நண்ப(கள்வ)ர்கள்

சார், இந்த சண்டே நீங்க ப்ரீயா இருப்பீங்களா?

இந்தக் கேள்வியை அவர் கேட்கும் போது அதன் பின் இவ்வளவு பெரிய தர்ம சங்கடம் ஏற்படப் போவது தெரியாது.

ப்ரீயாத் தான் சார் இருக்கேன் என்றவுடன், அப்படியென்றால் ஈவ்னிங் ஆறு மணிக்கு நம்ம வீட்டுக்கு வந்துடுங்க சார். ஒரு சின்ன மீட்டிங் இருக்கு என்றார்.

இவர் எனக்கு தொழில் ரீதியாகப் பழக்கம் என்பதால் சார் என்று நானும் அவரும் மாற்றி மாற்றி கூப்பிட்டுக் கொண்டாலும், அவர் வீட்டு விசேஷங்களுக்கு நான் போவதும், என் வீட்டிற்கு அவர் வருவதும் தொடர்ந்தது.

ஆறு மணிக்கு அவர் வீட்டில் ஒரு இருபது பேர் கூடியிருந்தோம். அவர் நட்பு வட்டம் கொஞ்சம் பெரிது, அதிலும் சில பேரை எனக்கும் தெரியும்.

அப்போது கோட், சூட் போட்ட நான்கு பேர் ஆளுக்கு ஒரு காரில் வந்து இறங்கினார்கள். இந்த வெயில்ல எதுக்கு இந்த கோட் சூட் என்று மனதில் தோன்றினாலும், ஏதோ பெரிய மனுஷங்க போல என்று நினைத்தேன்.

அவர்கள் உள்ளே வந்து அமர்ந்தவுடம் மீட்டிங் ஸ்டார்ட் ஆகியது. கோல்கேட் பேஸ்ட்டோட உண்மையான விலை தெரியுமா? என்று அவர் கேட்டவுடன் எனக்குத் தெரிந்து விட்டது. ஒரு மல்டி லெவல் மார்க்கெட்டிங் என்று சொல்லப்படும், முகமூடி அணியாக் கொள்ளைக் கூட்டத்தின் மீட்டிங் என்று.

சார் ஒரு முக்கியமான வேலை என்று எழுந்து சென்று விடலாம் என்றால் அவர் மனம் சங்கடப் படுவரோ என்று தயக்கமாக இருந்தது!! ஏனெனில் இந்த மோசடிக் கும்பலிடம் நாக்கு பிடிங்கி சாகும் அளவு நிறைய கேள்விகளுடன் இருந்த நான் இடம்,பொருள்,ஏவல் பாராது இங்கேயே அதனைக் கேட்டுவிடும் அபாயம் இருந்ததனால், சாமி, ப்ளீஸ் காப்பாத்து என மனதில் வேண்டிக் கொண்டு பயத்துடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

இன்னும் எவ்வளவு நாளைக்குத் தான் வாடகை வீட்டிலேயே இருந்து கஷ்டப் படப் போகிறீர்கள்? ( ரோட்டுக்கு வர வச்சுடாதடா!!)

தாம்பரத்துல இருக்கிறதெல்லாம் தியேட்டர்னு நீங்க தான் சொல்றீங்க ( சார், துபாயா? )

கார், சொந்த வீடுன்னு நீங்கல்லாம் செட்டில் ஆக வேணாமா? ( இருக்குற பைக்கையும் விக்க வச்சுடாதடா ?)

இந்த மாதிரிக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் நம்ம ஆட்கள் அவன் எதிர் பார்த்த பதில்களைச் சொல்லி வந்தார்கள் அல்லது சொல்ல வைக்கப்பட்டார்கள்.

அதனால நீங்க சேத்து விடுற ஒவ்வொரு ஆளுக்கும் உங்களுக்கு இருநூறு ரூபாய் கிடைக்கும். எனக்குப் பக்கத்துல இருக்குற இந்தத்தம்பி சீனிவாசன் ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்ன தான் இந்த திட்டத்துல சேர்ந்துச்சு, இந்த மாசம் அம்பது ஆயிரம் செக் வந்துருக்கு,

தம்பி, அந்த செக்க கொஞ்சம் காமிங்க என்றவுடன் அவர் எடுத்துக் காண்பித்தார்.

அதனால நான் சொல்ற மாதிரி இங்க வந்திருக்கிற ஒவ்வொருவரும் அடுத்த வாரம் வரும்போது உங்க நன்பர்கள கூட்டிட்டு வாங்க, அவங்க மெம்பர் ஆனதும் உங்க கமிஷன் உங்களுக்கு வந்துடும்.

நம்ம கம்பனி விளம்பரத்துக்கு செலவளிக்கிற பணத்த நம்மளுக்கு கமிஷனா தருது, அதனால இது ஏதோ தப்பான பிசினஸ்னு தப்பா நினைக்காதீங்க என்று அவர் முடித்தவுடன் அங்கிருந்த ஒவ்வொருவரும் தனது நட்பு வட்டத்தின் எண்ணிக்கை பர்ர்க்க ஆரம்பித்திருந்தார்கள். சில பேர் முதல் மாதம் வரும் செக் அமௌன்ட்டை எந்த பேங்க் அக்கௌண்டில் போடுவது? என்று ‘பாசிடிவ்’ பரந்தாமன் ஆகி இருந்தார்கள்.

அப்போது நான் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டேன்.

சார், நாம வாங்கிக் கொடுக்கிற ஆறாயிரம் ரூபாய்ல கமிஷன் இருநூறு போக மிச்சம் இருக்கும் பணம் எங்கு போகுது? அதன் கணக்கு விபரம் எப்ப கிடைக்கும் என்று.

அதற்கு அந்தக் ‘கோட்டின்’ பதில். சார், உங்களுக்கு இந்த ஸ்கீம் பத்தி சரியாத் தெரியல ( பய புள்ள ஏமாற மாட்டான் போல!!), நீங்க இன்னும் ரெண்டு மீட்டிங் அட்டென்ட் பண்ணா தெரியும் என்றவனைப் பார்த்து, சரி, அப்ப வர்றேன் சார் என்று கிளம்பி விட்டேன்.

உங்கள் நண்பர்களில் எத்தனை பேர் இதே மாதிரியான நட்பு வியாபாரிகள். எதனையும் காசாக்கத் துடிக்கும் கலியுகத்தில் நட்பையும்  ஒரு வியாபாரப் பொருளாகவே பார்க்கின்றார்கள் !)

இப்படித் தான் ஒரு நான்கு வருடம் முன்பு ஒரு நண்பன் ஆபீஸ்ற்கு வந்தான். சரவணா, இந்த ஸ்கீம் ஓனக்கு சூட் ஆகும் பாரு. வருடத்திற்கு இருபதாயிரம் ரூபாய். ஐந்து வருடம் கட்டு. மார்க்கெட் பிக் அப் ஆயிடுச்சுன்னா உனக்கு எக்கச் சக்க லாபம் கிடைக்கும் என்றவனிடம்,

வேண்டாம்டா , ஏற்கனவே எல்.ஐ.சி பாலிசியே கட்ட முடியாம இருக்கேன், இதுல நீ வேற என்றேன் .

இப்போ கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டு எப்படியாவது கட்டிட்டனு வச்சுக்க, இங்க பாரு அது எப்படி பலன் தரும்னு ஒரு டேட்டா சீட் காமிச்சான். இறுதியில் நண்பன் மனம் வருத்தப்படக் கூடாது என்று சம்மதித்தேன். இந்த வாரம் மேக்ஸ் நியூயார்க் வெப் சைட்டில் செக் செய்தால், நான் கட்டியிருந்த பணத்தை விட ஏழாயிரம் குறைவாக இருக்கின்றது.

நாம் பேப்பர் பார்த்துச் சிரித்திருப்போம், அதிக வட்டி தருவதாகவும், கிப்ட் தருவதாகவும் சொல்லி மக்களிடம் பணம் பறித்து விட்டு ஏதோ ஒரு நாளில் எஸ்கேப் ஆகி விட்ட பைனான்ஸ் கம்பெனிகளைப் பற்றி, இந்த ஜனங்க ஏன்தான் இப்படி ஏமாறுகின்றனரோ என்று. ஆனால் டேட்டா சீட் பார்த்து அதிக ரிடர்ன்காகவும், இன்கம் டாக்ஸ் பெனிபிட் என்ற தேன் தடவிய வார்த்தைகளை நம்பி இன்று ஏமாந்து இருக்கும் படித்த முட்டாளான என்னைப் பற்றி என்ன சொல்ல!!   

இன்னொரு முக்கியமான நண்பனும் எல்.ஐ.சி ஏஜென்ட் ஆக அவதாரம் எடுத்து, நான்கு பாலிசிகளைப் போட வைத்தான். இந்த மாதம் செலுத்த வேண்டிய ப்ரீமியம் அமௌன்ட்க்கு கழுத்தில் போட்டிருந்த செயின்தான் ‘நான் எதுக்கு இங்க சும்மா இருக்கேன், கொஞ்ச நாள் இந்தியன் பேங்க்ல இருந்துட்டு வர்றேன்’ என்று போயிருக்கிறது.

இன்னும் ஒரு நண்பன் இந்த சண்டே ப்ரீயா இருந்தா வீட்டுக்கு வாயேன், ஒரு நல்ல ஸ்கீம் பத்தி பேசலாம் என்கின்றான். இப்படியான நண்பர்களை  DNA1, DNA2 …. என்று மொபைலில் போட்டு வைத்திருந்தாலும் வேறு வேறு நம்பர்களில் வந்து, பாலிசி போடு என்று டார்ச்சர் செய்கிறார்கள்.

இப்படியான ஒரு நாளில் தான் என் ஆபீஸ் பாலா சொன்னார். மேனேஜர பாத்தியா? ஏதோ பாலிசி விஷயமா ஒன்னைய மேல கூப்பிட்டார் என்றார். ஏற்கனவே கடுப்போடு இருந்த நான், அய்யய்யே, இந்த ஆளுமா... என்று செம கடுப்போடு உள்ளே சென்றேன்.

சோமு, இந்த பாலிசி' என்று அவர் ஆரம்பிப்பதற்குள்,

சாரி சார், ஏற்கனேவே ஏகப்பட்ட பாலிசி போட்டு, அதக் கட்ட முடியாம அவதிப் பட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்,

அதனால நோ மோர் பாலிசி சார் என்றேன்.

என்ன சோமு உளர்ரீங்க, யு.டி.ஐ யோட ‘ஆண்ட்டி ப்ரைபரி பாலிசி’ பத்தின ட்ரைனிங் முடிச்சிட்டீங்களா’ ன்னு செக் பண்ணக் கூப்பிட்டா நீங்க என்ன என்னவோ பேசுறீங்க என்றவுடன்,

சாரி, சார் என்று வழிந்தேன் நான்.        

முனி பார்ட் - 3

எங்கள் பள்ளி ஐந்து கிலோ மீட்டர் தொலைவில் முக்குளம் என்ற ஊரில் இருந்தது. ஸ்கூல் பஸ் வசதி எல்லாம் கிடையாது. எங்கள் ஊர் பஸ்களை அது வரும் நேரம் சொல்லி அழைக்கும் அளவுக்கு, ஒரு மணிக்கு அல்லது இரண்டு மணிக்கு ஒரு தடவை தான் வரும். பத்தரை போயிடுச்சா, ரெண்டு மணி பஸ் வந்துடுச்சு, இன்னும் இந்த ஆளக் காணோம்’ என்பது எங்கள் ஊரின் பேச்சு வழக்கு.

உழவு நேரம் முடிவுக்கு வருவதும், களை எடுக்கும் ஆட்கள் கஞ்சி குடிப்பதும் பஸ் வரும் நேரக் கணக்கை வைத்தே. எங்கள் ஊர் பஸ்கள் பயணிக்கப் பயன்பட்டதை விட நேரம் அறிந்து கொள்ள பயன் பட்டதே அதிகம்

இந்த ஐந்து கிலோ மீட்டர் சாலை, கொஞ்சம் தெய்வங்களையும் , கொஞ்சம் பேய்களையும் கொண்ட ஒரு முரணான சாலை. வீட்டில் இருந்து நாங்கள் தனித் தனியாக கிளம்பினாலும், ஒத்த வீடு வரும் போது யாருடனாவது சேர்ந்து தான் நடப்போம். ஏனெனில் ‘முத்தம்மா செத்த இடம்’ அங்கிருந்து அரைக் கிலோ மீட்டர் தொலைவில் வருகின்றது. பகலிலியே அதைத் தனியாக கடக்கும் தைரியம் யாருக்கும் கிடையாது. எங்கள் ஊர் அப்போது நிறைய பேய்க்கதைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது. வயதுக்கு வந்த பெண்களில் யாராவது ஒருவருக்கு, ஏதாவது ஒரு நாளில் பேய் பிடித்து ஆ(ட்)டும்.

அந்த நேரத்தில், எப்போதும் அதிர்ந்து பேசாத, சொல்லப் போனால், யார் கண்ணிலும் படாமல் வீட்டுக்குள்ளேயே வைத்து வளர்க்கப்படும் அந்தப் பெண் ‘டேய், எனக்கு பீடிக் கட்டு வாங்கிட்டு வாடா’, என்றும், ஒரு சில நேரம் சாராயம் வாங்கி வாடா, (குடிகாரப் பேய்??) என்றும் சொல்லி அதிர வைத்து, பீடியும் குடிக்கும்.

டேய், பேய் இருக்கிறது உண்ம தாண்டா? இல்லன்னா இந்த அக்கா பீடி எல்லாம் குடிப்பாங்களா’ என்று கணேஷ் வேறு பீதியைக் கிளப்புவான். பேய் ஓட்டும் ‘ரங்கத்தார்’ என்ற தாத்தா ‘ நீ யாரு? எப்பிடி நீ வந்த? என்று கேட்டால், ஒ.. என்று அழுகும் பேய், ‘இவ தண்ணி எடுக்க ரெண்டு மணிக்கு வந்தாடா, அவ கூட வந்தேன்’ என்று சொல்லி’ ஆடும் போது, திருநீறை எடுத்து, மண்டையில் ஒரு அடியுடன் பூச, பேயானது, ஓடி விடும். அந்த நேரத்தில் யாரும் எதிர்க்க இருக்கக் கூடாது. அப்படி இருந்தால் அவர்களைப் பிடித்துக் கொள்ளும் என்று தீர்க்கமாக நம்பினார்கள்.

இவை எல்லாம் ‘முத்தம்மா செத்த இடம்’ தாண்டும் போது ஞாபகம் வரும். எனவே நாங்கள் துணைக்கு யாராவது வரும் வரை ஒத்த வீடு ஸ்டாப்பில்  காத்திருப்போம்.

எங்களுக்கு முத்தம்மா கதை இப்படியாகத் தான் சொல்லப்பட்டது. முத்தம்மாள் எங்கள் வூருக்குப் பக்கத்துக்கு ஊரான சொக்கனேந்தல். விறகு வெட்ட அவளும், அவள் வீட்டுக்காரன் முருகனும் வரும் போது வர்ற வழியில் சண்டை வர, அவன் கையில் இருந்த அரிவாளால், முத்தம்மாவின் தலையை தனியாக வெட்டி, போலீஸ் ஸ்டேஷனில் சரண்டர் ஆகி விட்டான் எனவும் அந்த முத்தம்மா இப்போது ஆவியாக அலைந்து அந்தப் பக்கம் வருகின்றவர்களிடம் தண்ணி கேட்கிறாள்’ எனபதும் கதை.

அந்த இடத்தைத் தாண்டி வந்தால் முதலில் வரும் சாமி ‘முனியாண்டி சாமி’. ‘முனியான்டி' கொஞ்சம் தள்ளி கருவேலக் காட்டுக்குள் இருந்தாலும், ஏதாவது வேலையாகச் செல்பவர்கள், ரோட்டிலேயே தேங்காய் உடைப்பதும், சூடம் காமிப்பதும் வழக்கம்.

நாங்கள் ஏதாவது பேசிக் கொண்டே அந்த இடத்தைக் கடந்தாலும், வலது கை அனிச்சைச் செயலாக, ஸ்கூல் பையை தாங்கிவரும் இடக்கையோடு சேர்ந்து ஒரு அவசரக் கும்பிடு போடும்.

இதற்கு அடுத்து வருவது யானை செத்த இடம். ஒரு வயதான யானையை அதன் பாகன் அழைத்து வரும் போது, அந்த இடத்தில் இறந்து விட்டது. புதைத்த இடத்தில் ஒரு சின்ன பிள்ளையார் கோவிலைக் கட்டி விட்டார்கள். அந்த இடத்திலும் போடுவோம் ஒரு அவசரக் கும்பிடு.

கடைசியாக பள்ளி நெருங்கும் போது ஒரு அம்மன் கோவில். அப்புறம் பள்ளியில் உள்ள ஒரு பிள்ளையார் கோவில்.

இந்த சாமிகளில் ஏதாவது ஒரு சாமியை கும்பிட மறந்து விட்டால், அதுவும் அன்றைய நாளில் ஏதாவது ஒரு ஆசிரியரிடம் அடி வாங்கி விட்டால், அதற்கு கும்பிட மறந்த சாமி தான் காரணம் என்று நினைப்போம்.

தினமும் சாதாரணக் கும்பிடு போடும் நாங்கள், தேர்வு நடக்கும் முதல் நாளில் பத்தி, சூடம் என பட்டையைக் கிளப்புவோம். அன்று முனியாண்டி சாமியை, ரோட்டோரம் கும்பிட மாட்டோம். கருவேலக் காட்டுக்குள் சென்று மணி அடித்து, கீழே விழுந்து கும்பிடுவோம். திருநீறு பூசி மிகப் பக்தி மயமாகக் காட்சி அளிப்போம். இதே ஆடம்பரத்தை ரிசல்ட் வரும் நாளிலும் சாமிக்கு அளிப்போம்.

ஏதாவது ஒரு நாளில் காய்ச்சல் என்று படுத்தால் அப்பத்தா சாமி ஆட ஆரம்பிச்சுடும். ஏன்டா அந்த இடத்துல கால் இடருச்சே, கவனிக்கலையா என்றும், எங்க வந்த? நான் யாருன்னு நினச்ச என்று நாக்கைத் துருத்தி முத்தம்மாவுக்கு ஏத்த முனியம்மாவாகக் காட்சி தரும். நாம் எதிர்பாரத ஒரு தருணத்தில் தலையில் விழும் ஓர் அடியில் உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரை ஒரு சிலிர்ப்பு வந்து வேர்த்து ஊத்தும். உண்மையிலேயே முத்தம்மா போய் விட்டிருக்குமா அல்லது காய்ச்சலுக்கே எங்க அப்பத்தாவப் பாத்து பயம் வந்திருக்குமா தெரியாது. ஆனால் காய்ச்சல் விட்டிருக்கும்.

வெள்ளி, செவ்வாய் கிழமைகளில் எங்கள் சாமி வீடு, தாவணிப் பெண்களால் நிரம்பி இருக்கும். அப்பத்தாவிடம் திருநீறு வாங்க! ( வரும் முன் காக்கும் திட்டம்???)

அதில் ஏதாவது ஒரு பெண் அப்பத்தாவைப் பார்த்து சிரித்தால், அன்றைய ஆட்டம் ஆரம்பம்.

வழக்கம் போல எங்க வந்த? எதுக்கு இந்தக் குதிரைய புடிச்சிருக்க? எப்ப போவ? என்று பேயுடன் பேச ஆரம்பித்தால், எங்களுக்கான ‘காஞ்சனா’ படம் ரெடி.

இந்தப் பாதையில் வரும் போது தான் சிறுவநூர் சாராய வியாபாரி ஆறுமுகம் ‘முனி அடித்துச் செத்துப் போனார். முனிக்குச் சாராயம் ரொம்பப் பிடிக்கும். அவர் சாராயம் எடுத்து வரும் போது, நில்ரா, எனக்குக் குடுத்துட்டுப் போடா’ என்று ஒரு குரல் கேட்டதாக வீட்டிற்கு வந்தவுடன் சொல்லி இருக்கிறார். கொஞ்ச நேரத்தில் செத்துப் போனார்.

இவை மட்டுமில்லாமல், இடி விழுந்து செத்துப் போன போஸ் சித்தப்பா, கண்மாய்க்குள் மூச்சுத் திணறி இறந்து போன ராதிகா, தூக்குப் போட்டு செத்துப் போன செந்தி, மற்றும் பலரை ஆவியாக, இராத்திரி நேரத்தில் பார்த்ததாகச் சொல்லும் கதைகள், அந்த இடத்தை துணை இல்லாமல் கடக்க முடியாத நிலையை ஏற்படுத்தும்.

போன மாசம் ஊருக்குச் சென்றிருந்தேன். நேரமாகி விட்டதால் கடைசி பஸ் போய் விட்டிருந்தது. மதுரையில் இருக்கும் என் அண்ணனின் பைக்கில் போய் விட்டு காலையில் திரும்பி விடலாம்’ எனப் பிளான்.

பள்ளியில் படித்த நண்பனுடன் பேசி விட்டு கிளம்பும் போது மணி பதினொன்னு ஆகி விட்டது. நல்ல இருட்டு, வண்டியின் லைட்டை அணைத்தால் ஒன்றுமே தெரியவில்லை. அந்த அளவு இருட்டு. இவ்வளவு வயதாகியும் இன்னும் எனக்குப் பேய் பயம் போயிருக்கவில்லை என்பது அப்போது தான் தெரிந்தது.

லாரி அல்லது ஏதாவது வண்டி வந்தால் அவர்களோடு சேர்ந்து போகலாம் என வண்டியை ரெடியாக ஸ்டார்ட் செய்து வைத்திருந்தேன். நம்பிக்கை பொய்க்கவில்லை. ஒரு டூ வீலர் கொஞ்சம் ஸ்பீடாக வந்தது. சரி அவரோடு செல்லலாம் என பின் தொடர்ந்தால், அந்த வண்டி வேகம் எடுத்தது. நானும் ஸ்பீடை அதிகரிக்க அந்த வண்டியும் அதிகரித்தது. எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

அந்த டூ வீலர் காரன் அவன் வீடு போய் சேர்ந்தவுடன் இப்படிச் சொல்லியிருக்கக் கூடும். ‘ மாப்ள, ஒரு திருடன் முக்குளத்துல இருந்து பின்னாடியே வந்தாண்டா, நல்ல வேள, ஸ்பீடா வந்து தப்பிச்சுட்டேன். இனிமே ராத்திரியில் தனியாப் போகக் கூடாதுரா!!!!     

கறுப்பு தினம்

ஒரே நாளில் எவ்வளவு அதிர்ச்சிச் செய்திகள். சியோன் மெட்ரிகுலேசன் பள்ளியில் இரண்டாம் வகுப்பு படித்த சுருதி என்ற மாணவி, பள்ளி முடிந்து வீடு செல்லும் போது, பஸ்சில் இருந்த ஒரு ஓட்டையில் விழுந்து பின் சக்கரம் ஏறி அதே இடத்தில் தலை நசுங்கி இறந்து போனாள். கோபமடைந்த மக்கள் அந்தப் பஸ்ஸை எரித்து விட்டார்கள். அதில் இருந்த மாற்ற மாணவர்களை பத்திரமாக இறக்கி விட்டு பக்கத்தில் உள்ள ஒரு மருத்துவமனை வளாகத்தில் சேர்த்து விட்டு அப்புறம் தான் எரித்தார்கள்.

இது ஒரு செய்தி. சென்னையில் ‘பர்கானா’ என்ற குழந்தை இறந்து போனது. மயானத்தில் எரிக்க/புதைக்க தயாராகும் போது, அதன் தொழிலாளி போலிசுக்கு தகவல் கொடுத்து, போஸ்ட் மார்ட்டம் செய்ய ஏற்பாடு செய்தனர். ரிப்போர்ட்டில் காயத்தினால் மரணம் என்று வரவே அவரது மாமா மற்றும் அத்தையிடம் விசாரிக்கும் போது, அந்தக் குழந்தை அவள் அம்மா வெளியே சென்றிருக்கும் போது அழுததாகவும், ஒரு பெரிய கரண்டியால் அந்தக் குழந்தையைத் தான் அடித்ததாகவும் அதனால் இறந்து போனதாகவும் வாக்குமூலம் கொடுத்திருக்கிறார். இப்போது தப்புக்கு உடந்தையாக இருந்த மாமாவும், அடித்த அத்தையும் உள்ளே இருக்கின்றார்கள்.

பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவன் ஒருவன் நான்காம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவியை பாலியல் பலாத்காரம் செய்திருக்கிறான்.

ராணுவ அதிகாரியின் மகளை பாதுகாக்க வேண்டிய ஆர்டர்லியே வல்லுறவு செய்திருக்கிறான்.

இவ்வளவு செய்திகளும் நேற்று மாலை ஐந்து மணியிலிருந்து இன்று காலை வரை என் கவனத்திற்கு வந்தவை.

சியோன் பள்ளியில் தான் எனது அண்ணன் மகன்களும், தங்கச்சி மகள்களும் படிக்கின்றார்கள்.  நான் வசிக்கும் பார்வதி நகர்க்கு அடுத்த நிறுத்தம் முடிச்சூர் அதாவது சம்பவம் நடந்த இடம்.

எங்கள் ஏரியாவில் மிகவும் பிரபலமான பள்ளி இது. பார்வதி நகரின் எழுபது சதவீதம் மாணவர்கள் இப்பள்ளியில் தான் படிக்கிறார்கள். அதனால் இந்தப் பள்ளியின் பஸ்கள் அனைத்தும் பாதிப் பேர் நின்று போகும் அளவுக்கு கூட்டமாக இருக்கும். இதனைப் பார்த்து தான் நான் இந்தப் பள்ளியில் எனது பசங்களைச் சேர்க்கவில்லை.

இத்தனைக்கும் இந்தப் பள்ளியின் தாளாளர் என்று அழைக்கப்படும் விஜயனின் ஒரே மகனான ‘ஆல்வின்’ நான்கு வருடத்திற்கு முன்பு தண்ணீரில் மூழ்கி இறந்து போனான். அவன் நினைவாக ஆரம்பித்த ‘ஆல்வின் மெமோரியல் பப்ளிக் ஸ்கூல்’ தான் இன்று அவருக்கு பண மழையாய் கொட்டுகிறது. காரணம் எங்கள் ஏரியாவில் இருக்கும் ஒரே ஒரு ‘சி.பி.எஸ்.சி ஸ்கூல்.

அவர் பேசும் போது, மாணவர் மீது மிகுந்த அக்கறை கொண்டவர் போல பேசுவார். உங்கள் பசங்க காலையில எழுந்து படிக்கவில்லை என்றால் என்னிடம் சொல்லுங்கள். நான் உங்கள் வீட்டிற்கு வந்து அவர்களை எழுப்பி விட்டு படிக்கச் சொல்கிறேன் என்பார்.

ஆனால் இப்போது இந்த விபத்துக்கு, தான் காரணமில்லை, பஸ் சர்வீசை நாங்கள் அவுட் சோர்ஸ் செய்திருக்கிறோம் என்கிறார். ஆர்.டி.ஒ சொல்கிறார் இவ்வளவு பெரிய ஓட்டை இருந்திருந்தால் நாங்கள் எப்.சி கொடுத்திருக்கவே மாட்டோம். ஆறு மாதத்திற்கு முன்பு இந்த ஓட்டை இல்லை.

இப்படியாகச் செல்லும் போலீஸ் விசாரணை, பணம் வாங்கிக்கொண்டு, எதிர் பாராமல் நடந்த விபத்து என முடிக்கப் பட்டு விடும்.

அத்தை மடி மெத்தையடி, ஆடி விளையாடம்மா.... என்று சினிமாப் பாடல்களிலும், அத்தை அடித்தாரோ அல்லிப் பூ செண்டாலே என்று தாலாட்டுப் பாடல்களிலும் புகழ்ந்து பாடப்படும் அத்தை எதனால் கரண்டியால் அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தை, உயிரை விடும் படி அடித்தார். எந்த சீரியல் பார்க்கும் போது அந்தக் குழந்தை அழுது அவளை தொந்தரவு செய்தது.

ஏன் மனித மனம் இப்படிக் கொஞ்சம்கூட சகிப்புத் தன்மை இல்லாமல் போய் விட்டது. ஒரு காலத்தில் சின்னப் பிள்ளைகளை எல்லாம் கூட்டி வைத்து சோறு ஊட்டின பாட்டிகள் எங்கே போய் விட்டார்கள் அல்லது எங்கே அனுப்பி விட்டோம்.

உண்மையிலேயே நாமெல்லாம் என்ன தேடிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று தான் தெரியவில்லை  

எங்க ஊரு ஹீரோக்கள்

நீங்கள் ‘விதி’ திரைப் படக் கதைவசனம் கேட்டுருக்கீர்களா, அந்தக் காலகட்டத்தில் திரைப் பட வசனத்தில் ஒரு புதிய பரிணாமத்தைக் கொண்டு வந்தது இந்தப் படம் தான்.

சுஜாதா, ‘யுவர் ஆனர்’ என்று ஆரம்பித்து, ‘இந்த அபலைக்கு வாழ்வு கொடுங்கள், வாழ்வு கொடுங்கள்’ என்று மூன்று முறை சொல்லி விட்டு மயக்கம் ஆகும் வரை, அத்தனை வசனமும் எங்களுக்கு மனப்பாடம் ஆகும்.

இந்த வசனத்தை, மாட்டு வண்டியில் படுத்துக் கொண்டு, கடலைக் காட்டில் காவல் காத்துக்கொண்டு, புளிய மரத்தில் பாடப் புத்தகம் படிக்கும் போது என பல்வேறு தருணங்களில் கேட்டு இருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் ஏதாவது விசேஷம் என்றால் ‘குலா’ ரேடியோ இல்லாமல் நடக்காது. விதி, கொம்பேறி மூக்கன், நான் சிவப்பு மனிதன், திருவிளையாடல், சரஸ்வதி சபதம் என ஏதாவது ஒரு வசனத்தைப் போட்டு விட்டு ஆபரேட்டர் ரெஸ்ட் எடுப்பார்.

நமது சிறு வயதுப் பருவத்தில் கலைஞர்கள் எல்லோரும் நமது ஹீரோக்களாக இருந்திருப்பார்கள். குலா ரேடியோவை உயரமான போஸ்ட் மரத்தில் கட்டும் மணி மாமா, ரெடியோ ரிப்பேர் செய்யும் கணேசன் மாமா, பெயிண்ட்டால் போர்டுகள் எழுதும் குணா அண்ணன், கரண்ட் போய் விட்டால், ட்ரான்ஸ்பார்மர் ஏறிப் பீஸ் போடும் செந்தில் என இவர்கள் தான் எங்கள் ஊர் ஹீரோக்கள்.

ரேடியோ கட்டும் போது, வயர் எடுத்துச் செல்வது, மண்டை (குழாயின் பின் பக்கமாக இருக்கும் உருண்டையான ஸ்பீக்கர்) மாட்டுவது என சிறு சிறு வேலைகளைச் செய்து கொண்டு, ‘ரெகார்ட் பிளையரில்’ அந்த ரெகார்ட் சுற்றுவதை சலிப்பே இல்லாமல் நாளெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருப்போம்.

காடு அல்லது வயலில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் போது கேட்கும் ‘குழலூதும் கண்ணனுக்கு....  பாடல், அந்த ஈரக் காற்றில் தவழ்ந்து வந்து இன்னும் அருமையான இசையைக்க் கொடுக்கும்.

‘ஆம்பிளிபியர்’ என்பது நிறைய குண்டு பல்பு போன்ற அமைப்புகளுடன் பார்ப்பதற்கு ஏதோ மினி ட்ரான்ஸ்பார்மர் போல் இருக்கும். அப்போது தான் டெக் எனப்படும் வீடியோ பிளேயர் அறிமுகம் ஆகி இருந்தது. எங்கள் ஊரில் முதன் முதலில் வீடியோ படமாக நாங்கள் பார்த்தது ‘ராஜாதி ராஜா’. ‘மலையாளக் கரையோரம்’ என்று ஆரம்பிக்கும் போது போலீஸ் வந்து திருட்டு வீடியோ கேசில் லஞ்சம் வாங்கிச் சென்றார்கள்.

எங்கள் ஊரிலிருந்து ஐந்து கிலோ மீட்டர் சுற்றளவில் எந்த ஊரில் வீடியோவில் படம் போட்டாலும், படம் பார்க்க ஒரு கூட்டமாகச் சென்று விடுவோம். அப்படிப் பார்த்த படங்கள் பெரும்பாலும் ராமராஜன் மற்றும் விஜயகாந்த் படங்களாக இருக்கும். போகும் போதும் வரும் போதும் திரைப் படங்களைப் பற்றிய விமர்சனங்களும், வெவ்வேறு கதைகளும் பேசிக் கொண்டிருப்போம்.    

விடிய விடிய தூங்காமல் நான்கு படங்களைப் பார்த்து விட்டு மறு நாள் யாரும் டிஸ்டர்ப் பண்ணாத இடமாகப் பார்த்து பகல் முழுவதும் தூங்கியது இன்று நினைக்கும் போது சிரிப்பாக வருகின்றது. டிவி மற்றும் டெக் ஆகியவற்றை இணைத்து படம் ஓட்டும் ஆபரேட்டர் எங்கள் ஹீரோக்களில் ஒருவர்  

ஆனால் இந்த வேலைகளைப் பார்க்கும் ‘கலைஞர்களுக்கு, அவர்களின் வீடுகளில் கொஞ்சமும் மாரியாதை இருக்காது என்பது தான் சோகம். மணி மாமாவை எங்க அம்மாச்சி, ‘ எங்கப்பா அவன் வீடு தங்குறான், ஊர் ஊரா சுத்திக்கிட்டு கண்டதையும் குடிச்சி கெட்டுப் போய்ட்டான் என்பார்கள்.

ஆம், இவர்களில் பெரும்பாலோனோர்க்கு குடிப் பழக்கம் இருந்தது, வருமானத்தைப் பற்றி அவ்வளவாகக் கவலைப் பட மாட்டார்கள். முக்கியமாக இவர்கள் அனைவருடனும் குழந்தைகள் எப்பொதும் சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

நாம் எல்லாம் கொண்டாடும் மகா கவி பாரதியைப் பற்றி, செல்லம்மா அவள் அம்மாவிடம் இப்படித் தான் சொல்லியிருக்கக் கூடும்.

எங்கம்மா சொல்றதக் கேட்குறாரு, நீ சொல்வியே, நம்ம பாபுவ, கண்ட கழுதைங்க கூட சேராதடா ன்னு. ஆனா, நீ எனக்குப் பாத்து வச்ச ஆம்படையான் உண்மையிலேயே கழுதைங்க கூடத் தான் சுத்துறாரு, அன்னைக்கு ஒரு நாள் இப்படித்தான் பக்கத்துக்கு வீட்ல அரிசி கடன் வாங்கி வச்சிட்டு வெளியே போய்ட்டேன். திரும்ப வந்து பார்த்தா, இவர் காக்கைக்கும், குருவிக்கும் அந்த அரிசியை எடுத்து போட்டுக்கிட்டு இருக்காரு. என்னங்கனு கேட்டா ‘காக்கை, குருவி எங்கள் சாதின்னு ஏதோ கிறுக்குத் தனமா உளறுகின்றார் என்று.

ஆனாலும் இந்தக் கலைஞர்கள் இதெற்கெல்லாம் கவலைப் படுவதில்லை. மணி மாமா ரேடியோ கட்டப் போன இடத்தில் லவ் வந்து, தேனியில் செட்டில் ஆகி விட்டார். ரேடியோ ரிப்பேர் பண்ணும் கணேசன் மாமா, அவர் வீட்டின் ஹவுஸ் ஓனர் மனைவியை இழுத்துக் கொண்டு எங்கோ ஒடி விட்டது.

இப்போதெல்லாம் குழாய் ரேடியோ யாரும் கட்டுவதில்லை. அப்படி கட்டினாலும் எந்தக் குழந்தைகளும் அவர்கள் பின்னால் செல்வதில்லை. கதை வசனமும் ஒளிபரப்பப் படுவதில்லை.

இன்று வீட்டுக்கு வீடு டிவி யும், டி.வி.டி பிளையரும் இருக்கின்றன. ஆனால் நாம் எத்தனை படங்களைப் பார்க்கின்றோம்.                   

கடவுள்

டேய் மாப்ள, கடவுளப் பாத்தியா,

இல்லியே மாப்ள, இங்க வரலடா

இரண்டு வாரமா வரலடா, இன்னைக்கு வரட்டும் அவன் , பிச்சு எடுத்துடுறேன் என்பது நான் கல்லூரி விடுதியில் இருக்கும் போது பெரும்பாலும் கேட்கும் டயலாக். நாங்கள் எல்லோரும் ஒவ்வொரு திங்கள் கிழமையும் கடவுளையே நம்பி இருப்போம். காலை எட்டு மணிக்கு கடவுள் வருவார் சைக்கிளில், காரியரில் பெரிய துணி மூட்டையுடன்.

ஆம், கடவுள் எங்கள் கல்லூரி விடுதியின் ஆஸ்தான துணி வெளுப்பவர். நம்ம ஊரு வழக்கத்தில் ‘டோபி’.

கடவுள் என்பது அவரது சொந்தப் பெயர், பட்டப் பெயர் அல்ல. இந்த வகையில் நம் ‘கும்புடுறேன் சாமி’ ஆர்யாவுக்கு எல்லாம் மூத்த முன்னோடி எங்கள் கடவுள் தான்.

சொல்லுங்க கடவுளே, எவ்வளவு ஆச்சு, என்றால் குடுங்க சாமி, உங்களுக்கு தெரியாதா என்பார்.  துணிகளை ஆள் மாற்றிக் கொடுப்பதும் சில நல்ல சட்டைகளை, அவரிடம் போடவே இல்லை என்பதும், ஒரு மாதம் கழித்து சில சட்டைகளை திரும்பக் கொடுப்பதும் எங்கள் கடவுள் ஆடும் திருவிளையாடல்.

நான் புதிதாக வாங்கிய டி-சர்ட் ஒன்றைக் காணவில்லை. கடவுளிடம் கேட்டால்,நீங்க எங்கிட்ட போடவே இல்ல சாமி என்றார். திரும்ப மறு வாரத்தில் கேட்டதற்கும்,  இல்லையே சாமி, நா என்ன வச்சுக்கிட்டா வஞ்சனை பண்றேன், வேணுமுன்னா நீங்க எங்க வீட்டுக்கு வந்து பாத்துகிடுங்க’ என்றார்.

சில சீனியர்களிடம் கேட்ட போது, இந்த வேலைய இந்த ஆள் ரொம்ப நாளா பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு, என்னோட புது சர்ட் கூட காணோம், கேட்டதுக்கு இதே பதிலைத் தான் சொன்னார் என பல பேர் கூற, நானும் அமரும் முடிவு செய்தோம், கடவுளைச் சோதிப்பது என, ( படிக்க நல்லா இருக்குல்ல!)

அவர் கல்லூரிக்கு வராத ஒரு நாளில் அவர் வீட்டுக்குச் சென்றோம். கடவுள் வாழும் வீடு ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறமாக இருந்தது. வீட்டிற்கு முன்னால் இரண்டு கழுதைகள் பொதி மூட்டையுடன் நின்று கொண்டிருந்தன. கடவுளின் துரதிருஷ்டம் அவர் பேரன் எனது புது டி-சர்ட்டை, கடவுளால் எங்கிட்டபோடவே இல்ல என்று சொல்லப்பட்ட சிங்கப்பூர் ஏர்லைன்ஸ் டி-சர்ட்டை போட்டிருந்தான்.

‘என்ன கடவுளே எப்படி இருக்கீங்க’ என்றவுடன், அவருக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது. இது வரை ‘வீட்டுல வேணா செக் பண்ணிக்குங்க’ என்று நிறைய பேரிடம் சொல்லி இருக்காரே தவிர ஒருவரும் அவர் வீட்டிற்குச் சென்றிருக்கவில்லை. அவருக்குத் தெரிந்து விட்டது, நாங்கள் கண்டு பிடித்து விட்டது.

சாமி, ஏழப்பட்டவன் சாமி, மன்னிச்சுருங்க? இனிமே இப்படி பண்ண மாட்டேன் என்று கண்ணீருடன் கேட்ட கடவுளை, பார்ப்பதற்கே பாவமாக இருந்தது.

கடவுள்னு பேர் வச்சுக்கிட்டு நீங்க இப்படி பண்ணிருக்கக் கூடாது பெரியவரே என்று சொன்னபோது, கிட்டத்தட்ட அழ ஆரம்பித்திருந்தார்

இதுவரை நீங்க தொலஞ்சு போச்சு என்று சொல்லிய எந்த துணியையும் குடுக்க வேண்டாம். ஆனால் இனிமே இப்படி பண்ணக் கூடாது.

அப்புறம் இது வரை துணிக்கு இரண்டு ரூபா வாங்கிட்டு இருக்குறீங்க, இனி மேல் அத மூணு ரூபாயா ஏத்திக்குங்க. ஆனா எங்களோட துணிகள ஒங்க பேரன்களுக்கு குடுக்கக் கூடாது. அப்படி டிரெஸ் வேணுமுன்னா கேட்டு வாங்கிகுங்க.

இனிமே நாங்க இரண்டு பெரும் உங்க கிட்ட துணி துவைக்க கொடுக்க மாட்டோம். நாங்களே துவச்சு அயன் பண்ணிக்கிறோம், என்று சொன்னோம்.

இனிமேல் இப்படி பண்ண மாட்டேன் சாமி, ஆனா நீங்க என்கிட்ட துணி போட மாட்டேன்னு சொன்னது தான் எனக்கு சங்கட்டமா இருக்கு என்றார்.

அதற்குப் பின் நானும் அமரும் எங்களின் துணிகளை நாங்களே துவைத்துக் கொண்டோம். காரணம் கேட்டவர்களுக்கு, நாம போடுற துணிய நாம தாண்டா துவைக்கணும், இல்லையின்னா அடுத்தவன் போடுவான் என்று சொன்னது வேறு யாருக்கும் புரியவில்லை, எங்கள் இருவரைத் தவிர

          

பரம பதம்

ஏதாவது வேலை இருந்தா சொல்லு மாப்ள, வேலை இல்லாம வீட்டுல தான் இருக்கேன் என்று ‘சரவணன்’ சொன்னது என் ஆபீஸ் முன் இருந்த டீ கடையில்.
எங்கள் இருவர் பெயரும் ஒன்றாக இருந்தாலும் அந்த சரவணன் எனக்கு மூத்தவன். நான் முதன் முதலில் வேலைக்குச் சென்ற கம்பெனியில், அவன் எனக்கு சீனியர்.

எனது வேலையாகக் கொடுக்கப்பட்டது, ‘டாகுமென்ட்ஸ் டெலிவரி செய்வது, டீ வாங்கி வருவது, எக்ஸ்போர்ட் கார்கோ பிக்-அப் செய்வது, இவை தான். சரவணன் எனது ஊர்க்காரன், சொல்லப் போனால் சிறு வயதில் இருந்தே நட்பாகப் பழகியவன். என் அண்ணனின் கிளாஸ் மேட். அந்தக் காரணத்தினால் தான் இந்தக் கம்பனியில் வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தேன்.

ஒரு நாள் ‘கார்கோ பிக் அப்’ செய்து ஏர்போர்ட் வருவதற்கு லேட் ஆனதால் ‘**தா , ஏன்டா என் உயிரை வாங்குறீங்க? என்று கேட்டதனால் அழுது கொண்டே வீட்டுக்கு வந்து மொட்டை மாடியில் படுத்திருந்தேன். அண்ணன் வீட்டுக்கு வந்தவுடன் ‘ஏன்டா ஒரு மாதிரி இருக்க? என்று கேட்டதற்கு, ‘நடந்ததைச் சொன்னேன்’. சரி, விடுறா நான் அவனிடம் கேக்குறேன்’ என்றதற்கு, ‘இல்லண்ணே, எனக்கு இந்த வேலையே வேணாம், பிடிக்கல, நான் ஊருக்குப் போறேன்’ என்று மறு வாரத்தில் மதுரைக்குத் திரும்பி விட்டேன்.

அந்த நேரத்தில் 'யுரேகா போர்ப்ஸ்’ ல் வேலைக்கு ஆபர் அனுப்பி இருக்கவே அங்கே சேர்ந்து விட்டேன்.

ஒரு மாதம் கோயம்புத்தூரில் ட்ரைனிங் முடித்து மதுரையில் வேலை கொடுத்தார்கள்.

ராமமூர்த்தி எனது சீனியர். டீம் லீடர் பாலா. காலையில் ஆபீஸில் கொடுக்கும் காபியுடன், ஏழு மணிக்கு ‘டோர் நாக்’ எனப்படும் ‘கதவு தட்டும் வேலை’ ஆரம்பமாகும்.

கதவைத் திறந்து பதில் சொல்பவர் ஓரிருவர், ஆனால் ‘அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம்பா’ என்றோ ‘ வீட்ல யாரும் இல்ல’ அப்புறம் வாங்க’ என்றோதான் பெரும்பாலான வீடுகளில் பதிலாகக் கிடைக்கும். கதவைத் தட்டுவதற்கு முன் ‘பொட்டென்சியல்’ பார்க்க வேண்டும், வீடு, ‘மார்பிள்’ போடப்பட்டதா, மொசைக் தரையா’ என்று கவனிக்க வேண்டும்’ என ஒருவன் வீட்டில் திருடப் போவதற்கு பிளான் போடுவது மாதிரி, ‘டோர் நாக்’ பண்ணுவதற்கும் பிளான் பண்ண வேண்டும். ஒரு மாத ட்ரைனிங் என்று சொன்னேன் அல்லவா, அதில் இது மாதிரி விசயங்களை சொல்லித் தருவார்கள். பத்து வீடுகளைத் தட்டினால், ஏதாவது ஒரு வீட்டில், நாங்கள்  போட்டிருக்கும் டிரெஸ்சை நம்பி, ஏதாவது ஒரு ராமசாமியோ, முனியாண்டியோ ‘வாங்க சார், என்று கதவைத் திறக்கும். அணிந்திருக்கும் ‘டை’, கூடுதல் மரியாதையுடன் கூப்பிட வைக்கும். சொல்லுங்க சார் என்று அவர் ஆரம்பிக்கும் போது, ‘நமக்கு ஒரு அடிம சிக்கிட்டாண்டா, இந்த வீட்ல இன்னைக்கு, ஒரு சேல் எடுக்குறோம்டா’ என்று மனது ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கும்.

இப்படியாகத் தான் ஆரம்பிப்போம். சார், இந்த ஏரியாவுல எங்க கம்பெனி சார்பா ‘ப்ரீ டெமான்ஸ்ட்ரேசன்’ பண்றோம் சார். சாயந்தரம் எப்போ சார் ப்ரீயா இருப்பீங்க சார்’ என்று நாங்கள் போடும் ‘சார்கள்’ நன்றாகவே வேலை செய்திருக்கும். இப்படி ஒரு ஐந்து ‘அப்பாய்ன்மென்ட்’ பிக்ஸ் பண்ணி விட்டு ஆபீஸ் செல்வோம் அல்லது எங்காவது ரெஸ்ட் எடுப்போம்.

‘டெமான்ஸ்ட்ரேசன்’ முதலில் கஸ்டமர்க்கு நல்லாத்தான் ஆரம்பிக்கும். சூப்பர் மெசின், காசு இருந்தால் உடனே வாங்க வேண்டும், இல்லை என்றால் காலியாகிப் போய் விடும்’ என்று தோணும் அளவுக்கு எங்களின் திறமையைக் காட்டுவோம். ‘காசு இல்ல சார்’ என்று தயங்கிபடி சொல்வார். ஆனாலும் விட மாட்டோம். எப்படியாவது அவரின் தலையில் கட்டி, போஸ்ட் டேட் செக், அட்வான்ஸ் அமௌன்ட் என்று எதையாவது வாங்கி, அந்த வீட்டில் சிறு பிள்ளை யாராவது இருந்தால், பாப்பா, இந்தா பாரு, இந்த பார்சல பிரிக்கக் கூடாது, உள்ள சாக்லேட் எல்லாம் இல்ல, அங்கிள் தர்றேன் சாக்லேட் என்று கையோடு கொண்டு சென்ற சாக்லேட் ஒன்றைக் கொடுத்துவிட்டு வந்து விடுவோம்.

அடுத்த நாள் சென்றால், நம் மிசின், பிரிக்கப்பட்டு, தனித் தனியாகக் கிடக்கும். சரிண்ணே, மிச்சக் காசு ரெடியா என்று ‘சார்’ என்பது அண்ணன் ஆக மாறி இருக்கும். அவருக்கு வேறு என்ன வழி இருக்கப் போகிறது பாவம்.

இப்படியான திறமைகள் எனக்குக் கம்மியாகவே இருந்தன. அதனால்  எனது சீனியர் வீட்டுக்குப் போக வேண்டியது, அவரும் நானும் நன்றாக அவர் வீட்டில் சாப்பிட்டு விட்டு, ஏதாவது படத்துக்குப் போக வேண்டியது. மேனேஜர் கேட்டால், அஞ்சு டெமோ சார் , பட் ஒன்னே ஒன்னு தான் தேறுச்சு, அதுவும் நாளைக்கு கன்பார்ம் பண்றேன்னு சொல்லிருக்காரு கஸ்டமர்’ என்று ஆளுக்கு ஒரு பொய்யை பேசி வைத்துச் சொல்வோம். ஒரு மாதத்திற்கு பதினைந்து முதல் இருபது மிசின் வரை விற்றுக் கொண்டிருந்த ‘ராமு அண்ணன், அந்த மாதம் ஐந்து மட்டுமே விற்றிருந்தது.

அந்த மாதம் ‘பெர்பார்மான்ஸ்’ மீட்டிங், ராமு அண்ணனை மட்டும் தனியாக மேனேஜர் அழைத்தார். உள்ளே போனவுடன் கதவு பூட்டப் பட்டது.

வெளியே வரும் போது அண்ணனின் முகம் மிகவும் வாடி இருந்தது.

என்ன ஆச்சுண்னே, ஏன் டல்லா இருக்க, என்று கேட்டதற்கு, டேய், நீ என்கூட சேர்றதுக்கு முன்னாடி, என்னைய மேனேஜர் திட்டியதே இல்லடா, ஆனா இன்னைக்கு கெட்ட கெட்ட வார்த்தையால அசிங்க அசிங்கமா திட்டிட்டாண்டா,

அனேகமா, ஒன்னைய வேற டீம்ல போடுவாங்க 'ன்னு நினைக்கிறேன்டா என்ற போது உண்மையிலேயே அழுது விட்டிருந்தது.

சரவணா, உண்மையிலேயே இது நல்ல வேலடா, ஒரு மிசினுக்கு இருநூற்று ஐம்பது ரூபா கமிஷன் கிடைக்கும், நீ நல்லாப் பேசுரடா, ஆனா கஸ்டமர் கிட்ட மட்டும் தான் பேச மாட்டேங்குற.

உனக்குத் தெரியுமாடா? நம்ம டீம்ல இருக்குற ‘விஜய குமார்’, டாக்டரோட பையன்டா. ரொம்ப வசதியா வாழ்ந்தவன். அவங்க அப்பா இறந்தவுடனே, இருந்த சொத்து எல்லாம் அவங்க சித்தப்பா எடுத்துகிட்டு இவங்கள வெளியே அனுப்பிசுட்டாங்க. இங்க வேலைக்குச் சேர்ந்து சம்பாதிச்ச பணத்துல அவன் தங்கச்சிய கட்டி குடுத்தான், தம்பிய இஞ்சினியர்க்கு படிக்க வச்சான். அவனுக்கும் நாந்தாண்டா ‘ட்ரைனிங்’ குடுத்தேன். இன்னும் எவ்வளவோ பேர் என்கிட்டே வந்து வேல கத்துக்கிட்டு இப்போ நல்லாச் சம்பாதிக்கிறாங்க.

ஆனா முதல் தடவையா, ஜூனியர் ஆன உன்னால என்னோட பெர்பார்மான்ஸ் போயிடுச்சு’ என்றதற்கு, ‘சாரின்னே’ என்று சொன்னேன்.

எனக்கு என்னோமோ யாரையும் ஏமாத்தப் பிடிக்கலன்னே, நீயே சொல்லுண்னே, இந்த மெசினோட உண்மையான வெல என்ன இருக்கும்?

ஒரு மூவாயிரம் இருக்கும்டா?

நாம இத ஆறாயிரத்துக்கு விக்கிறோம். எவ்வளவு ஏமாத்துறோம் பாரு என்ற என்னை, ராமு அண்ணன் கடுப்போடு பார்த்தது.

டேய், அப்புறம் எப்படிடா நீ விக்கப் போற, உனக்குத் தெரியும்ல, இந்த மாதத்துல இருந்து உனக்கும் டார்கெட் ‘பிக்ஸ்’ பண்ணுவாங்க. நீ என்னடான்னா, இப்படி சொல்ற’ என்று என்னை பரிதாபத்துடன் பார்த்தது.

அப்போது தான் முஹம்மது மீரானை சந்தித்தேன். என்னை ஏன் மீரானிற்குப் பிடித்தது என்று இன்று வரை தெரியவில்லை. இத்தனைக்கும், மீரான் ‘வாட்டர் ப்யுரிபயர்’ டிவிசன். இருந்தாலும் என்னுடன் மிக நட்பாக இருந்தார். திருமங்கலத்தில் வேலை செய்த போது மீரான் வீட்டில் தான் தங்கினேன். அவரின் வீடு மிகவும் சிறியதாக ஒரு சமையலறையும், படுப்பதற்கு ஒரே ஒரு சின்ன ரூம் மட்டுமே இருந்த எளிய, ஆனால் அன்பு மிகுந்த வீடு. நான்கு தங்கைகள் இருந்த அந்த வீட்டில் தங்குவதற்கு  சங்கடப் பட்ட போது, வேற எங்கடா தங்குவ, சும்மா சகஜமா இருடா, என்று அவரின் குடும்பத்தாரிடம் அறிமுகப் படுத்தினார். ஒரு வாரம் அவர்கள் வீட்டில் தான் சாப்பாடு, தூக்கம் எல்லாம். அது வரை முஸ்லிம் என்றால் என் மனதில் ஏற்பட்டிருந்த ஒரு மாதிரியான பிம்பம் அகன்றது.    

அடுத்த மாதத்தில் என்னை வேறு டீமில் போட்டார்கள். அந்த டீமில் எனக்கு சீனியர் முத்துக் கிருஷ்ணன். மற்ற டீமில் இருப்பவர்கள் ‘ இனி முத்து அவ்வளவு தாண்டா, சரவணன் சேர்ந்துட்டான்ல’ என்று எங்களின் காதுபட பேச ஆரம்பித்தார்கள்.    

நானும் திருந்தியபாடில்லை. முதல் பதினைந்து நாட்கள் கடந்து விட்டிருந்தன. முத்துவையும் நான் வேலை செய்திருக்க விட்டுருக்கவில்லை. மேனேஜர் ஒரு நாள் எங்களை ‘செக்’ செய்ய முடிவு செய்திருந்தார் போல. திடீரென ஒரு நாள் ‘ சரவனனுடன் இன்று நான் 'டெமோ' போகின்றேன்’. எப்படியும் அவனுக்கு ஒரு சேல் இன்று க்ளோஸ் செய்வோம்’ என்று மதிய மீட்டிங்ல் சொல்லி விட்டு, ‘பைக்கில் உட்கார் போகலாம்’ என்றார்.

அன்று நான் ‘டோர் நாக் ஸ்லிப்’ ல் எழுதி இருந்த ஏரியாவிற்குப் போயிருக்கவே இல்லை. சரி, சமாளிக்கலாம் என அந்த ஏரியாவிற்குக் கூட்டிச் சென்றேன். சாரி, அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். பெரிய வீடு இருக்கும் தெருவில் அவரைக் கூட்டிச் சென்று, பூட்டியிருக்கும் வீட்டைக் காட்டி, ‘ சார், இந்த வீடு தான் சார், பட், பூட்டி இருக்கே என்று சமாளிக்க, அவரும் உண்மையிலேயே நம்பினார்.

எல்லா அப்பாயின்மென்ட்களுக்கும்’ இப்படி சொல்ல முடியாதே! எனவே ஒன்னே ஒண்ணாவது பிக்ஸ் செய்வது என முடிவு செய்திருந்தேன். ஒரு இடத்தில அவரை நிற்க வைத்து ’ சார் டீ சாப்பிட்டு, ஒரு தம் போடுங்க, நான் போய் கஸ்டமர் வீடு திறந்திருக்கா, இல்ல பூட்டிருக்கா எனப் பார்த்து விட்டு வருகின்றேன், நீங்க எதுக்கு சார் வேஸ்டா அலையுறீங்க’ என்ற எனது ‘அக்கறை’ அன்று வேலை செய்தது.

ஒரு பெரிய வீட்டில், காலிங் பெல் அடித்து அங்கு வந்த பெரியவரிடம், சார், புது புராடக்ட் அறிமுகப் படுத்துறோம். ஒருத்தர் வந்து மிசின் காமிப்பாரு, நீங்க பார்த்தாப்போதும், காசு எதுவும் கொடுக்க வேண்டாம் என்று சொன்னவுடன், தமிழன் தனக்கெ உரிய தனித்தன்மையை விட்டுக் கொடுக்காமல், ப்ரீ தானே, சரி வரச் சொல்லுங்க என்று என் வயிற்றில் பீர் வார்த்தார்.

சார், வாங்க சார், கஸ்டமர் வீட்ல இருக்காரு, அர்ஜெண்டா எங்கயோ கிளம்பிக்கிட்டு இருக்காரு’ அதனால அஞ்சு நிமிசத்துல முடிக்கணும் என்றவுடன், ரொம்ப ஆர்வமாக வந்து உயிரைக் கொடுத்து  ‘டெமோ’ காட்டினார். எந்த உணர்வையும் வெளிக் காட்டாமல் ரொம்ப சமத்தாக டெமோ கேட்ட கஸ்டமர், என்ன சார் பிடுச்சுருக்கா, ஒன்னு புக் பண்ணலாம்ல’ என்ற மேனேஜரின் கேள்விக்கு, வேறு எதுவும் உளறி வைக்காமல், வாங்குவோம் சார், அடுத்த மாசம் பாக்கலாம் என்றார்.

சரிங்க சார், நாம கிளம்பலாம், வாங்க என்று ஆபீஸ்க்கு அழைத்து வந்தவுடன் தான் முத்துவுக்கு போன உயிர் திரும்பி வந்தது. எப்படிடா சமாளிச்ச என்ற கேள்விக்கு ‘நடந்ததைச் சொன்னேன்.

இந்த திறமைய ஒழுங்கா வேலையில காமிச்சு இருந்தா இந்நேரம் பத்து மெசின் வித்துருக்கலாம்டா’ என்று ராமு அண்ணன் சொன்னது.

உனக்கு என்ன அண்ணே, இந்த மாசம் பத்து மெசின் விக்கணும் அவ்வளவு தான, வித்துக் காமிக்கிறேன் பாரு என்று சவால் விட்டேன்.

ஒரு நாள் ஒரு பெரிய வீட்டின் காலிங் பெல் அடித்து விட்டு, காத்திருந்தேன். வெளியே வந்த ஒருவர், காலங் காத்தால வேற வேலை இல்லையாடா, வந்துரான்க, என்று கண்ணா பின்னா வென்று கத்த ஆரம்பித்தார். சாரி சார், டிஸ்டர்ப் பண்ணியதுக்கு. இருந்தாலும் அதுக்காக இவ்வளவு தூரம் திட்டுறிங்க, எனக்கும் காலையில, மொத மொதல்லா, இப்படி திட்டு வாங்குறது கஷ்டமாத் தான் சார் இருக்கு, என்ன பண்றது, எங்க வேல அப்படி என்று தைரியமாகச் சொன்னேன்.

நான் பேசியதில் ஏதோ ஒன்று அவர் மன சாட்சியை உறுத்தி இருக்க வேண்டும், உள்ள வாப்பா என்று கூப்பிட்டார். அவர் ஒரு வேக்குவம் கிளீனரை எடுத்து வந்து , தம்பி இத கொண்டாந்து கொடுத்துட்டு, பணம் வாங்கிட்டுப் போன ஒரு பண்ணாட, மறு நாள் வந்து டெமோ குடுக்குறதா சொன்னான், ஆனா இது வரையும் வரல, அது தான் கோபத்துல பேசிட்டேன்’ என்றார். நான் எப்படி பயன்படுத்துவது என்று சொல்லிக் கொடுத்தேன்.

பொறுமையா கோபப்படாம, நிதானமா கேட்ட பாரு ஒரு கேள்வி, ‘எனக்கும் இது காலங் காத்தால தான சார்னு’ நீ நல்லா வருவப்பா என்று திரும்பவும் ஒரு சாரி சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்.

அப்போது தான் வேலையே பார்க்க ஆரம்பித்தேன். ஆனால் ஐந்து தான் விக்க முடிந்தது.

பரவால்லடா, இந்த மாசம் எல்லோருக்குமே டல் தான், நீ அஞ்சு வித்துருக்குறதே பெரிய விஷயம் என மேனேஜர் சொன்னார்.

ஆனால் இந்த ஆறு மாதத்திற்குள் நான் பாதியாக இளைத்திருந்தேன். வாரம் ஏழு நாலும் வேலை, சரியான சாப்பாடு கிடையாது, தூக்கம் இல்லை என அந்த நாட்கள் மிகவும் கொடுமையானவை. அப்போது ஏதோ ஒரு வேலையாக ஊருக்கு வந்திருந்த சித்தப்பா, ஏன்டா இப்படி இருக்க, நீ திரும்பவும் சென்னைக்கு வா, உனக்கு என்ன வேற கம்பனியா இல்ல, என்று அழைத்தார்.

வேலையை விடுவதற்கு முன்னால் நான் விற்ற ஐந்து மெசின் கமிசன் தொகையையும், ராமு அண்ணனிடம் கொடுக்கச் சொல்லி அக்கவுண்டன்டிடம் சொல்லி விட்டு, டெமோ கிட்டை ரிடர்ன் செய்தேன். ட்ரெயின் ஏறும் போது ராமு அண்ணன், மீரான் மற்றும் முத்துவும் ரயில்வே ஸ்டேஷன் வந்திருந்தார்கள். டேய், சென்னைக்குப் போனதும் எங்கள மறந்துடாதடா, கண்டிப்பா லெட்டர் போடு, மதுரைக்கு வரும் போது நீ எங்களப் பாக்க வரணும்’ என்று அன்புடன் கேட்டு வழி அனுப்பி வைத்தார்கள்.

மீண்டும் திரும்பி வந்த எனக்கு சென்னை அவ்வளவு அவமானத்தை எந்த இடத்திலும் தரவில்லை. சாரி, தவறு. எந்த அவமானத்தையும் அவமானமாக நினைக்கவில்லை. ‘யுரேகா போர்ப்ஸ்’ அனுபவம் என்னை அப்படி மழுங்க வைத்திருந்தது. சென்னைக்கு முதன் முதலில் வேலைக்கு வந்த புதிதில் நான் அடிக்கடி  சொன்ன ‘ சரவணன் இப்படித் தான் இருப்பான், அல்லது இப்படி இருந்தா தான் அவன் சரவணன்’ என்பதெல்லாம் நான்தான் சொன்னேனா என்று எனக்கே சந்தேகமாக இருந்தது.

‘முன் அநுபவம்’ என்பதே முனை மழுங்கும் பருவம் தானோ? கல்லூரி முடித்தவுடன் இருந்த வேகம், கோபம், சுய கௌரவம் எல்லாம் இந்த இரண்டு வருடத்தில் ‘மழுங்கடிக்கப் பட்டிருந்தது’ யுரேகா போர்ப்ஸின் புண்ணியத்தால்.

அப்புறம் என்ன, எல்லாமே ஏறுமுகம் தான். நான் வாழும் இந்த வாழ்க்கை ‘சரவணனை’ சாகடித்து சோமசுந்தரத்தால் வாங்கப்பட்டது.

பள்ளியில் படிக்கும் போது அடிப்படை கணக்குப் பாடம் புரியாமல், இரவு வகுப்பில் நான் சொல்லிக் கொடுத்தும், பத்தாம் வகுப்பில் பெயில் ஆனவன், இன்று சொந்தக் கார், வீடு, வசதி, வாழ்க்கை என்று செட்டில் ஆனதும், எனக்கு வேலை சொல்லிக் கொடுத்தவன், ஆணவத்தால் அசிங்கமாகப் பேசியவன் இன்று என்னிடம் வேலை கேட்பதும் கடவுள் ஆடும் பரம பதம் அன்றி வேறு என்ன?       .                  

போன மாசம் ஒரு நாளில், நல்ல வெயில் நேரத்தில், கழுத்தில் டையுடன் என் வீட்டில் ‘டோர் நாக்’ செய்த யுரேகா போர்ப்ஸ் ‘ரெப்பை’, உள்ள வாப்பா, டீ சாப்பிடு என்று, எனக்கு மதுரையில் ஒரு மழைக்காலத்தில் ஒரு வயதான தம்பதி கொடுத்த டீயை அன்று அவனுக்குக் கொடுத்தேன்.