பாத்திரமறிந்து.....

அந்த வார ஜூனியர் விகடனை படித்து முடித்து விட்டேன். இன்னமும் தாம்பரம் வருவதற்கு அரை மணி நேரம் ஆகும் எனத் தோன்றியது. பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பெரியவர் வார மலர் படித்துக் கொண்டிருந்தார். எனக்கு ஒரு பழக்கம் உண்டு. ஒன்று படித்துக் கொண்டு வரவேண்டும் அல்லது பார்த்துக் கொண்டு வர வேண்டும். இதில் ‘பார்த்துக் கொண்டு வர வேண்டும்’ என்று ஸ்பெஷல் கேப்சன் போட்டால் பெண்ணியவாதிகள் கோபித்துக் கொள்ளக் கூடும், ஏன் கோர்ட் கேஸ் கூட போடலாம் ஆதலால் கேப்சன் போடவில்லை. ( களி எல்லாம் சின்ன வயசுல வீட்ல சாப்பிட்டது தான்.. திரும்பவும் வேறு இடத்தில் சாப்பிடும் ஐடியா எதுவும் இப்போது இல்லை...)

நம்ம தான் ‘பிச்சை புகினும்’ கற்பது நன்று என்ற அவ்வையின் பேரன்கள் ஆயிற்றே.. சார்.. வார மலர் கொஞ்சம் தர்றீங்களா.. என்றவுடன் அவரும் கொடுத்தார். இன்னமும் அந்து மணி தான் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார். ‘பட்டினியால் மனிதர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்வதை தடுக்கும் பொறுப்பு ஆளும் அரசுக்கு உள்ளது தானே’ என்ற ஒரு பொறுப்பான கேள்விக்கு நம்ம ‘மணி’ இப்படி பதில் சொல்லி இருக்கின்றார்.

நம்ம ஊர்ல இருக்குற பிச்சைகாரர்களை பாருங்கள்.. எவ்வளவு திடகாத்திரமாக இருக்கின்றார்கள்.. எல்லாவற்றிக்கும் அரசு அரசு என்று அரசையே குற்றம் சொல்லக் கூடாது என திருவாய் மலர்ந்திருக்கிறார். ஒருவேளை அந்து மணியின் வீட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் பிச்சைக் காரர்கள் அவர் போடும் சாப்பாட்டை சாப்பிட்டு திடகாத்திரமாக இருக்கிறார்கள் போலும்.

மேலும் இந்தப் பதில் மூலம் அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்றே நம் சிற்றறிவுக்கு புரியவில்லை. சாப்பாட்டிற்கு கஷ்டப் படும் ஏழை மக்களை எல்லாம் பிச்சை எடுத்து சாப்பிட்டு ‘திடகாத்திரமாக’  வாழச் சொல்கின்றாரா..

நீங்கள் சமீப காலமாக ‘ம்மா தாயே’ என்று  சாப்பாடு கேட்டு வரும் ஏதாவது பிச்சைக்காரரை பார்த்தது உண்டா.. அவர்கள் எல்லாம் வழக்கொழிந்து போய் விட்டார்கள். என்றைக்கு ‘பிரிட்ஷ்’ கண்டு பிடிக்கப் பட்டதோ, பழசை சேமித்து வைக்கப் பழகிக் கொண்டோமோ அன்றே அவர்களும் ‘தாயே’ சோறு இருந்தா போடுங்க என்ற வாசகத்தை அவர்களின் சொல் அகராதியில் இருந்து எடுத்து விட்டார்கள்.

இப்போது வரும் பிச்சைக்காரர்கள் தமக்கு காசு தரும் வாடிக்கையாளர்களை மகிழ்விக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கின்றார்கள். இதற்காக அவர்கள் நிறைய கண்ணதாசன் பாடல்களை, இறைவணக்கப் பாடல்களை, மென் சோகப் பாடல்களை  மனப்பாடம் செய்ய வேண்டியுள்ளது. இப்படி எல்லாரும் பாட ஆரம்பித்து விட்டதால் ஒரு சிலர் தங்களை மற்றவர்களிடம் இருந்து வேறுபடுத்திக்காட்ட சின்னதாக ஒரு ஸ்பீக்கர், மைக், அதற்கான பேட்டரி என மினி சவுண்ட் சர்வீஸ் மற்றும் காசு கலெக்ட் செய்ய ஒரு எடுபிடி என ஹை டெக் ஆக வர வேண்டியிருக்கிறது. இவ்வளவு வசதிகள் செய்து கொள்ள முடியாத ஒரு சிலர் ‘மியூசிக்’ போட ஒருவர், பாட ஒருவர், காசு வாங்க ஒருவர் என்று ஒரு ‘டீம் வொர்க்குடன்’ வருகின்றார்கள். வெகு சிலர் மட்டும் ‘சோலோ’ வாக புல்லாங்குழலில் பாட்டுப் பாடி காசு கேட்கின்றார்கள். 

மேற்கண்ட இவை அல்லாமல் ஒரு காந்தி குல்லா அணிந்த பெரியவர், பேரே கண்டு பிடிக்க முடியாத ஒரு இசைக் கருவியில் ‘ ரகுபதி ராகவ ராஜாராம்‘ இசைக்கின்றார். இதில் ஒரு நீள கட்டையும் அதில் இழுத்துக் கட்டப்பட்ட இரண்டு கம்பிகளும் மட்டுமே இருக்கின்றன. பத்து வருடங்களுக்கு மேலாக இந்த ஒரே பாடலை பாடி வரும் இவரை நீங்கள் மின்சார ரயிலில் பயணம் செய்பவராக இருந்தால் மிஸ் பண்ணியிருக்கவே  முடியாது.

இங்கு தான்  நீங்கள் ஒன்றைக் கவனிக்க வேண்டும். மேற் சொன்ன எவரும் உங்களிடம் ‘காசு’ என்று பிச்சை எதுவும் கேட்பதில்லை. அவர்கள் ‘பாட்டுக்கு’ பாடிக் கொண்டே நடக்கின்றார்கள். வாடிக்கையாளர்களான இரயில் பயணிகள் காசை எடுத்து அவர்களில் யாரோ ஒருவரிடம் இருக்கும் தட்டிலோ அல்லது தூக்கு வாளியிலோ போடுகின்றார்கள். அது தங்களை மகிழ்வித்ததற்காக அவர்கள்  கொடுக்கும் வெகுமதி என்றே எனக்குப்படுகின்றது.

கண் தெரியாதவர்கள் பாட்டுப் பாடி நாம் மகிழ்ந்து விட்டோமே என்ற நவீன நகர மாந்தர்களின்  குற்ற உணர்வாகாகக் கூட அது இருக்கலாம்.. ஏனெனில் கண் தெரியாத, பாட்டுப் பாடத் தெரியாத வயதானவர்களுக்கு இந்த வாடிக்கையாளர்கள் பிச்சை இடுவது இல்லை.. பாத்திரமறிந்து பிச்சை இடும் இந்த வாடிக்கையாளர்களுக்காக மைக் செட், புல்லாங்குழல், வயலின் என பிச்சைப் பாத்திரங்களை நவீன மயமாக்கிக் கொண்டே இருக்கின்றரர்கள்..              

மொபைலில் ஏதோ முக்கியமான விஷயமாக பேசிக்கொண்டு இருக்கும் போது தான் கை தட்டும் ஓசையும் அதனைத் தொடர்ந்து  ‘ ஹெல்ப் பண்ணேப்பா’ என்ற குரலலும் கேட்டது.

சட்டைப் பைக்குள் கை விட்டு இருந்த சில்லறைகளை எடுத்துக் கொடுத்தேன் அவரின் முகத்தை பார்க்காமலேயே.. ஒரு நிமிஷம் என்றவுடன் ‘ என்ன என்று நிமிர்ந்து பார்த்தேன்..’’ ராசா, பையில இருக்குறத எவ்வளவு இருக்குன்னு எண்ணாமா அப்படியே அள்ளிக் கொடுக்குற பாரு.. நீ நல்லா இருக்கனும்பா.. என்று முகம் தொட்டு நெட்டி முறித்து வாழ்த்திச் சென்ற அரவாணிச் சகோதரி அந்த நாளை அழகாக்கிச் சென்றார்.. மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் அது பத்து ரூபாய்க்குள் தான் இருக்கும். ஆனால் முழுதாக ஒரு பத்து ரூபாய் தாளை பர்சில் இருந்து எடுத்துக் கொடுத்திருந்தால் கூட அவருக்கு இப்படி ஒரு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டிருக்காது. அங்கீகாரம் என்பது ஒருவரை பெரு மகிழ்ச்சிக்கு அருகில் அழைத்துச் செல்கின்றது.

எனக்கு அறிமுகமான முதல் பிச்சைக்காரி எங்கள் ஊர் ‘பூனைக் கண்ணி’. கண் கொஞ்சம் நீலக்கலரில் இருப்பதால் இந்தப் பெயர் என்ற அறிமுகம் கூட அவசியம் அற்றது என்றே நினைக்கிறேன். ஏனெனில் ‘பூனைக் கண் புவனேஸ்வரி’ என்று தானே ஊடகங்கள் கூட எழுதுகின்றன. ‘ஐஸ்வர்யா ராய்’க்கு இருக்கும் ‘பச்சைக் கண் தேவதை’ பட்டம் தான் சாமான்யர்களுக்கு என்று வரும் போது  ‘பூனைக் கண்’ ஆகி விடுகின்றது.

நானும் ஒரு நாள் ‘ஏ பூனைக் கண்ணி’, என்று கூப்பிட, ஏஞ்சாமி.. ஊரே இப்படித் தான் கூப்புடுது.. ஆனா பட்டணத்துல படிச்ச நீங்களுமா.. என்று கேட்டது.. ஓம் பெயர் தெரியாது எனக்கு, அதனால தான் அப்படிக் கூப்பிட்டேன் என்று சொல்லும் போது தான் தெரிந்தது, அதன் பெயர் முத்திருளாயி என்று.

‘பூனைக் கண்ணி’ என்று கேலி செய்யும் மற்றவர்களை துரத்துவதும், கையில் சிக்கியவர்களை முடிந்தால் அடிப்பதும் முடியா விட்டால் கடிப்பதும் அதனால் மற்றவர்களிடம் அடி வாங்குவதும் என அப்போதைய ஊரின் புல் டைம் ‘என்டர்டைன்மென்ட்’ இருளாயி மட்டுமே.  

கிண்டல் செய்பவர்களை ‘ எங்க நான் சொல்ற கணக்குக்கு விடை சொல்லுங்க பாப்போம்’ என்று அவர்களை விட தான் அறிவாளி என் நிருபிக்க முயற்சி செய்யும். ‘பத்து பேர்கிட்ட பத்து பத்து பைசாவா வாங்குனா எவ்வளவு’ அல்லது நூறு பேர்கிட்ட ‘காலணா காலணாவா வாங்குனா எவ்வளவு வரும்’ என பெரும்பாலான கணக்குகள் இப்படித் தான் இருக்கும்..

பிச்சைக்காரர்கள் வட்டிக்கு பணம் தருவதாக வரும் ஜோக்குகளுக்கு நான் சிரித்ததே இல்லை. ஏனென்றால் என்பதுகளிலேயே எங்கள் ஊரில் பூனைக் கண்ணி வட்டிக்கு பணம் கொடுத்தது. ஆனால் அதனிடம் கடன் வாங்கியவர்களில் பெரும்பாலோனோர் திரும்பக் கொடுத்தது இல்லை. சண்டை போட்டு மண்ணை வாரித் தூற்றும்.. ‘லூசு முண்ட’ லூசுத் தனமா கத்திக்கிட்டு கெடக்கா என அதனை இலேசாக கடந்து சென்றனர். கடன் வாங்கிவர்களிடம் வட்டிக் காசு வாங்கும் போது, அவர்களிடமே தனக்கு பிச்சைக் காசாக ஒரு ரூபாயோ ரெண்டு ரூபாயோ தனியாக கேட்டு வாங்குவது ‘பூனைக் கண்ணியின்’ தொழிற்சிறப்பு.

பூனைக் கண்ணி காசு கேட்கும் போது, ஏதாவது காசு எடுத்துப் போட்டு விட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்து விட ‘பெரிய மனிதர்கள்’ பரபரப்பார்கள். காசு இல்லை என்று சொன்னால், அது தனது சுருக்குப் பையில் இருந்து ரூபாய் தாள்களை எடுத்துக் காண்பித்து ‘கலாய்க்கும்’. என்னைய பிச்சைக்காரி, லூசுன்னு சொல்றீங்க.. ஏங்கிட்ட இருக்குற பணம் ஓங்க கிட்ட இருக்கா என்று கேட்கும். இப்படிக் கேட்டதற்காக நிறைய பேரிடம் அடி வாங்கி இருக்கின்றது.

‘பூனைக் கண்ணிக்கு’ அடிக்கடி வலிப்பு நோய் வரும். அப்படி வரும் நேரங்களில் அது சேர்த்து வைத்திருக்கும் காசை எல்லாம் உடன் இருக்கும் மற்ற பிச்சைக்காரர்களோ  அல்லது மற்றவர்களோ எடுத்துக் கொள்வர். தெளிந்தவுடன் வாயிலும் வயிற்றுலும் அடித்துக் கொண்டு அழுவும்.. ஆண்டவனை சபிக்கும்.. 

அந்து மணி சொல்வது உண்மை தானா... ஆண்டவனுக்கும் வறுமைக்கும் கூட தொடர்பு இல்லாமல் போகலாம்.. ஆனால் ஆள்பவற்கு இல்லையா.. சுதந்திரம் அடைந்து இவ்வளவு வருடங்கள் ஆகியும் இன்னமும் நம்மை விட்டு நீங்காத வறுமை எதைக் காட்டுகிறது. கோடி கோடியாக ஊழல் பட்டியல் வெளிவரும் இந்த நேரத்தில் வறுமைக்கும் அரசுக்கும் தொடர்பு இல்லை என்ற  அந்துமணியின் இந்தப்பதில் வேடிக்கை ஆக உள்ளது. முடிந்தால் தவிருங்களேன் இந்த மாதிரி அரை வேக்காடுகளின் பதில்களை படிப்பதை...                            

ஏர் பின்னது உலகம்

“சுழன்றும் ஏர் பின்னது உலகம் அதனால்
உழந்தும் உழவே தலை”

இந்த உலகத்தில் எத்தனையோ தொழில்கள் இருந்தாலும் விவசாயமே முழு முதல் தொழில், அதனை முன் வைத்தே மற்ற தொழில்கள் இயங்குகின்றன. எனவே விவசாயம் மட்டுமே உயிர்த்தொழில்.

விவசாயம் என்பதில் நாற்று நடுவது, உரம் போடுவது, களை எடுப்பது கதிர் அறுப்பது, கட்டு சுமப்பது என பல வேலைகள் இருந்தாலும் வள்ளுவன் ஏன் ‘ஏர் பின்னது உலகம்’ என்று உழுவதை மட்டும் குறிப்பிடுகின்றான்.

விவசாயத்தின் முக்கியமான நிலை, நிலத்தை உழுவது. பயிர் செழித்து வளருமாறு நிலத்தைப் பண்படுத்துவதற்கு நிலத்தை உழுவது முக்கியமானது.  மழை பெய்த மறு நாளிலோ அல்லது அடுத்த இரண்டு மூன்று நாட்களிலோ நிலத்தை உழ வேண்டும். உழுவதற்கு என்றே ஒரு ஜோடி மாடுகள் வீட்டில் இருக்கும். அந்த மாடுகள் ஒரே உயரத்தில் ஒரே சக்தி கொண்டவையாக ஒரு டீம் வொர்க் ஆக வேலை செய்யும்.

விவசாயத்தின் முதல் நிலை அந்த நிலத்தில் ‘குப்பை அடிப்பது’ என்ற செயலில் இருந்து ஆரம்பிக்கின்றது. அறுவடை முடிந்து மறு பருவம் வருவதற்குள் அந்த இடைவெளியில் நிலத்தை விவசாயத்திற்கு தயார் செய்ய, ஒன்று ‘குப்பை அடிக்க வேண்டும்’ அல்லது ‘கிடை அமத்த வேண்டும். ‘கிடை அமத்துவது’ என்பது ஒரு ஐம்பது செம்மறி ஆடுகளை ஒரு நாள் இரவு முழுவதும் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் அடைய வைப்பது. அந்த இரவு முழுவதும் அந்த ஆடுகள் போடும் எச்சம் மற்றும் மூத்திரம் நல்ல உரமாகும். தொடந்து அதே இடத்தில் மறு நாளும் ஆடுகளை அடைய வைத்து ‘உரம் போட’ வைத்து விட்டால் அந்த வருடம் கூடுதலாக ஐந்து மூட்டை நெல் அறுவடை செய்யலாம். இரவு முழுவதும் அந்த ஆடு மேய்க்கும் ஆட்களுடன் தங்கி இருப்பதும், அவர்கள் பேசும் கதைகளும் மிகச் சுவாரஸ்யமானவை.  

‘குப்பை அடிப்பது’ என்பது தினமும் மாட்டுத் தொழுவத்தில் இருந்து அள்ளப்பட்ட சாணத்தையும், மற்ற தாவர மிச்சங்களையும் ஒரே இடத்தில் கொட்டி வைத்து, அதன் மேல் மண்ணைப் போட்டு மூடி வைத்தால் ஓரிரு மாதங்களில் அந்தக் கழிவுகள் மக்கிப் போய் நல்ல உரமாக இருக்கும். அதனை மாட்டு வண்டியில் அள்ளிப் போட்டு, காட்டில் கொட்டி,  பரவி விடிவது தான் குப்பை அடிப்பது. இந்த வேலையும் இரவில் தான் நடக்கும். குப்பையை அள்ளிப் போட்டு வண்டியைக் கிளப்பும் போதே பழைய பாடல்களும் கிளம்பும். மாடுகள் பழக்கத்தின் காரணமாக ஒரே பாதையில் சென்று சரியாகக் காட்டுக்குச் சென்று விடும். பெரும்பாலும் பௌர்ணமி இரவுகள் அதற்குப் பின் வரும் வெளிச்சம் உள்ள  நாட்கள் குப்பை அடிப்பதற்குத் தோதான நாட்கள். மாடுகளின் கழுத்தில் மாட்டியுள்ள சலங்கைச் சத்தமும், எங்கோ தூரத்தில் கேட்கும் பாட்டுச்சத்தமும், பௌர்ணமி நிலவுமான சுகமான நாட்கள் அவை. இரவு முழுவதும் வேலை செய்து, அதி காலை வெதுவெதுப்பான கிணற்று நீரில் குளித்து விட்டு பகலில் தூங்குவது சுகம். அதுவும் எந்தக் கனவும் இல்லாமல் திருப்தியாகத் தூங்குவது பரம சுகம்.  

இந்தக் குப்பை அடிக்கும் வேலை முடியத் துவங்கும் போது, பருவ மழை தொடங்கி விடும். நிலத்தை உழுவது இப்போது தான். உழுவதற்கு இரண்டு விதமான கலப்பைகளை பயன்படுத்துவார்கள்.

போஸ் கலப்பை என்பது அகலமாக உழுவதற்கும் நாட்டுக் கலப்பை என்பது ஆழமாக உழுவதற்கும் பயன்படும். விடிகாலை நான்கு மணிக்கெல்லாம் ஊரே பரபரப்பாக எழுந்து மாடுகளைப் பத்திக்கொண்டு காலையில் குடிக்கும் டீ யுடன் கிளம்பினால் நான்கரை மணிக்கெல்லாம் உழுக ஆரம்பித்து விடுவார்கள். சிறு வயதில் உழவு தொலைக்கு கஞ்சி கொண்டு கொடுப்பது எங்கள் வேலை.

அப்பா கஞ்சி குடிக்கும் நேரத்தில் நாம் கொஞ்சம் உழுகலாம் என்ற நினைப்புடன் ‘ஹேய்’ என்று மாட்டை அதட்டினால், ‘ நீ போடா சின்னப் பையா... என்னைய அதட்டுற வயசு உனக்கு இன்னும் வரல’ என்பது போல சட்டையே செய்யாமல் அந்த இடத்தை விட்டு நகராது.. இன்னும் கொஞ்சம் வேகமாக அதட்டினால் கழுத்தை திருப்பி முட்ட வருவது போல ‘மூஸ்’ என்று செய்யும்.. பயந்து ஓடி வந்தது இன்னும் பசுமையாக நினைவு இருக்கின்றது. ஆனால் ஆறாவது படிக்கும் போது தனியாக கலப்பை கட்டி உழுக ஆரம்பித்து விட்டேன். முதன் முதலாக உழுது விட்டு வந்து இரவு தூங்கி காலையில் எழுந்தால் காலை கீழே ஊண்டவே முடியவில்லை. வலி சும்மா பின்னி பெடல் எடுக்குது. சுடு தண்ணீ வச்சு ஒத்தடம் குடுத்த அப்பத்தா அப்பாவை திட்டியது. ஏன்டா பச்ச மண்ண, படிக்கிற புள்ளைய உழுக அனுப்பிச்சுட்டு எங்கடா ஊர் சுத்திட்டு வர்ற என்று. பின்னாளில் கூலிக்கு உழுகக் கூப்பிடும் அளவுக்கு நானும் ஒரு உழவாளி ஆகி விட்டேன்,

காட்டில் உழுவது அவ்வளவு சிரமம் இல்லை.. ஆனால் வயலில், கணுக்கால் அளவு தண்ணீரில் உழுவது அப்போது எனக்கு கடினமான விசயமாக இருந்தது.

முன்னேர் ஓட்டுவதும் கடினமான விஷயம் தான். பின்னாடி வரும் ஏர்களை கனக்கு வைத்து ‘சால்’ அடிக்க வேண்டும். இதில் எங்கள் ஊர் முனியாண்டியை அடித்துக் கொள்ள வேற ஆள் கிடையாது. சும்மா ஸ்கேல் வைத்துக் கோடு போட்ட மாதிரி நேராக சால் ஓட்டும் முனியாண்டிக்கு முன்னித்து ஏர் முனியாண்டி என்றே பட்டப் பெயர்  உண்டு. அவர் உழுது போட்ட நிலத்தைப் பார்த்த யாரும் சொல்லி விடுவார்கள், இது முனியாண்டியின் உழவு என்று. இதே மாதிரி வரப்பு வெட்டுவதில் கை தேர்ந்த ‘கருப்பு’, நாற்று நடுவதில் ‘அய்யாரெட்டு’ என ஒவ்வொரு வேலைக்கும் ஒவ்வொரு எக்ஸ்பர்ட் இருந்தார்கள்.

போன வாரம் கோயம்பேடு போயிருந்தேன். வர்லாம், வர்லாம்... என்று ஒரு லாரிக்கு,  பின்னால் வருவதற்கு வழி சொன்ன குரலை எங்கோ கேட்ட மாதிரி இருக்கவே, திரும்பிப் பார்த்தால் நம்ம முன்னித்து ஏர் முனியாண்டி. என்ன சித்தப்பு இங்கே... எப்படி இருக்கீங்க என்றால் ஏதோ இருக்கேம்பா... இந்த வண்டியில லோடு மேனா ஓடிக் கிட்டு இருக்கேன்.. ‘கருப்பு’ திருப்பூர்ல சாயப் பட்டறையில கிடக்கான். ஊர்ல விவசாயம் பண்ண முடியலப்பு.. ஊரச்சுத்தி கடன்... மழையும் இல்ல தண்ணியும் இல்ல.. அது ஆச்சுப்பா... நாலு வருஷம் ஆச்சு...ஊர விட்டு வந்து என்றார்.    

என்னாச்சு சித்தப்பா மாடு வண்டி எல்லாம்.. என்று கேட்டால் அதெல்லாம் வித்தாச்சுப்பா... வயிறு ஒன்னு இருக்கே.. ஏதோ ஓடிக் கிட்டு இருக்குப்பா என்றவர் வருத்தமாகச் சொன்னது’’’ இங்க என்னப்பா.. டீ கடை நாலு மணிக்கு தொறக்க மாட்டேங்றான். கழுத... இருபது வருசமா காலையில நாலு மணிக்கு டீ குடிச்சு பழகிப்போச்சா... அது தான் இங்க கஷ்டமா இருக்கு.. என்றார்.

இன்னும் எத்தனை எத்தனை விவசாய விஞ்ஞானிகள் இந்த நகரத்தில் சுய அடையாளம் தொலைத்து வயுறுக்காய் வாழ்க்கை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்களோ .. .     

கறுப்பு தினம்

ஒரே நாளில் எவ்வளவு அதிர்ச்சிச் செய்திகள். சியோன் மெட்ரிகுலேசன் பள்ளியில் இரண்டாம் வகுப்பு படித்த சுருதி என்ற மாணவி, பள்ளி முடிந்து வீடு செல்லும் போது, பஸ்சில் இருந்த ஒரு ஓட்டையில் விழுந்து பின் சக்கரம் ஏறி அதே இடத்தில் தலை நசுங்கி இறந்து போனாள். கோபமடைந்த மக்கள் அந்தப் பஸ்ஸை எரித்து விட்டார்கள். அதில் இருந்த மாற்ற மாணவர்களை பத்திரமாக இறக்கி விட்டு பக்கத்தில் உள்ள ஒரு மருத்துவமனை வளாகத்தில் சேர்த்து விட்டு அப்புறம் தான் எரித்தார்கள்.

இது ஒரு செய்தி. சென்னையில் ‘பர்கானா’ என்ற குழந்தை இறந்து போனது. மயானத்தில் எரிக்க/புதைக்க தயாராகும் போது, அதன் தொழிலாளி போலிசுக்கு தகவல் கொடுத்து, போஸ்ட் மார்ட்டம் செய்ய ஏற்பாடு செய்தனர். ரிப்போர்ட்டில் காயத்தினால் மரணம் என்று வரவே அவரது மாமா மற்றும் அத்தையிடம் விசாரிக்கும் போது, அந்தக் குழந்தை அவள் அம்மா வெளியே சென்றிருக்கும் போது அழுததாகவும், ஒரு பெரிய கரண்டியால் அந்தக் குழந்தையைத் தான் அடித்ததாகவும் அதனால் இறந்து போனதாகவும் வாக்குமூலம் கொடுத்திருக்கிறார். இப்போது தப்புக்கு உடந்தையாக இருந்த மாமாவும், அடித்த அத்தையும் உள்ளே இருக்கின்றார்கள்.

பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவன் ஒருவன் நான்காம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவியை பாலியல் பலாத்காரம் செய்திருக்கிறான்.

ராணுவ அதிகாரியின் மகளை பாதுகாக்க வேண்டிய ஆர்டர்லியே வல்லுறவு செய்திருக்கிறான்.

இவ்வளவு செய்திகளும் நேற்று மாலை ஐந்து மணியிலிருந்து இன்று காலை வரை என் கவனத்திற்கு வந்தவை.

சியோன் பள்ளியில் தான் எனது அண்ணன் மகன்களும், தங்கச்சி மகள்களும் படிக்கின்றார்கள்.  நான் வசிக்கும் பார்வதி நகர்க்கு அடுத்த நிறுத்தம் முடிச்சூர் அதாவது சம்பவம் நடந்த இடம்.

எங்கள் ஏரியாவில் மிகவும் பிரபலமான பள்ளி இது. பார்வதி நகரின் எழுபது சதவீதம் மாணவர்கள் இப்பள்ளியில் தான் படிக்கிறார்கள். அதனால் இந்தப் பள்ளியின் பஸ்கள் அனைத்தும் பாதிப் பேர் நின்று போகும் அளவுக்கு கூட்டமாக இருக்கும். இதனைப் பார்த்து தான் நான் இந்தப் பள்ளியில் எனது பசங்களைச் சேர்க்கவில்லை.

இத்தனைக்கும் இந்தப் பள்ளியின் தாளாளர் என்று அழைக்கப்படும் விஜயனின் ஒரே மகனான ‘ஆல்வின்’ நான்கு வருடத்திற்கு முன்பு தண்ணீரில் மூழ்கி இறந்து போனான். அவன் நினைவாக ஆரம்பித்த ‘ஆல்வின் மெமோரியல் பப்ளிக் ஸ்கூல்’ தான் இன்று அவருக்கு பண மழையாய் கொட்டுகிறது. காரணம் எங்கள் ஏரியாவில் இருக்கும் ஒரே ஒரு ‘சி.பி.எஸ்.சி ஸ்கூல்.

அவர் பேசும் போது, மாணவர் மீது மிகுந்த அக்கறை கொண்டவர் போல பேசுவார். உங்கள் பசங்க காலையில எழுந்து படிக்கவில்லை என்றால் என்னிடம் சொல்லுங்கள். நான் உங்கள் வீட்டிற்கு வந்து அவர்களை எழுப்பி விட்டு படிக்கச் சொல்கிறேன் என்பார்.

ஆனால் இப்போது இந்த விபத்துக்கு, தான் காரணமில்லை, பஸ் சர்வீசை நாங்கள் அவுட் சோர்ஸ் செய்திருக்கிறோம் என்கிறார். ஆர்.டி.ஒ சொல்கிறார் இவ்வளவு பெரிய ஓட்டை இருந்திருந்தால் நாங்கள் எப்.சி கொடுத்திருக்கவே மாட்டோம். ஆறு மாதத்திற்கு முன்பு இந்த ஓட்டை இல்லை.

இப்படியாகச் செல்லும் போலீஸ் விசாரணை, பணம் வாங்கிக்கொண்டு, எதிர் பாராமல் நடந்த விபத்து என முடிக்கப் பட்டு விடும்.

அத்தை மடி மெத்தையடி, ஆடி விளையாடம்மா.... என்று சினிமாப் பாடல்களிலும், அத்தை அடித்தாரோ அல்லிப் பூ செண்டாலே என்று தாலாட்டுப் பாடல்களிலும் புகழ்ந்து பாடப்படும் அத்தை எதனால் கரண்டியால் அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தை, உயிரை விடும் படி அடித்தார். எந்த சீரியல் பார்க்கும் போது அந்தக் குழந்தை அழுது அவளை தொந்தரவு செய்தது.

ஏன் மனித மனம் இப்படிக் கொஞ்சம்கூட சகிப்புத் தன்மை இல்லாமல் போய் விட்டது. ஒரு காலத்தில் சின்னப் பிள்ளைகளை எல்லாம் கூட்டி வைத்து சோறு ஊட்டின பாட்டிகள் எங்கே போய் விட்டார்கள் அல்லது எங்கே அனுப்பி விட்டோம்.

உண்மையிலேயே நாமெல்லாம் என்ன தேடிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று தான் தெரியவில்லை  

எங்க ஊரு ஹீரோக்கள்

நீங்கள் ‘விதி’ திரைப் படக் கதைவசனம் கேட்டுருக்கீர்களா, அந்தக் காலகட்டத்தில் திரைப் பட வசனத்தில் ஒரு புதிய பரிணாமத்தைக் கொண்டு வந்தது இந்தப் படம் தான்.

சுஜாதா, ‘யுவர் ஆனர்’ என்று ஆரம்பித்து, ‘இந்த அபலைக்கு வாழ்வு கொடுங்கள், வாழ்வு கொடுங்கள்’ என்று மூன்று முறை சொல்லி விட்டு மயக்கம் ஆகும் வரை, அத்தனை வசனமும் எங்களுக்கு மனப்பாடம் ஆகும்.

இந்த வசனத்தை, மாட்டு வண்டியில் படுத்துக் கொண்டு, கடலைக் காட்டில் காவல் காத்துக்கொண்டு, புளிய மரத்தில் பாடப் புத்தகம் படிக்கும் போது என பல்வேறு தருணங்களில் கேட்டு இருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் ஏதாவது விசேஷம் என்றால் ‘குலா’ ரேடியோ இல்லாமல் நடக்காது. விதி, கொம்பேறி மூக்கன், நான் சிவப்பு மனிதன், திருவிளையாடல், சரஸ்வதி சபதம் என ஏதாவது ஒரு வசனத்தைப் போட்டு விட்டு ஆபரேட்டர் ரெஸ்ட் எடுப்பார்.

நமது சிறு வயதுப் பருவத்தில் கலைஞர்கள் எல்லோரும் நமது ஹீரோக்களாக இருந்திருப்பார்கள். குலா ரேடியோவை உயரமான போஸ்ட் மரத்தில் கட்டும் மணி மாமா, ரெடியோ ரிப்பேர் செய்யும் கணேசன் மாமா, பெயிண்ட்டால் போர்டுகள் எழுதும் குணா அண்ணன், கரண்ட் போய் விட்டால், ட்ரான்ஸ்பார்மர் ஏறிப் பீஸ் போடும் செந்தில் என இவர்கள் தான் எங்கள் ஊர் ஹீரோக்கள்.

ரேடியோ கட்டும் போது, வயர் எடுத்துச் செல்வது, மண்டை (குழாயின் பின் பக்கமாக இருக்கும் உருண்டையான ஸ்பீக்கர்) மாட்டுவது என சிறு சிறு வேலைகளைச் செய்து கொண்டு, ‘ரெகார்ட் பிளையரில்’ அந்த ரெகார்ட் சுற்றுவதை சலிப்பே இல்லாமல் நாளெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருப்போம்.

காடு அல்லது வயலில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் போது கேட்கும் ‘குழலூதும் கண்ணனுக்கு....  பாடல், அந்த ஈரக் காற்றில் தவழ்ந்து வந்து இன்னும் அருமையான இசையைக்க் கொடுக்கும்.

‘ஆம்பிளிபியர்’ என்பது நிறைய குண்டு பல்பு போன்ற அமைப்புகளுடன் பார்ப்பதற்கு ஏதோ மினி ட்ரான்ஸ்பார்மர் போல் இருக்கும். அப்போது தான் டெக் எனப்படும் வீடியோ பிளேயர் அறிமுகம் ஆகி இருந்தது. எங்கள் ஊரில் முதன் முதலில் வீடியோ படமாக நாங்கள் பார்த்தது ‘ராஜாதி ராஜா’. ‘மலையாளக் கரையோரம்’ என்று ஆரம்பிக்கும் போது போலீஸ் வந்து திருட்டு வீடியோ கேசில் லஞ்சம் வாங்கிச் சென்றார்கள்.

எங்கள் ஊரிலிருந்து ஐந்து கிலோ மீட்டர் சுற்றளவில் எந்த ஊரில் வீடியோவில் படம் போட்டாலும், படம் பார்க்க ஒரு கூட்டமாகச் சென்று விடுவோம். அப்படிப் பார்த்த படங்கள் பெரும்பாலும் ராமராஜன் மற்றும் விஜயகாந்த் படங்களாக இருக்கும். போகும் போதும் வரும் போதும் திரைப் படங்களைப் பற்றிய விமர்சனங்களும், வெவ்வேறு கதைகளும் பேசிக் கொண்டிருப்போம்.    

விடிய விடிய தூங்காமல் நான்கு படங்களைப் பார்த்து விட்டு மறு நாள் யாரும் டிஸ்டர்ப் பண்ணாத இடமாகப் பார்த்து பகல் முழுவதும் தூங்கியது இன்று நினைக்கும் போது சிரிப்பாக வருகின்றது. டிவி மற்றும் டெக் ஆகியவற்றை இணைத்து படம் ஓட்டும் ஆபரேட்டர் எங்கள் ஹீரோக்களில் ஒருவர்  

ஆனால் இந்த வேலைகளைப் பார்க்கும் ‘கலைஞர்களுக்கு, அவர்களின் வீடுகளில் கொஞ்சமும் மாரியாதை இருக்காது என்பது தான் சோகம். மணி மாமாவை எங்க அம்மாச்சி, ‘ எங்கப்பா அவன் வீடு தங்குறான், ஊர் ஊரா சுத்திக்கிட்டு கண்டதையும் குடிச்சி கெட்டுப் போய்ட்டான் என்பார்கள்.

ஆம், இவர்களில் பெரும்பாலோனோர்க்கு குடிப் பழக்கம் இருந்தது, வருமானத்தைப் பற்றி அவ்வளவாகக் கவலைப் பட மாட்டார்கள். முக்கியமாக இவர்கள் அனைவருடனும் குழந்தைகள் எப்பொதும் சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

நாம் எல்லாம் கொண்டாடும் மகா கவி பாரதியைப் பற்றி, செல்லம்மா அவள் அம்மாவிடம் இப்படித் தான் சொல்லியிருக்கக் கூடும்.

எங்கம்மா சொல்றதக் கேட்குறாரு, நீ சொல்வியே, நம்ம பாபுவ, கண்ட கழுதைங்க கூட சேராதடா ன்னு. ஆனா, நீ எனக்குப் பாத்து வச்ச ஆம்படையான் உண்மையிலேயே கழுதைங்க கூடத் தான் சுத்துறாரு, அன்னைக்கு ஒரு நாள் இப்படித்தான் பக்கத்துக்கு வீட்ல அரிசி கடன் வாங்கி வச்சிட்டு வெளியே போய்ட்டேன். திரும்ப வந்து பார்த்தா, இவர் காக்கைக்கும், குருவிக்கும் அந்த அரிசியை எடுத்து போட்டுக்கிட்டு இருக்காரு. என்னங்கனு கேட்டா ‘காக்கை, குருவி எங்கள் சாதின்னு ஏதோ கிறுக்குத் தனமா உளறுகின்றார் என்று.

ஆனாலும் இந்தக் கலைஞர்கள் இதெற்கெல்லாம் கவலைப் படுவதில்லை. மணி மாமா ரேடியோ கட்டப் போன இடத்தில் லவ் வந்து, தேனியில் செட்டில் ஆகி விட்டார். ரேடியோ ரிப்பேர் பண்ணும் கணேசன் மாமா, அவர் வீட்டின் ஹவுஸ் ஓனர் மனைவியை இழுத்துக் கொண்டு எங்கோ ஒடி விட்டது.

இப்போதெல்லாம் குழாய் ரேடியோ யாரும் கட்டுவதில்லை. அப்படி கட்டினாலும் எந்தக் குழந்தைகளும் அவர்கள் பின்னால் செல்வதில்லை. கதை வசனமும் ஒளிபரப்பப் படுவதில்லை.

இன்று வீட்டுக்கு வீடு டிவி யும், டி.வி.டி பிளையரும் இருக்கின்றன. ஆனால் நாம் எத்தனை படங்களைப் பார்க்கின்றோம்.                   

கதை விடுங்க ப்ளீஸ்

எனக்கு கதை சொல்லத் தெரியவில்லை. தெரிந்த நான்கு அல்லது ஐந்து கதைகளை சொல்லி விட்டேன். இப்போதெல்லாம் ‘காட்டுல ஒரு சிங்கம்’ என்று ஆரம்பித்தால், ஆமாம்பா, சிங்கத்த நரி ஏமாத்திக் கூட்டிட்டு போய் கிணத்துல தள்ளி விட்டுடுச்சு’ அந்த கதை தானே! வேற ஏதாவது புதுசா சொல்லுங்கப்பா' என்கின்றான் சஞ்சய்.

சரி, இப்படியே நைசா புத்திமதி சொல்ற மாதிரி கதை சொல்லலாம் என்று நினைத்து, ஒரு ஊர்ல ராஜான்னு ஒரு பையன் படிச்சானாம். அவன் ரொம்ப நல்லா படிப்பானாம்’ என்று ஆரம்பித்தால், நிறுத்துங்கப்பா, என்ன சொல்லப் போறீங்கன்னு தெரியும், அவன மாதிரியே நீயும் படிக்கணும்னு சொல்லப் போறீங்க அது தானே என்று நம்மையே மடக்கி, ஒரு ஊர்ல ஒரு அப்பா இருந்தாராம், அவர் சீக்கிரமே வீட்டுக்கு வந்து அவர் பசங்களுக்கு டெய்லி நிறைய ஸ்டோரிஸ் சொல்வாரராம்’ என்று முடிக்கின்றான்.

நம் சிறு வயதில் எவ்வளவு கதை கேட்டிருப்போம், சாப்பிட்டுவிட்டு, தூங்குவதற்கு முன்னால், கழுத்து வரை போர்த்திக் கொண்டு நாங்கள்  கதை கேட்போம்.  ‘அம்மாச்சி’ சொல்லும் கதைகள் பெரும்பாலும் புராணக் கதைகளாக இருக்கும். பிள்ளையார் உருவான கதை, பஞ்ச பாண்டவர் கதைகள், இராமாயணம் என அம்மாச்சிக்கு புராணக் கதைகள் நிறையத்    தெரியும்.

 பள்ளியில் மரகத மணி வாத்தியார் சொல்லிய பூதங்கள் கதைகள், ராஜா கதைகள், தொடர்கதைகளாக ஒவ்வொரு கதையும் ஒரு வாரம் தொடரும்.

பெரியம்மா, அப்பத்தா மற்றும் அத்தைமார்கள் சேர்ந்து பேசும், கனவுக் கதைகள் மற்றும் பேய்க் கதைகள் இரவுத் தூக்கத்தை தொலைக்க வல்லவை. ஒவ்வொருவரும் அவர்களுக்கு முதல் நாள் வந்த கனவை ஏதோ சினிமா பட ரேஞ்சுக்கு இரண்டு மணி, மூன்று மணி நேரம் எனச்  சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்கள். இப்பிடித்தான்தா நேத்து ‘வடக்க தல வச்சு படுத்திருந்தேன்’ வெள்ள வெளேர்ன்னு அப்படியே ஒரு உருவம் தல மாட்ல நிக்கிது, கண்ண முழிச்சு பார்கிறேன் அப்படியே கிழக்கு பக்கமா நடந்து போகுது, என்று சொல்லி விட்டு ‘சரவணா வீட்டுக்குள்ள போய் தண்ணீ எடுத்து வாப்பா’ என்பார்கள். அன்று இரவெல்லாம் உச்சா போவதற்கு அப்பாவை எழுப்ப வேண்டி வரும்.

ஏழு கடல், ஏழு மலை என்பதெல்லாம் எந்த முப்பாட்டனின் கற்பனை! வழி வழியாக வரும் இந்த கதைகள் யாரிடம் இருந்து தோன்றியது. ‘கிளியிடம் தான் அந்த அரக்கனின் உயிர் இருந்தது’ என்பது எந்த ‘ஜெனிடிக் என்ஜினியர்’ கண்டு பிடிப்பு. அந்த வயதில் கதைகள் கேட்பது தான் எவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இருந்தது.

கதை சொல்வதற்கு கற்பனையில் பறக்கும் மனசு இருக்க வேண்டும். பணத்தைத் தவிரவும் வாழ்க்கையில் பல விஷயங்கள் இருக்கின்றன என்ற 'அறிதல்' வேண்டும்.

செய்யும் ஒவ்வொரு செயலையும் பணம் பண்ணும் வேலையாக மாற்றத்துடிக்குது நகர மனசு. மனைவியின் நல்ல சமையலைச் சாப்பிடும் போது கூட, ‘சமைத்தவளைப் பாராட்டத் தோன்றாமல்’, ‘ இவ்வளவு டேஸ்டா சமைக்கிறாளே, நம்ம ஏன் சின்னதா ஒரு ஹோட்டல் ஆரம்பிக்கக் கூடாது. கூட்டம் நிறைய வரும், வருமானத்த அள்ளிடலாம் எனத் தோன்றும் ஒருவனுக்கு கதை சொல்ல வரவே வராது.

என் குட்டிப் பொண்ணு எனக்குக் கதை சொல்லும். ஒரு ஊர்ல ஒரு குட்டி பூச்சாண்டியாம், அந்த குட்டி பூச்சாண்டிக்கு ஒரு குட்டி பொன்னாம்; என்று எல்லாமே குட்டி குட்டியாக இருக்கும்.

மறுநாள் ‘அப்பா இன்னைக்கு வேற கத சொல்றேன், ஒரு ஊர்ல ஒரு பெரிய பூச்சாண்டியாம்’ என்று எல்லாமே ‘பெரியதாக’ மாறி இருக்கும்.

கதை சொல்லும் பாலாவோ, கதை கேட்கும் நானோ இருவரில் ஒருவர் முதலில் தூங்கி இருப்போம்... முடிவுறாத கதை மட்டும் பெட்ரூமைச் சுற்றிக்  கொண்டிருக்கும்.             

வாழ்க்கைச் சாலை

இப்போதும், B -17, தாம்பரம்  போலீஸ் ஸ்டேஷன் பக்கமாகப் போகும் போது காண முடிகிறது. ஸ்டேஷன் முன்னால், ரோட்டிற்கு அருகே உள்ள கால்வாய்  ஓரம் ‘சோகமாக’ குத்த வச்சிருக்கும் சாமான்ய மனிதர்களை.

ஏதோ ஒரு  உணர்ச்சி வசப்பட்ட கணத்தின் விளைவாக, ஏதோ ஒரு கேசில் அரெஸ்ட் ஆகி உள்ளே இருப்பவனை, வெளியே எடுக்கவும் அல்லது கேஸ் போட வேண்டாம், சமாதானமாகப் போய் விடலாம், என்று அந்த ஏரியா ‘கவுன்சிலரையோ’ அல்லது வட்டச் செயலாளர் ‘வண்டு முருகன் ‘ மாதிரி ஆட்களுக்கோ டீ, சிகரெட் வங்கித் தந்து கொண்டிருக்கும் ‘பெருசுகளை’ காண நேரும் போது அடி வயிற்றில் அமிலம் சுரக்கின்றது.

ஏதோ ஒரு சண்டையின் போது, சொன்ன வார்த்தையை மனதில் வைத்து  எங்கள் பெரிய தாத்தாவும், சின்னத் தாத்தாவும் பேசிக் கொள்வதில்லை. எவ்வளவு நாட்களாக என்று தெரியாது, ஆனால் எனக்கு விபரம் தெரிந்து ஒருவர் வீட்டுக்கு ஒருவர் போவதில்லை, வருவதில்லை. சின்னத் தாத்தா வீட்டிலிருந்த கவுரி சித்திக்கு அப்போது கல்யாணம் ஆகியிருக்கவில்லை. எப்போதாவது ஏதேச்சையாக பார்க்கும் போது,  சின்னத் தாத்தாவிற்கு தெரியாமல் ரகசியமாய் கேட்கும், 'எப்போ வந்த சரவணா, அம்மா எப்படி இருக்காங்க என்று'.

சின்ன அம்மாச்சி சாவின் போது தான் இரண்டு குடும்பமும் ஒன்று சேர்ந்தது.

பெரிய விஷேசம் ஏதோ ஒரு சண்டையைச் சேர்த்தும் வைக்கலாம் அல்லது  புதிதாகப் பிரித்தும் வைக்கலாம்.

பங்காளிகளுக்குள் ‘செய்வினை’ வைத்து விட்டார்கள் என்பதே  ஊருக்குள் முக்கால்வாசி சண்டைகளுக்கு காரணமாக இருக்கும்.

ஊரில் யாருக்காவது முடியாமல் போய், படுத்த படுக்கையாய் இருப்பதும், அதற்குக் காரணம், அவர்களின் பங்காளி யாரோ வைத்த ‘ தகடு' தான் என்பதும் சாதாரணமாகக் காணப்படக் கூடிய காட்சி.

ஒரே வயிற்றில் பிறந்தவர்கள் ஏதோ ஒரு அற்பக் காரணத்திற்காக சண்டையிட்டு வாழ்வின் இறுதி வரை பேசாமல் இருந்தவர்களும் உண்டு.

பேரன்பும் பெருங்கோபவும் கொண்ட சாமான்ய மனிதர்களிடம் இறுதி வரை இருப்பது, தன்மானமும், சுய கவுரவமும் மட்டும் தான்.

கடைசி வரை என் அப்பா அ.தி.மு.க கரை வேட்டியைத் தவிர வேறு வேட்டி கட்டவில்லை. எந்த குடும்ப விழாவிற்குச் சென்றாலும்  அதே கரை வேட்டிதான்.

தெக்கு வீட்டு ‘மாமா’ தி.மு.க விலிருந்து எந்த மாற்றுக் கட்சிக்கும் செல்லவில்லை.

‘மாப்ள, வேஷ்டிய கரை மாத்திக் கட்டுரதவிட ஒரு முழக் கயித்துல தொங்கலாம்’ என்பார்.

ஊரில் குல சாமியைக்  கும்பிட்டு விட்டு கடலைக் காட்டின் வழியாக வந்து கொண்டிருந்தோம். ஒரு அக்கா கடலை ‘ஆய்ந்து’ (பறித்து) கொண்டிருந்தது.

பச்சக் கடலை சாப்பிட்டு ரொம்ப நாளாச்சு என்றாலும் ‘கேட்டு வாங்கி சாப்பிட’ நகர மனசு தயங்கியது.

சரி, ‘காசு கொடுத்தால் கொடுக்கப் போகிறார்கள்’, நாம் கேட்டுப் பார்க்கலாம் என்று அருகே சென்றேன்.

அக்கா, பச்சக் கடலை சாப்பிடுரதுக்கு தரீங்களா, காசு கொடுக்கிறேன் என்றேன்.

அதற்கு அந்த அக்கா, அதெல்லாம் முடியாது, ‘திங்கிற கடலைக்கு எதுக்கு அப்பு காசு’ இந்தா இந்த பொட்டியில இருக்கிற கடலைய அப்படியே கொட்டிக்க’ என்று ஒரு ஐந்து படி கடலையை அப்படியே கொடுத்தது.

பரவல்லக்கா, இந்த வெயில்ல காலையில இருந்து வேல செஞ்சிருக்கீங்க, இத வச்சுக்கங்க, என்றதற்கு, வெயில் உங்களுக்கு தான் புதுசு, எங்களுக்கு பளகிப் போச்சுப்பு’ என்று இறுதி வரை மறுத்து விட்ட அக்காவின் மனது, ஏறக்குறைய ஊரில் எல்லோர்க்கும் வாய்த்தது தான்.

பணம் கொடுத்து வாங்க நினைத்த என்னை, எளிய அன்பைக் கொடுத்து, இன்னும் பணத்தால் மட்டுமே வாங்க முடியாத ‘பல விசயங்கள்’ உலகில் இருக்கின்றனடா’ என அந்த அக்கா சொன்னது ‘வாழ்க்கைப் பாடம்’

எளிய மக்கள் இன்னும் ‘நல்லவர்களாகவே’இருக்கிறார்கள்.   

மனிதன் அவன் விரும்பியபடி வாழ்வது தானே வாழ்க்கை.

சாலை என்பது அவசரமாக ‘காரில்’ செல்பவனுக்கு மட்டும் அல்ல. வேர்க் கடலை கொறித்தபடி மெதுவாக நடக்கும் வழிப்போக்கனுக்கும் சொந்தமானது தானே.

பள்ளிக்கூடம் டு ஸ்கூல்

இன்று சஞ்சய் அடி வாங்கினான். இது இந்த வருடத்தில் இரண்டாவது தடவை. ‘ஹோம் வொர்க்’ செய்யாமல் டீச்சரிடம் ‘வயிறு வலி’ என்று போய் சொல்லி விட்டு வீட்டிற்கு வந்து விட்டான். வீட்டிற்கு வந்தவுடன் ‘டிஸ்கவரி சேனல்’ வைக்கச் சொல்லி ஜாலியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனை அவன் கூட  டியூஷன்  படிக்கும் ‘கீர்த்தி’ போட்டுக் கொடுத்து விட்டது.

கன்னத்தில், பளார், பளார் என அறையும் சத்தம் பாத்ரூமில் இருந்த எனக்குக் கேட்டது. கேட்டால் வீணான பிரச்சினை என சும்மா இருந்தேன். ஒரு கட்டத்தில் முடியவில்லை.

மீனா , அவன் நாளையிலிருந்து டியூஷன் போக வேண்டாம், நானே சொல்லிக் கொடுத்துக்கிறேன்.

அப்ப அவன நான் கண்டிக்க கூடாதா? எனக்கு உரிமை இல்லையா? இப்படி நீங்க செல்லம் கொடுக்குரதுனால தான் அவன் கெட்டு குட்டிச் சுவராப் போய்ட்டான்’ என்று அன்றைய சண்டை ஆரம்பம் ஆனது.

இதைப் படிக்கும் நீங்கள் நினைக்கக் கூடும். பையன் பத்தாவது அல்லது பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவன் என்று.

சஞ்சய் இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கின்றான்.

ஏங்க, அவன கண்டுக்கவே மாட்டேங்குறீங்க, இவன் எப்போ பார்த்தாலும் 'டி.வி' பாக்குறான் அல்லது விளையாடிக்கிட்டே இருக்கான். படிக்கவே மாட்டேங்குறான் என்று முந்தைய சண்டையில் சொன்ன போதே நான் சொன்னேன்.

மீனா, அவன் ஸ்கூல் விட்டு வந்தவுடன் புத்தகத்தை எடுத்து படிச்சாதான் ‘அப்னார்மலா’ இருக்கான்னு அர்த்தம். அப்பத் தான் நான் கவலைப் பட்டிருப்பேன். விளையாடுறதும், டிவி பார்க்கிறதும் இந்த வயசுக்கே உரிய  நார்மலான விஷயம்' தான்.

நம்ம ஏன் படிக்கணும்னு தெரிஞ்ச பின்னாடி அவனே படிப்பான்மா, என்ற என் வாதம் எடுபடவில்லை.  

படிப்பு, படிப்பு என இந்தக் கால ‘பிஞ்சுகளை’ படுத்தி எடுக்கிறோமே, அந்த அந்த வயசுக்கே உரிய பருவத்தினராக வளர விடுகிறோமா.

ஒரு குழந்தையை டாக்டராகவோ, இஞ்சினியராகவோ பார்க்கும் அவசர காலத்தில் இருக்கிறோம்.

கொஞ்சுவதற்கு நேரம் இல்லாமல், படிப்பு, படிப்பு என ‘படுத்தி’, வளர்ந்தவுடன் எந்த பிடிப்பும் இல்லாமல் பணம் சம்பாதிக்கும் மனித எந்திரங்களை உற்பத்தி செய்வது தான் நம் நோக்கமா.

எங்களின் பள்ளி நாட்கள் மிக அழகானவை. ஊரிலிருந்து கொஞ்சமே கொஞ்சம் தள்ளி இருந்த அரசு ஆரம்பப் பள்ளிக்கு, முதல் நாள் அப்பாவின் கையப் பிடித்துக் கொண்டு, ‘ஆரஞ்சு மிட்டாய் பாக்கெட்டுடனும், அதிக  பயத்துடனும்’ போனது இன்னும் நினைவு இருக்கின்றது.   

என்னப்பா கிட்டு, பையன் ரொம்ப சின்னவனா இருக்கானே, அடுத்த வருஷம் போட்டுக்கலாமே ‘ என்ற ‘சுப்பையா வாத்தியார்’ தான் எங்க அப்பாவுக்கும் சொல்லித் தந்த வாத்தியார்.

இல்ல சார், பையனுக்கு நாலரை வயசு ஆயிடுச்சு, இந்த வருடமே ‘போட்டு விட்டுருங்க’ என்றார்.

எங்க தம்பி, கையை தல மேல வச்சு இந்த காதத் ‘தொடு’ பார்க்கலாம் என்று அவரின் கையை வைத்து ‘டெமோ’ காட்டினர்.

பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கு முதல் தகுதி. வலது கையை தலை மேல வைத்து மடக்கி, இடது காதைத் தொட வேண்டும். அப்போது தான் ஐந்து வயது ஆனதாக ‘கணக்கு’.

இது ஏனென்றால் எங்கள் கிராமத்தில் பிறந்த தேதி குறித்து வைத்து, வருடா வருடம் பிறந்த நாள் கொண்டாடும் வழக்கமெல்லாம் கிடையாது.

 எங்கள் ஊரில் யாராவது வயசான ஆட்களிடம், அவர்கள் பிள்ளைகளின்  பிறந்த நாளைக் கேட்டால், இப்படித் தான் சொல்வார்கள்.

நாளெல்லாம் தெரியாதுப்பா, ஆனா நீ பொறந்த வருஷம் நல்ல பஞ்சம், சாப்புட்டுக்கே ரொம்ப கஷ்டப் பட்டோம்’ என்றோ அல்லது ‘நீ பொறந்த வருஷம் தாண்டா நல்ல வெள்ளாம, அம்பது மூட்ட நெல் வெளஞ்சது’ என்றோ சொல்வார்கள்.

எந்த ஒரு நிகழ்வையும் விவசாயத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதே அந்த எளிய மக்களின் வாழ்க்கை முறை.

கை எட்டலப்பா, ‘அடுத்த வருடம் போட்டுக்கலாம்’, என்று வாத்தியார் சொன்ன போது, தலையை ஒரு பக்கமாகச் சாய்த்து, இலேசாக தொட்டு விட்டிருந்தேன்.

சார், தொட்டுட்டான் பாருங்க, என்று அப்பா சொன்னவுடன், வாத்தியார், சரிப்பா, இவனின் பிறந்த தேதிப்படி இன்னும் ஐந்து வருடம் முடியல, அதனால என்ன தேதி போடலாம் என்று ‘அவராகவே’ எனது பிறந்த தேதியை முடிவு செய்தார்.

( நல்ல வேளை, நான் ஜட்ஜ் ஆகல, அப்படி ஆயிருந்தா, என்னோட பிறந்த தேதிய வச்சு பெரிய பிரச்சினையே வந்திருக்கும்)

அப்புறமென்ன, ஆரஞ்சு முட்டாய எல்லோருக்கும் கொடுத்திட்டு வகுப்புல உட்கார்ந்திட்டேன்.

ஆறாம் வகுப்பு முதல் பத்தாம் வகுப்பு வரை, பக்கத்துக்கு ஊரில் உள்ள  அரசு உயர் நிலைப் பள்ளியில் தான் படித்தேன். பள்ளி, ஐந்து கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் இருந்தது. நடந்தே சென்று திரும்ப வேண்டும். மழை நாட்களில் ‘புத்தகப் பையை’ (கவனிக்கவும், SCHOOL BAG அல்ல), சைக்கிளில் செல்லும் ‘அண்ணன்களிடம்’ கொடுத்து விட்டு, மழையில் ஜாலியாக நனைந்தும், விளையாடிக் கொண்டும் வீடு திரும்பும்’ அந்த நாட்கள் எவ்வளவு அழகானவை’

இந்தத் தலைமுறைக்கு ஏன் இதை எல்லாம் நாம் கொடுக்கத் தவறுகின்றோம். L.K.G முதல் காலேஜ் வரை பேருந்தில் அனுப்புகிறோம், திரும்பவும் வேலைக்குப் போகும் போதும் ‘பஸ்’ லியே செல்லும், ஒருவனுக்கு அல்லது ஒருத்திக்கு, வாழ்க்கையில், படிப்பையும், அது தரும் பணத்தையும் தவிர வேறு ஒன்றுமே தெரிய வாய்ப்பு இல்லாமல் போகின்றது.

‘சித்தார்த்தனாக’ அரண்மனையில் இருந்தவன் வெளி உலகைப் பார்த்த பின் தான் புத்தனானான்.

நாம், வீட்டுக்கு வீடு ‘சித்தார்த்தன்’களையே வளர்கிறோம். இப்போது ஞானம் பேர வேண்டியது ‘சுத்தோதனா’க்களே