேயே தொடர்ந்து வந்த தினகரன் என்னை ‘பிசிக்ஸ் வாத்தியார் கூப்பிடுறார், வாடா’ என்று அழைக்கும் வரை.

எனக்கு அப்போது தான் நான் செய்திருக்கின்ற தவறே ஞாபகம் வருகின்றது. பிசிக்ஸ் வாத்தியாருக்கும் எனக்கும் ஏற்கனவே ஏழாம் பொருத்தம். நான் அவரிடம் டியூஷன் சேரவில்லை என்று அவருக்குக் கோபம். அவரிடம் எல்லா மாணவர்களும் டியூஷன் சேர வேண்டும், அப்படி சேராத மாணவர்களை வேண்டும் என்றே கேள்வி கேட்டு அடிக்கும் பழக்கம் இருந்தது. அது மட்டுமல்ல, டியூஷன் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு மந்த்லி டெஸ்டில் கேட்கப்படும் கேள்விகளை தேர்வுக்கு முதல் நாள் சொல்லி விடுவார். எனது நண்பர்களின் மூலம் எனக்கும் கிடைத்து விடும். எனவே டியூஷன் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு இணையாக நானும் மதிப்பெண்கள் வாங்கி விடுவதால்  என்னை அடிப்பதற்கு அது வரை அவருக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை.  

அன்று தான் நான் மாட்டினேன். நான் சொன்ன காரணம் எனக்கே நம்புவதற்கு கஷ்டமாக இருந்த சூழ்நிலையில் அவர் அவ்வளவு சுலபமாக நம்பி விடுவாரா என்ன?. 'என்னது, ஏழாவது பீரியட எட்டாவது பீரியட்னு நினைச்சு வீட்டுக்குப் போனியா, ஏன் பைத்தியம் பிடுச்சுடுச்சா, யார் கிட்ட கதை விடுற' என்று, சும்மா பின் பக்கம் வீங்கிப் போகிற அளவுக்கு நல்லாவே கொடுத்தார்.

ஆனால் படிப்பது எல்லாம் ஞாபகம் இருக்கும். முதல் ரேங்க் இல்லாவிட்டாலும் முதல் மூன்று ரேங்க்களுக்குள் வந்து விடுவேன். ஆனாலும் இந்த மறதி எனபது,  இரண்டு கைகளிலும் ஏதாவது ஒரு பொருளை வைத்திருந்தால் எங்காவது எதை ஒன்றையாவது வைத்து விடும் அளவுக்கு என்னை படுத்தி எடுக்கின்றது.

ஸ்க்ரிப்ளிங் பேடு, டைரி என்று நாளை செய்ய வேண்டிய வேலைகளை குறித்து வைத்துக் கொள்வதாலும், மெயில் செக் பண்ணும் போதே மார்க் பண்ணி வைப்பதாலும் அலுவலக வேலைகளில் மறதியிலிருந்து தப்பித்து விடுவேன். ஆனால் பைக் ஸ்டாண்டில் வண்டியை எங்கே நிப்பட்டினோம் என்று நிப்பாட்டிய இடத்தைத் தேடுவது, எடுத்து வராத வண்டியை எடுக்க பைக் ஸ்டான்டுக்குப் போவது, வேறொரு ஸ்டாண்டில் அவசரம் காரணமாக நிறுத்தி விட்டு வழக்கமாக பைக் விடும் ஸ்டாண்டில் தேடுவது என எனது திருவிளையாடல்கள் இன்னும் தொடரத் தான் செய்கின்றது  

மீனா ஐந்து சாமான்கள் சொன்னால் ஏதாவது ஒன்று மறந்து போகும். அதற்கு வேறு ஏதாவது காரணத்தை, அவள் ‘வாங்குவதற்கு மறந்து விட்டேன்’ என்று தோணும் படி இல்லாமல், உடனடியாகச் சமாளிக்க ரொம்ப பயிற்சி வேண்டும். எதை மறந்தோம் என்று தெரியாமல், ஏங்க, என்னாச்சுங்க இதக் காணோம் என்று வாங்க மறந்த பொருளைக் கேட்கும் போது, அந்த நேரத்தில் யோசிக்க அவகாசம் இருக்காது, உடனே காரணம் சொல்ல வேண்டும்.  

மீனாவைக் கூட சமாளித்து விடலாம், ஆனால் பாலா, சான்சே இல்ல, திரும்ப வண்டியை எடுக்க வேண்டியது தான்.

அலுவலகத்தில் சமாளிப்பது ரொம்ப சுலபம். என்னாச்சு சோமு, அந்த கோட் அனுப்பலையா? என்று கேட்டால், சார், எவரிதிங் ரெடி சார், ஜஸ்ட் ஐ ஹாவ் டு சென்ட்’ என்று எப்போதும் ஒரே பதிலை வைத்து சமாளித்து விடலாம்.

ஆனால் டீ குடித்து விட்டு, காசு கொடுக்காமல் ஏதாவது பேசிக் கொண்டே வண்டி எடுக்க முயற்சிக்கும் போது, கடைக்காரர், சார், காசு கொடுக்கல என்று தயங்கிய படி சொல்வார். சாரி, மறந்துட்டேன் என்று அசடு வழியக் கொடுப்பேன்.

நீங்கள் யோசிக்கலாம், கடைக்காரர் ஏன் கோபப்படாமல், தயங்கிய படியே கேட்கிறார் என்று. நான் பெரும்பாலும் அந்த அந்த ஏரியாவிற்கு என்று ஒரு டீக் கடை பிடித்து வைத்திருக்கிறேன். தாம்பரம் வந்தால் பாலத்திற்கு கீழே உள்ள நாயர் கடை. ஆபீஸ் என்றால் கொஞ்சம் தள்ளி உள்ள டீக் கடை, ஆழ்வார்பேட்டை வந்தால் எஸ்.ஐ.டி காலேஜ் எதிரே உள்ள ஒரு கடை, என்று.

தாம்பரம் டீக்கடையில் வண்டியை நிறுத்தும் போதே,  என்னைப் பார்த்தவுடன் ஒரு டீ சொல்லிவிட்டு கிங்க்ஸ் சிகரெட் எடுத்து மேலே வைத்து விடுவார். இவர் காசு கொடுக்காமல் சென்ற நாட்களில் கூப்பிட்டுக் கேட்க மாட்டார். மறுநாள், காசு கொடுக்கும் போது, சார், நேத்து டீக்கு காசு கொடுக்கல, என்று சொல்வார். அதே போல் சில்லறை வாங்காமல் மறந்து போன நாட்களிலும், மறுநாள் ஞாபகத்தோடு கொடுக்கும் நல்லவர் இவர்.

அப்படி என்றால் அறிமுகம் இல்லாத இடங்களில் டீயே சாப்பிட்டதில்லையா சரவணா? என்று நீங்கள் கேட்கலாம். அப்படியொரு நிலை ஏற்பட்டால், முதலில் காசைக் கொடுத்து விட்டுத் தான் டீ குடிப்பேன்.   எதுக்குப்பா ரிஸ்க்?

அப்படி என்றால் கடவுள் வரம் கொடுத்தார் என்று சொன்னாயே? அப்போ எல்லாமே சாபம் தானா என்று நீங்கள் நினைத்து விடக் கூடாது.

அப்படி இல்லை. மஞ்சுவின் துரோகம் மறக்க முடிந்ததே.

எனக்கு யாரையும் எதிரியாகப் பார்க்க முடியவில்லை. உண்மைலேயே அவர்கள் எனக்கு என்ன தீங்கு செய்தார்கள் என்பதே நினைவு இருக்காது.  உதவி என்று யாராவது சொந்தக்காரர்கள், வந்து நிற்கும் போது, என்னால் முடிந்த உதவி செய்து அனுப்பி விடுவேன். அவர்கள் போன பின்பு தான் அம்மாவோ அல்லது மீனாவோ அவர்கள் எனக்குச் செய்திருந்த கெடுதலை சொல்வார்கள்.

விடும்மா! எனக்கே ஞாபகம் இல்ல, போகட்டும் என்று சொல்வது உண்மையிலேயே சுலபமாக, சுகமாக இருக்கின்றது.

எவ்வளவு தான் முயன்றாலும், இன்னும் சாவியை வண்டியிலேயே வைத்து விடுவது, பணம் எடுத்து முடித்தவுடன் ஏ.டி.எம் கார்டை எடுக்காமல் வந்து விடுவது, ஐந்தில் ஒரு சாமானை வாங்க மறப்பது என இன்னமும் எனது மறதி தொடரத்தான் செய்கின்றது.

என்ன செய்யலாம்......., வல்லாரையை வளச்சு வளச்சு சாப்பிடலாமா, இல்லை பறந்து கொண்டே இருக்கும் எனது மனசு தான் பிரச்சினையா என்று தெரியவில்லை.

இந்த ப்ளாக்கில் கடைசி பஞ்ச் என்று எதுவும் கிடையாது. ஆனால் நேற்று எழுதிய இந்த ப்ளாக்கை இன்று காலையில் அப்லோட் செய்ய மறந்து விட்டேன். எனது தோழியிடம் சாரி சொல்லவும் தான்.

August 2, 2012

சுதந்திர தின விழா - பேச்சுப் போட்டி


பார்வதி நகர் நலச் சங்கத் தலைவர் அவர்களே, இவ்விழாவில் கலந்து கொண்டு சிறப்புரை ஆற்ற வந்திருக்கும் பெரியோர்களே, சுதந்திர தின விழாவை, இது எங்கள் சொந்த விழா என்ற உணர்வுடன் கலந்து கொள்ள வந்துள்ள பார்வதி நகர் வாழ் மக்களே, மாணவ சகோதர சகோதரிகளே உங்கள் அனைவருக்கும் எனது முதற்கண் வணக்கத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

இச்சங்கம் எப்போதும் வளர்ந்து கொன்டே வருகின்றது, எங்கேயும் தேங்கி நிற்கவில்லை என்பதனை நிரூபிக்கும் வகையிலும், நாங்கள் வயதானவர்களாக இருந்தாலும், நவீன யுகத்தின் வளர்ச்சியையும், அது தரும் பக்க விளைவுகளையும் கண்காணித்துக் கொண்டேதான் இருக்கின்றோம் என்று மக்களுக்குச் சொல்லும் வகையுலுமாக பேச்சுப் போட்டியின் தலைப்பை தீர்மானித்துக் கொடுத்த வணங்கத்தக்க இச்சங்கத்திற்கு எனது இரண்டாவது வணக்கம்.

கவச குண்டலத்தோடு கர்ணன் பிறந்திருக்கலாம். அனால் நம்மில் வாழும் சில மனிதர்களும் அவ்வாறு ஒன்றுடன் தான் பிறந்தார்களோ என்று அதிசயிக்கும் வகையில் எப்போதும் கையிலோ அல்லது பையிலோ வைத்திருக்கும் ஒரு அறிவியல் கண்டு பிடிப்பான செல்போனைப் பற்றியும் அதன் நன்மை தீமைகளையும் பற்றியும் உங்களிடையே பேச வந்திருக்கிறேன்.

தகவல் தொடர்புத் துறையில் ஏற்பட்ட வளர்ச்சியில் மிக முக்கியமானது கை பேசி என்றும் செல் பேசி என்றும் அழைக்கப் படும் செல்போன் ஆகும். உலகம் ஒரு சின்ன கிராமம் தான், எவரும் எவருடனும் சுலபமாகத் தொடர்பு கொள்ளலாம் என்ற உணர்வை செல்போன் தான் உருவாக்கியது. அது இன்று அதன் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சியான காணொளியுடன் பேசும் வசதியையும் எட்டி விட்டது.

இப்போதெல்லாம் தனியாகப் பயணம் செய்யவோ, அல்லது அறிமுகம் இல்லாத இடங்களுக்குச் செல்லவோ யாரும் பயப்படுவதில்லை, ஒரு செல்போன் துணைக்கு இருந்தால் போதும். ஒரு இடத்தில் இருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு எப்படிப் போக வேண்டும், பஸ்ஸில் சென்றால் எந்த வழியாகச் செல்லலாம், ரயிலில் என்றால் எவ்வளவு நேரம் ஆகும், என்பதுடன் வழியில் எந்த எந்த இடங்களில் திரும்ப வேண்டும், உணவு விடுதிகள், எரிபொருள் நிரப்பும் இடங்கள் எங்கெங்கு உள்ளன  என்பததை அடையாளக் குறியீட்டோடு சொல்லும் வசதி உள்ள சேவைகளைக் கொண்ட செல்போன்கள் வந்து விட்டன.

பக்கத்தில் இருப்பவரிடம் கேட்கவோ, அல்லது டீக் கடையில் விசாரிக்கவோ அவசியம் இல்லை.

பக்தி, இலக்கியம், பிடித்த பாட்டு, குறுந்தகவல்கள் பரிமாற்றம் என அளப்பரிய சேவைகளை செல்போன் அளிக்கின்றது. கிராமத்தில் இருக்கும் பெற்றோருடன் சுலபமாகத் தொடர்பு கொண்டு நலம் விசாரிக்க முடிகிறது. வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வரும் கணவர்களுக்கு, என்னென்ன வாங்கி வர வேண்டும் என்று மனைவிகள் கட்டளை இட முடிகிறது.

போன் பாங்கிங் மூலம், வங்கிக்குச் சென்றுதான் ஆக வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லாமல் நினைத்த நேரத்தில், தேவையான விபரங்களைப் பெற்றுக் கொள்ள முடிகின்றது. வாழ்வின் முக்கியமான தருணங்களை கேமரா போன் மூலம் பதிவு செய்து, அதனையும் விரும்பும் நபர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடிகின்றது.  பொருளாதாரத் தேவைக்காக எங்கோ வெளி நாட்டில் வேலை செய்யும் ஒரு தகப்பனுக்கு, தன் மகனோ மகளோ முதன் முதலாகப் பேசும் ‘அம்மா’ என்ற வார்த்தையைக் கேட்க முடிவதுடன் பார்க்கவும் வகை செய்கின்றதே. சமூக வலைத்தளங்களின் மூலம் மக்களிடையே விழிப்புணர்வை உருவாக்க முடிகின்றதே. இன்னும் ஏராளமான நன்மைகளைச் செய்யும் செல்போன் இன்று ஒரு அவசியமான, அத்தியாவசியப் பொருள் ஆகி விட்டது.

எந்த அறிவியல் சாதனமும் ஆக்கத்திற்குப் பயன்பட கண்டுபிடிக்கப் பட்டாலும், மனிதன் தனக்கே உரிய பேராசைக் குணத்தால் அதை அழிவுக்குப் பயன் படுத்தவும் யோசிக்கிறான்.

செல்போன் ஆனது அதனைப்  பயன் படுத்தும் விதத்தால் சற்று தீமைகளையும் விளைவிக்கின்றது.

விளையாட்டாய் படம் எடுத்து அது தற்கொலையில் முடிந்த சில விபரீதங்களையும் செல்போன் ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. வீட்டிலிருந்து வெளியில் கிளம்பும் நாம் அன்றைய நாளில் எதாவது ஒரு கண்காணிப்புக் கேமராவிலோ, அல்லது எவர் செல்போனிலோ பதியப் படும் வாய்ப்பு இருக்கின்றது. இதில் நாம் தொலைப்பது நமது தனி மனித சுதந்திரத்தை.

செல்போன் வைத்திருப்பவர் சிறிது நேரம் யாரும் அழைக்க வில்லை என்றால் தனது சாதனம் பழுதாகி விட்டதோ என்று பயப்படும் அளவிற்கு செல்போன் நம்மை அடிமை ஆக்கி வைத்திருக்கிறது. கடவுச் சொற்கள், வங்கிக் கணக்கு எண்கள், சமையல் எரிவாயு எண் என எல்லாவற்றையும் செல்போனில் பதிவு செய்து வைத்திருப்பவனின் கை பேசி தொலைந்த நாளில் தெரிகிறது அவனின் ஞாபக சக்தி.

எழு மலை தாண்டி, எழு கடல் தாண்டி ஒரு கிளியிடம் இருக்கின்ற அரக்கனின் உயிர் என்று கதை கேட்டிருப்பேமே, அது போல இப்போது வாழும் மனிதர்களில் சில பேரின் உயிர் அவர்கள் பயன் படுத்தும் செல்போனில் தான் இருகின்றது எனபது போல வாழ்க்கை முறை அமைந்து இருக்கின்றது. மருத்துவமனையில் நோயாளியைப் பார்க்கச் செல்லும் பார்வையாளனின் கை பேசியில் இருந்து ஒலிக்கிறது, ஸ்டார்ட் த மியூசிக் என்று வரும் கவுண்டமணியின் காமெடி.

இடம், பொருள் தெரியாமல் மருத்துவமனை, வங்கி, பள்ளிக் கூடம், கோவில், திரைக் கூடம் என எங்கும் பலத்த சத்தத்துடன் பேசுகின்றார்கள். சாலையில் நடக்கும் போதும், இரயில் இருப்புப் பாதை கடக்கும் போதும் பயன்படுத்தும் செல்போனால் நடக்கும் விபத்துக்கள் நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்கின்றது.  

நவீன கருவிகளில் மனிதர்கள் தொலைந்து விட்டதால் அவர்கள் இழந்த இழப்புகள் ஏராளம். வளமான வாழ்வு நல்ல நட்பு, குழந்தைகளின் பாசம், நல்லறிவு, நற்பண்புகள் இவ்வாறாக மனிதர்கள் தொலைத்த நன்மைகள் பல. இவற்றுள் மென்மையும் ஒன்று.

இக்காலத்தில் அதிகமானோர் மென்மை எனும் குணத்தை இழந்தவர்களாக, நளினத்தை தவறவிட்டவர்களாக இருக்கின்றார்கள். எப்போதும் பரபரவென்று இருப்பது, குழந்தைகள் உட்பட யாரைப்பார்த்தாலும் அவர்கள் மேல் எரிந்து விழுவது, சிறிய விஷயத்திற்கும் கடுமையாக நடந்து கொள்வது போன்ற அணுகுமுறைகளையே பெரும்பாலானோர் கடைபிடிக்கின்றனர். மொத்தத்தில் மென்மை எனும் பொன்னை, புதையலை,பொக்கிஷத்தை புறக்கணித்தவர்களாக தங்களுடைய வாழ்வை ஆக்கிக் கொண்டனர்.

செல்போனால் ஆயிரம் நன்மைகள் இருந் தாலும், அதன் தொழில் நுட்ப விஷயங்களில் அதிகக் கவனம் செலுத்தாததால், தீமைகளும் அதிகம் என்கிறார்கள் அறிவியல் ஆய்வாளர்கள்.

"வாடிக்கையாளர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காகத் தனியார் தொலைத் தொடர்பு நிறுவனங்கள் போட்டி போட்டு, செல்போன் டவரின் பவரைக் கூட்டிக்கொண்டே போகின்றன. ஏற்கெனவே குப்பை, தூசு போன்றவற்றால், மாசு அடைந்துள்ள காற்று, தற்போது இந்த டவர்களின் கதிர்வீச்சுகளால் மேலும் மோசமாகிவிட்டது. "இந்த கதிர்வீச்சுகளால் கேன்சர் போன்ற நோய்கள் வர வாய்ப்பு உள்ளது.

பி.எஸ்.என்.எல். நிறுவனம் மட்டுமே அவர்களின் டவர்களில் குறிப்பிட்ட அளவு சிக்னல்களை வெளியிடுகின்றனர். ஆனால், தனியார் நிறுவனங்களோ, 'இந்தப் பகுதியில் சிக்னல் குறைவாக உள்ளது' என்று வாடிக்கையாளர் புகார் அளித்தால், அடுத்த நாளே சிக்னல் பவரை உயர்த்துகின்றனர். செல்போன் டவரில் இருந்து வெளிப்படும் சிக்னலின் அளவு 600 மில்லி வாட்ஸ் என்று இருக்க வேண்டும். ஆனால், 4,000 மில்லி வாட்ஸ் வரைக்கும் இவர்கள் சிக்னல்களை அதிகப்படுத்தி விடுகிறார்கள்! - இது தனியார் தொலைக்காட்சி நிறுவனம் சமீபத்தில் எடுத்த சுற்றுச்சூழல் குறித்த சர்வேயின் சாராம்சம்!.

சிட்டுக் குருவிகள் அழிவுக்கு செல்போன் டவர் கோபுரத்தில் இருந்து வெளிவரும் அதிர்வுகளே காரணம் என்று ஒரு சில ஆராய்ச்சி முடிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.

இவ்வாறாக செல்போன் பயன் படுத்தும் விதத்தில் உண்டாகும் தீமைகள் இருந்தாலும் இதன் பயன்களைக் கணக்கில் கொண்டால், இவை எல்லாம் களையக் கூடியவை தான்.

கூடுமானவரை அருகில் இருக்கும் நபருக்கு தொந்தரவு செய்யாத வகையில் பேசுங்கள். காலர் ட்யூன் எனப்படும் அழைப்பு ஒலியை மிகச் சத்தமாக வைக்காதீர்கள். கூடுமானவரை மருத்துவமனைகள், வழிபாட்டுக் கூடங்கள், திரைப்பட அரங்குகளில் செல்போனில் பேசுவதைத் தவிருங்கள்.

அறிவியல் சாதனங்கள் கண்டு பிடிக்கப் பட்டதெல்லாம் மனிதனின் வசதிக்காகத் தான். அது நம்மை அடிமை ஆக்கி விடாமல் பார்த்துக் கொள்வது நமது கைகளில் தான் இருக்கின்றது.

எனவே கூப்பிடும் தொலைவில் இருப்பவரை செல்போனில் கூப்பிடாதீர்கள்.

நேரடியான சந்திப்பு மனிதம் வளர்க்கும், அன்பை அதிகரிக்கும், ஆயுளைப் பெருக்கும் என்று கூறி வாய்ப்பு தந்தமைக்கு நன்றி கூறி விடை பெறுகிறேன்.

நன்றி .... வணக்கம்....