அப்பா

அப்பா எங்கள் தாத்தா குடும்பத்தின் மூத்த ஆண் வாரிசு. அவருக்கு முன்னால் என் அத்தை ஒருவர் இருக்கின்றார். அப்பாவுக்குச் சின்ன வயதாக இருக்கும் போதே அவரின் அம்மா இறந்து விட்டார்கள். தாத்தா எங்கள் ஊரின் கணக்கப்பிள்ளை ஆக வேலை பார்த்தார்கள். எங்கள் குடும்பத்தை ‘கணக்க வீடு’ என்று தான் அழைப்பார்கள். தாத்தாவிற்கு இரண்டாவது திருமணம் நடந்து அப்புறம் எனக்கு நான்கு சித்தப்பாக்களையும், மூன்று அத்தைகளையும் தாத்தா உற்பத்தி செய்தார்.

இரண்டாம் தாய்க்கே உரிய சினிமாத்தனமான கொடுமைகள் அத்தைக்கும் அப்பாவிற்கும் நடக்கவில்லை, என்றாலும் எங்கள் சித்தப்பாக்களுக்கும் மற்ற அத்தைகளுக்கும் கிடைத்த அன்பும் அரவணைப்பும் கிடைத்திருக்கும் என்று தோன்றவில்லை. முதல் இரண்டு பிள்ளைகளை அதுவும் ஆண் ஒன்றும் பெண் ஒன்றும் பெற்று விட்டு அடுத்து வந்த பெண்டாட்டியுடன் ஏழு பிள்ளைகளைப் பெற்ற எங்கள் தாத்தா எவ்வளவு கொடுமைக்காரராக இருந்திருக்கக்கூடும். அவர் எப்படி என் அத்தைக்கும் அப்பாவுக்கும் பாசத்தைக் காட்டி வளர்த்திருப்பார். எல்லாப் பசங்களுக்கும் கூழும், வெங்காயமும் கொடுத்து விட்டு நெல்லுச் சோறு சாப்பிட்ட புண்ணியவான் எங்கள் தாத்தா.    

இப்படியாக யோசிக்கும் நான் தான் அவருக்குப் பிடிக்காத பேரன்.  என்னை எப்போதும் ‘இவன் மாடு மேய்க்கத்தான் லாயக்கு’ என்பார். (உண்மையில் இது வரை நான் பார்த்த வேலைகளிலேயே எனக்குப் பிடித்த வேலை ஒரு வருட காலம் மாடு மேய்த்தது தான் என்பது இங்கே குறிப்பிடத் தக்கது)

ஆனால் அவரின் மகன் வழிப் பேரன்களாக பத்துப் பேர் இருந்தாலும் அவரின் பெயரை எனக்கு மட்டும் வைத்தது என்னே ஒரு நகை முரண். (இப்போது தெரிந்திருக்கும் உங்களுக்கு!  எனது பெயர் எனக்குப் பிடிக்காமல் போனதன் காரணம். சரவணன் என்ற பெயர் என் அம்மா எனக்கு வைத்தது)

ஆனால் அப்பா அவர் இருக்கும் வரை அப்பத்தாவை அம்மா என்று தான் அழைத்தாரே தவிர சின்னம்மா என்று கூப்பிட்டதே இல்லை. மேலும்  எங்களுக்கு அவர் இளம் வயதில் அப்பத்தாவிடம் கஷ்டப்பட்ட கதைகளை, வாழ்ந்த  வரலாற்றை சொன்னதே இல்லை.            

அப்பா அந்தக் காலத்து எஸ்.எஸ்.எல்.சி. அப்பாவிற்கு திருமணம் நடந்து சொத்து பிரிக்கும் போது எல்லோர்க்கும் சம பங்காக பிரித்து வைத்தார்கள்.  பெரிய வீட்டை ஐந்தாகப் பிரித்ததில் எங்கள் வீடு என்று சொல்லி ஒரு சிறிய அறையைக் கொடுத்தார்கள்.

அப்பா எம்.ஜி.ஆர் காலத்தில் இருந்தே அ.தி.மு.கா காரர். (சஞ்சய் பிறந்திருக்கும் போது, ஹாஸ்பிடலில் பார்க்க வந்தவர்,  ஒரு சிறிய அ.தி.மு.கா துண்டை அவன் மேலே போட்டு,  என் கட்சிக்கு ஒரு ஆள் கிடைச்சுட்டாண்டா’ என்று எல்லோரையும் சிரிக்க வைத்தார்). லோக்கல் எம்.எல்.ஏ, மாவட்டச் செயலாளர் இவர்களிடத்தில் எல்லாம் நல்ல அறிமுகம் இருந்தது. அதனை வைத்து தன்னிடம் வருபவர்களுக்கு தேவையான செர்டிபிகேட் வாங்கிக் கொடுப்பது மற்றும் காண்ட்ராக்ட் எடுத்து கண்மாயை ஆழப்படுத்தும் வேலை, ரோடு போடும் வேலை என சிறு சிறு வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். எங்களுக்கு பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்ட விவசாய நிலத்தில், விவசாய வேலைகளை அம்மா பார்த்துக் கொண்டார். அப்பாவிற்கு அப்போது விவசாயத்தில் விருப்பம் இல்லை.

இது வரை நன்றாகத் தான் போய்க் கொண்டிருந்தது. குடும்பத்தில் ஓரளவு வருமானம் இருந்து கொண்டு தானிருந்தது. நன்றாக நினைவு இருக்கின்றது.   நான் அப்போது இரண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்பாவிற்கு குடிப் பழக்கம் ஆரம்பித்தது அப்போது தான். வரும் வருமானத்தில் முக்கால் வாசியை குடித்தே அழித்தார். கடன் வாங்கி காண்ட்ராக்ட் வேலை பார்த்து, பேமென்ட் வாங்கும் போது திருப்பி கடனை  அடைக்காமல் முழுவதுமாக குடிப்பதற்கே செலவழித்தார். அப்போதுதான் எங்கள் வூருக்கு வந்திருந்த எங்கள் அத்தை (அப்பாவின் அக்கா) அண்ணனை சென்னைக்கு அழைத்துச் சென்று படிக்க வைத்துக் கொள்வதாகச் சொன்னார்கள். அப்பாவும் சரி என்று சொல்லி அனுப்பி விட்டார்கள். என் அண்ணனோடு மிகத் தோழமையோடு இப்போதும் இருப்பதற்கு அந்தப் பிரிவே காரணமாகவும் இருக்கலாம். சுமார் பத்து வருடங்கள் என் அண்ணனைப் பார்த்ததே இல்லை. சிறு வயதில் பேனாவிற்கோ, புது நோட்டிற்கோ, மிட்டாய்க்காகவோ அண்ணனோடு சண்டை போடும் வாய்ப்பு கிடைக்கவே இல்லை. நான் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போது அண்ணன் பிளஸ் டூ முடித்து விட்டது. மேலே படிக்க ஆசைதான் என்றாலும் குடும்ப சூழ்நிலை அவ்வளவாக சரியில்லாத காரணத்தால் வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தது. எனக்கு கல்லூரி பீஸ் கட்டியது, ஹாஸ்டல் பீஸ் கட்டியது, என் தங்கைக்கு திருமணம் செய்து வைத்தது என எல்லாமே என் அண்ணன் தான் செய்தது. பேஸ் புக்கில் நான் எழுதி இருந்தால் இப்படித்தான் எழுதி இருப்பேன்.  குடும்பத்தின் முதல் பிள்ளை ஆண் என்றால் அதற்குப் பின் வரும் குழந்தைகளுக்கு ரெண்டு அப்பா. பெற்றவர் முதல் அப்பா என்றால் வளர்த்தவர் அண்ணன்அப்பா என்று.

ஆனாலும் அப்பாவால் பணம் சம்பாதிக்க முடியவில்லை என்ற ஒரே குறையைத் தவிர சொந்தங்களில், பாசத்தில், குழந்தைகளை கொண்டாடுவதில் எவரும் போட்டி போட முடியாது.

சஞ்சய் அப்போது தான் ‘ஆபுட்டயா’ என்று கேட்க ஆரம்பித்திருந்தான். அந்த ஒரு வார்த்தையைக் கேட்பதற்கு தினமும் போன் பண்ணுவார். போன சஞ்சய்கிட்ட குடுப்பா என்று சொல்வார். அவனும் ‘தாத்தா ஆபுட்டயா’ என்று கேட்பான். அவரின் சிரிப்புச் சத்தம் ஸ்பீக்கர் போன் இல்லாமலேயே எல்லோர்க்கும் கேட்கும்.

அவர் எப்போது போன் செய்து பணம் அனுப்புமாறு கேட்டாலும் நான் எதற்குப்பா பணம் என்று கேட்டதே இல்லை. நான் வேலைக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தபோதிலும் காண்ட்ராக்ட் எடுத்துக் கடன் வைத்தார். பணம் எதுவும் கேட்க மாட்டார். ஆனால் கழுத்தில் சித்தப்பா வாங்கிக் கொடுத்திருந்த செயின் காணாமல் போயிருக்கும். இரண்டு மூன்று தடவை நாங்கள் அவர் அடகு வைத்ததை திருப்பிக் கொடுத்திருக்கிறோம். ஒரு முறை விளையாட்டாய் கேட்டிருக்கிறோம். ஏம்பா, தங்கச்சியக் கட்டிக் கொடுத்தாச்சு. எங்களுக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வச்சுட்டீங்க.. இப்போ யாருக்காகப்பா காண்ட்ராக்ட் வேலை செஞ்சு சம்பாதிக்கிறீங்க... இன்னும் வேற தங்கச்சி, தம்பின்னு யாராவது இருக்காங்கலாப்பா’ என்று . 'போடா வெட்டிப் பயலே'.. ன்னு சிரிச்சுக் கிட்டே சொன்னார்.

முக்கியமா எங்கள் குடுபத்தின் எல்லா மருமகள்களுக்கும் பிடிச்ச மாமா எங்க அப்பா. எல்லாத் தங்கச்சிகளுக்கும் பிடித்த அண்ணன் , மற்றும் என் அத்தை பெண்களான ‘இரண்டு சித்தி’ களுக்கும் பிடித்த தாய் மாமன்.

சஞ்சய் இப்போது சிரிப்பது எப்படி இருக்கின்றதோ.. அப்பா சிரிப்பதும் அப்படியே இருக்கும்.. வளர்ந்த குழந்தை மாதிரி கள்ளம் கபடமில்லாமல் சிரிப்பார்.

எதனையும் ‘பாசிடிவ்’ ஆகவே பார்த்துப் பழக்கப்பட்டவர். ஏதோ ஒரு விசயத்தில் நடந்த சிறு சண்டையிலிருந்து நான் அதில் சம்மந்தப்பட்ட சித்தப்பா வீட்டுக்கு போகாமல் தவிர்த்து வந்தேன். ஆனால் ஊரில் இருந்து வந்த அப்பா நேராக அந்தத் தம்பி வீட்டுக்குத் தான் சென்றார். அண்ணன் தம்பி நாங்க அடிச்சுகிடுவோம், நீ ஏன்டா போக மாட்டேங்குற.. தம்பி வருத்தப்படுறான் என்று நல்ல விசயத்தை ஞாபகம் வைத்துக்கொண்டும், கெட்ட விசயத்தை அப்போதே மறந்து விடுவதும் அப்பாவின் குணம்.

அண்ணனின் திருமணம் வரை அண்ணனும் நானும் மூன்று வருடங்கள் ஒரு வீட்டில் இருந்தோம். கூட வேறு யாரும் இல்லை.

அப்பா ஊரில் இருந்து வருகிறார் என்ற தகவல் கேட்டதும் கடைக்குப் போய் தேங்காய் எண்னையும் பாண்ட்ஸ் பவுடரும் வாங்கி வைப்போம். நிறைய எண்னை தேய்த்து இடது ஓரம் உச்சி எடுத்து படிய வாரிக்கொள்வார். முகத்தில் பவுடர் போடாமல் வெளியே செல்ல மாட்டார். நானும் அண்ணனும் எண்னையும் பவுடரும் பயன்படுத்துவதில்லை.

எதுக்குப்பா இந்த வயசுல ஊர்ல கஷ்டப்படுறீங்க.. எங்களோட வந்து இருங்கப்பா என்று ஒவ்வொரு முறை ஊருக்கு வரும்போதும் வற்புறுத்துவோம்.. ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் வேறு வேறு காரணத்தைச் சொல்லி மறுத்து விடுவார். அதுவும் இல்லாமல் அவருக்கு இங்கே சும்மா இருப்பது பிடிக்கவில்லை. ஊரில் இருந்தால் அவருக்கு ஏதாவது ஒரு வேலை அல்லது யாராவது பெண் பார்க்க அல்லது பஞ்சாயத்து என அழைத்துச் செல்வார்கள். இங்கே இருப்பது அவரின் உடல் நிலைக்கும் ஒத்துவரவில்லை. இங்கே வந்தால் தான் கைவலி, கால் வலி வருவதாகவும். ஊரில் இருக்கும் போது தான் நன்றாக இருப்பதாகவும் சொல்லுவார்.

குடிப்பதை பத்து வருடங்களுக்கு முன்பே நிறுத்தி விட்டார். வருடந்தோறும் விரதம் இருந்து திருச்செந்தூர் முருகன் கோவிலுக்கு சென்று வந்தார்.

ஆனால் சிறு வயதில் பண்ணிய சிறு சிறு  தவறுகளுக்கும் வருந்துபவராய் நல்லவராக திருந்தி, திரும்பவும் விவசாயத்தில் அக்கறை செலுத்தினார். சஞ்சய்க்கும், ஹேமந்த்க்கும் ( அண்ணன் மகன்) ஊரில் சொத்து வாங்கனும்பா என்று சொல்லி அந்த வருடம் கிடைத்த வருமானத்தில் அரைக்காணி நிலமும் வாங்கினார். ஆனால்......