இளமையில் 'கல்'

ஒரு ரூபாய் கொடுத்து கடையில போயி பீடி வாங்கிட்டு வா என்று அனுப்புவது அப்பாவாக இருந்தால், ஒரு பீடியைக் கொடுத்து, அடுப்புல கங்கு இருக்கும், இத புடிச்சுட்டு வாடா என்று அனுப்புவது பெரியப்பாவாக இருக்கும். ‘சும்மா கங்கு மேல வச்சு எடுத்தா சரியா புடிக்காதுடா. அதனால லேசா வாயில வச்சு ஒரு இழு இழுத்துட்டு வாடா என்று திரும்பவும் அனுப்புவார்கள். பீடி இவ்வாறு என்னை எட்டு வயதிலேயே பிடித்துக் கொண்டதின் பின்னணி இது தான்.

பொதுவாக எங்கள் ஊரின் அப்பாக்களுக்கு விடிகாலை நான்கு மணிக்கெல்லாம் எழுந்து ‘டீ’ குடிக்கும் வேலை. திரும்ப ஒரு முறை படித்துக் கொள்ளுங்கள். டீ குடித்து விட்டு ஏதோ வேலைக்குப் போகிறார்கள் என நினைத்துக் கொண்டு விடப் போகின்றீர்கள். டீ குடிப்பது தான் வேலை. டீக் கடையில் பேசிக் கொண்டே மூன்று அல்லது நான்கு டீ குடிப்பார்கள். காசு கொஞ்சம் அதிகமாக இருந்தால் அப்படியே மொச்சை, வடை என்று பத்து மணி வரை டீக் கடையிலேயே வாசம் செய்வார்கள். ஆறு மணிக்கு வரும் தினத் தந்தியை வைத்துக் கொண்டு ‘அன்றைய செய்தி’ அலசப்படும்.

டீக்கடை எல்லாம் நாங்கள் வரக் கூடாத இடங்களாக பெரியவர்களால் அறிவுறுத்தப்பட்டோம். அப்படியே ஏதாவது ஒரு நாள் தெரியாமல் போய் விட்டால் இதென்ன 'வள குட்டி’ மாதிரி கூடவே சுத்திக்கிட்டிருக்கு என கிண்டல் செய்வார்கள். வளகுட்டி என்பது யாதெனில் வீட்டில் செல்லமாக வளர்க்கும் ஆட்டுக் குட்டி. அதற்குக் கொடுக்கும் செல்லத்தைக் கூட பிள்ளைகளுக்கு கொடுக்க முன்வராத அப்பாக்கள்.

சீட்டு விளையாடும் இடம், சாராயக் கடை சந்து இப்படி சில வரக் கூடாத இடங்கள் எங்கள் ஊரில் இருந்தன. நாங்கள் வரக் கூடாத இடங்கள் எல்லாம் அவர்கள் போகக் கூடாத இடங்கள் என இந்த அப்பாக்களுக்கு புரியவே இல்லை.

எங்கள் ஊரில் பல பேர் ‘பெற்றுக் கொண்டது’ தங்கள் மீதான நம்பிக்கையின் பேரில் என்று தோன்றவில்லை. ‘மரத்த வச்சவன் தண்ணீ ஊத்துவான்’ என்ற பழமொழி மீதான நம்பிக்கை மட்டுமே பல பேரின் பிறப்புக்கு காரணமாக இருக்கக் கூடும். பழமொழி சொன்னவன் மட்டும் கையில் கிடைத்தால் நாலு அடி குழி தோண்டி கைகளை கட்டி மண்ணில் நட்டு விடுவேன். வாயில் ஒரு சின்ன டியூப் வைத்து சொட்டு சொட்டாக தண்ணீர் விட்டு (சொட்டு நீர் பாசனம்!) இப்போ வளந்து பாருடா’ என்று சொல்வேன். எங்களுக்கு கடவுள் சரியாக நீரூற்றவில்லை.

வீட்டில் எப்போதும் சில்லறை தட்டுப்பாடு இருந்து கொண்டே இருந்தது. நீங்கள் சொல்லும் ‘சில்லறை இல்லை’க்கும் இதற்கும் வேறுபாடு உண்டு. சில்லறை கூட இல்லை என்றும் வைத்துக் கொள்ளலாம். பணத் தட்டுப்பாடு என்று தான் எழுத நினைத்தேன். பொதுவாக பணத் தட்டுபாடு என்பது வாங்க நினைக்கும் பொருட்களை வாங்குவதற்கு பணம் இல்லாது போனால் நடுத்தர வர்க்கம் சொல்வது. உதாரணமாக வீடு, நகை, வாகனம் ஆகியவை. ஆனால் அத்தியாவசியத் தேவையான அரிசி பருப்புக்கே தட்டுப்பாடு என்றால் அதற்கு சில்லறைத் தட்டுப்பாடு என்றால் தானே பொருத்தமாக இருக்கும். அம்மாவிற்கு காசு சேமித்து வைக்க என இருந்தவை அஞ்சரை பெட்டி மற்றும் இதர டப்பாக்கள்.

எங்கள் வீட்டில் இரண்டு தகரப் பெட்டிகள் இருந்தன. ஒன்று உடைந்து இருக்கும். கீழே இருக்கும் பெட்டியில் மடித்து வைக்கப்பட்ட அம்மாவின் சேலைகள் இருக்கும். மேலே இருக்கும் பெட்டியில் அப்பாவின் அயர்ன் செய்த கரை வேட்டிகள் மற்றும் சட்டைகள்.

அப்பாவிற்கு அம்மா காசை எங்கெங்கு வைப்பார்கள் என்பது தெரியும். காசு அப்பப்போ காணாமல் போகும். அப்பா தான் எடுக்கவே இல்லை என்று சத்தியம் செய்வார். அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் சண்டை ஆரம்பிக்கும். பொதுவாக இரவில் ஆரம்பிக்கும் சண்டைக்கு முடிவு தெரியாமல் பயந்தபடியே தூங்கிப் போயிருக்கிறோம். அப்பாவுக்கு தெரியக் கூடாது என்று அம்மா ஒரு சேலைக்குள் வைக்கும் பணத்தை அப்பா வேறு எந்த சேலையையும் கலைக்காமல் சரியாக அந்த சேலையை மட்டும் பிரித்து பணத்தை எடுத்து விடுவார். எனக்குத் தெரிந்து இந்த ஒரு விசயத்தில் அப்பா அம்மா இருவரும் மனமொத்த தம்பதிகள்.

சண்டையின் போது ‘உடையக் கூடிய பொருட்களான’ டிவி ரிமோட், செல்போன் என எதுவும் இல்லாத காலமது. சண்டை போட்டு விட்டு அப்பா வெளியே சென்று விட அம்மாவிடம் நாங்கள் எதை கேட்டாலும் அம்மாவிடம் இருந்து அடி கிடைக்கும். கொஞ்ச நாட்களில் எங்களுக்கு புரிந்து விட்டது. சண்டை முடிந்த நேரம் அல்லது அப்படி நம்பப்படும் நேரங்களில் அம்மாவிடமோ அப்பாவிடமோ எதுவும் பேசக் கூடாது என்று. ஆனால் இந்த சண்டை விஞ்ஞானம் புரியாமல் ‘பண்ணிரண்டு வயதில் வீட்டுக்கு வந்த அண்ணன்’ அடி வாங்கும்.

சாதாரணமாக அடிக்கும் அம்மா சாமி வந்தும் அடிப்பார்கள். அம்மாவிற்கு செவ்வாய், வெள்ளி மற்றும் விசேச நாட்களில் எல்லாம் ‘அருள்’ வந்து விடும். ஆனால் அப்பத்தா மட்டும் ‘ஆமா இவளுக்கு சாமி வருது..இது பேய்டா.. மொளக்கமாத்த கொண்டு ரெண்டு சாத்து சாத்துடா சரவணா’ என்று சொல்லும். அம்மாவிற்கு வருவது ‘மொட்டை கோபுரம்‘ என்று அம்மாவே நம்பினார்கள். சோறு போட்டு விட்டு கொழம்பு ஊத்தாமல் இருக்கும் அம்மாவை அண்ணன் நிமிர்ந்து பார்க்கும். விழும் தலையில் நச் என்று ஒரு அடி.. எங்கடா வந்த... யார் வீட்டுக்கு வந்துருக்க என்று.. அண்ணன் அலறி அடிச்சு வெளியில் ஓடும். இப்படி ஓரிரு முறை நடந்திருக்கு.

இப்படியான ஒரு நாளில் அண்ணன் ஒரு நாள் ‘நிமிர்ந்து பார்க்க’ அம்மா ஏதோ ஒரு ஞாபகத்தில் அண்ணனை ஒரு ரெண்டு செகண்டு பார்த்தார்கள். ‘ஆத்தாடி.. சாமிடோய் என்று அலறியபடி அண்ணன் தெருவில் ஓட ஆரம்பித்தது. டேய் சும்மாதாண்டா பார்த்தேன் வாடா என்று அம்மா கூப்பிட்டார்கள். இல்ல வேணாம்.. கொழம்ப ஊத்தி திண்ணையில் வச்சுடுங்க, நான் சாப்பிடுகிறேன் என்று சொல்லியதை இப்போது நினைத்தாலும் சிரிப்பாக வருகின்றது. அம்மாவிடம் அடி வாங்குவது பத்தாவது படித்த வரை தொடர்ந்தது.

நான் செய்யாத ஒரு தவறுக்கு அம்மா விசிறிக் கம்பால் அடித்தார்கள். அழாமல் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். அடிப்பதை நிறுத்தி விட்டு என்னைப் பார்க்கும் போது சொன்னேன். முடிஞ்சுடுச்சா.. இப்பவும் சொல்ல்றேன்மா. நான் காச எடுக்கல.. இன்னொரு தடவ எதுக்காவது அடிச்சீங்கன்னா வீட்ட விட்டு எங்காவது ஓடிப் போயிடுவேன் என்றேன். இப்படியாக முட்டை ரவி, மணல்மேடு சங்கர், ஆசைத் தம்பி இவர்களில் ஒருவனாக – ‘சங்கு சரவணணாக’ வர வேண்டிய அணைத்து வாய்ப்பும் வசதிகளும் எனக்கு சிறு வயதில் கிடைத்தது. ( சரவணன் கொல பண்ணான்னா அதே ஸ்பாட்ல நின்னு சங்க வாயில வச்சு ஊதிட்டு தானாம்ல போவான்??) ஆனால் அது நகரமாக இல்லாமல் கிராமமாகப் போனதால் அப்படி ஒருவனாக ‘வளர’ முடியாமல் போனது.

வீடுன்னா அப்படி இப்படித்தான்டா இருக்கும்.. இதெல்லாம் நெனைச்சு கவலைப்படாம படிக்கிற வேலைய மட்டும் பாரு என்று சொன்ன உறவுகள் கிராமத்தில் நிறைய இருந்தார்கள். நான் கொஞ்சம் நன்றாக படித்ததற்கு இது மட்டுமே காரணமாக இருக்கும். ஆறாம் வகுப்பு முதல் பத்தாம் வகுப்பு வரை முதல் ரேங்க் அல்லது இரண்டாவது ரேங்கில் இருப்பேன். பெரும்பாலும் எல்லா வகுப்புகளிலும் நானே வகுப்புத் தலைவனாக இருந்திருக்கிறேன். நல்லா படிச்சு டாக்டர் ஆகனும்னோ அல்லது வக்கீல் ஆகனும்னோ படிக்கவில்லை. மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி பெருமையாக பேச வேண்டும் என்பதே காரணமாக இருந்தது. இங்க பாருங்கடா.. கஞ்சி குடிக்க வழி இல்லாத புள்ள நல்லா படிச்சு முதல் ரேங்க் வாங்குது.. நம்ம புள்ள நல்லா தின்னுபுட்டு திமிரு புடிச்சு அலையுது என்பது என் கூட படித்த மாணவர்களை அவர்களின் பெற்றோர்கள் சொல்லும் மொழி.

‘நான்’ என்ற அகந்தை அழிந்தவன் ஞானி என்கிறது வேதம். படி அரிசி கடன் கேட்டு அடுத்தவர் வாசலில் நின்றதில் பாதி ‘நான்’ போய் விட்டது. படிப்பிற்காக அடுத்தவரிடம் கை ஏந்தியதில் மீதி ‘நானும்’ போய் விட்டது. யானெல்லாம் எப்போதோ ஞானி ஆகி விட்டவன்.

‘கற்கை நன்றே கற்கை நன்றே, ‘பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே’ என நீங்கள் படித்திருக்கலாம். ஆனால் அதன் படி வாழும் வாய்ப்பை கடவுள் எனக்குக் கொடுத்திருந்தான். எட்டாம் வகுப்பில் இருந்து கல்லூரி வரை கிடைத்த அரசின் கல்வி உதவிப் தொகை எனக்குப் பேருதவி செய்தது. ஹாஸ்டல் மெஸ் பீஸ் கட்டாதவர்களின் ஹால் டிக்கெட் ஹாஸ்டல் வார்டனிடம் வந்து விடும். பீஸ் கட்டிய பின்பே ஹால் டிக்கெட் வாங்கி செமஸ்டர் எழுத முடியும். பெரும்பாலும் நான் ஹால் டிக்கெட்டை வார்டனிடம் தான் வாங்கி இருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் பணம் அனுப்புமாறு அண்ணனுக்கு கடிதம் எழுதுவேன். அண்ணன் இப்போது ஒரு நாளில் சொல்லியது. நான் எழுதிய கடிதங்களை மிகவும் பத்திரமாக வைத்திருப்பதாகவும் அவை அவ்வளவு அழகாக எழுதப்பட்டிருக்கும் எனவும்.

அப்பா சண்டையின் போது அடிக்கடி சொல்லும் வார்த்தை.. இப்படியே பண்ணிக்கிட்டு இருந்த ‘பட்வன’ குடிச்சு செத்து போயிடுவேன் என்பதாக இருக்கும். ‘பட்வன்’ என்பது ஏதாவது பூச்சி கொல்லி மருந்தாக இருக்கலாம். அந்த நேரங்களில் எல்லாம் அப்பா திடீர்னு செத்து போயிடுவாரோ.. அப்படி செத்துப் போயிட்டா நாம என்ன செய்றது’ என்று கவலைப்பட்டிருக்கிறேன். அம்மாவை மிரட்டுவதற்காக சொன்ன வார்த்தைகள் எங்களை அதிகம் பயமுறுத்தின. நீ எதுவாக விரும்புகிறாயோ அதுவாகவே ஆகிறாய்.. என்று சொல்லியது விவேகானந்தர் என்று நினைக்கிறேன். அப்பாவின் சாவு இயற்கையாக இருக்கவில்லை. பாம்பு கடித்து விஷம் உடல் முழுதும் பரவி செத்துப் போனார்.

மேலே சொன்ன எவையும் கூட்டியோ குறைத்தோ சொல்லப்பட்டதில்லை. இப்படித்தான் இருந்தார்கள். என் வாழ்க்கை இப்படியாகத் தான் இருந்தது. இதில் எவரையும் குறையோ குற்றமோ சொல்லத் தோணவில்லை. சொல்லப் போனால் எவர் மீதும் குறையில்லை, யார் மீதும் குற்றமில்லை. என் தாத்தா என் அப்பாவிற்கு தராததை, என் அப்பா எங்களுக்கு தராததை நான் எல்லோர்க்கும் தரவே ஆசைப்படுகின்றேன். அது அந்நியோன்யம் கலந்த அன்பு, நேசம் கலந்த பாசம்.

இவ்வாறான எனது கடந்த கால வாழ்க்கையில் நான் பட்ட அனுபவம் என்னை நல்லவனாக வாழும்படி செதுக்கியது என்று சொன்னேன் என்றால் அதை விட பெரிய பொய் வேறொன்றும் இருக்க முடியாது. எனக்கும் கோபம் வருகின்றது. சண்டை போடுகின்றேன்.. ஆனால்.... ஆனால் .. இந்த பிளாக் எழுத ஆரம்பித்த கடந்த மூன்று நாட்களாக எவர் மீதும் கோபப்படவில்லை.. பார்க்கும் யாவர் மீதும் பாசமே வருகின்றது. இப்படியே வாழ்ந்து விட்டுப் போனால் இதை விட பெரும் வரம் ஒன்று இருந்து விட முடியாது.

வழக்கமாக கதையின் முடிவில் வரும் ‘ இதுல இருந்து என்ன தெரியுது.. உண்மையா கடவுள்கிட்ட வேண்டிகிட்டா அவர் நம்ம கேட்குறத தருவார்’ என்று முடிக்கின்றேன். பாலா கேட்கின்றது.. அப்பா.. அப்புறம் ஏம்பா கடவுள் எனக்கு எதுவுமே தரல’ என. இல்லையே.. நீ கேட்டா கடவுள் தந்திருப்பாரே என்று சொல்லி விட்டு ‘நீ என்னடா கேட்ட’ என்றேன். அச்சச்சோ கேக்குறதுக்கு மறந்துட்டேன்பா’ என்று சிரிக்கின்றது.

பாலா.. கடவுள் சில பேர் கேட்டத கொடுக்காம இருந்திருக்கலாம்.. பல பேர் கேட்டத கொடுத்திருக்கலாம் ஆனால் ஒனக்கெல்லாம் அவர் நீ கேக்காமலேயே கொடுத்துடுவார்.. என்று சொல்கின்றேன். சரிப்பா.. என்று முத்தமிட்டு தூங்குகிறது.

காலையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த பாலாவை எழுப்ப மனமில்லாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். தூக்கத்தில் கனவு கண்டு சிரிக்கின்றது. கடவுள் ஏதேனும் கொடுத்திருக்கலாம்.