தாத்தா

இன்று தாத்தா ஹாஸ்பிடலிருந்து வீட்டுக்கு திரும்பினார். தாத்தாவுக்கு ஹார்ட் ப்ராப்ளம். பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு பை பாஸ் சர்ஜரி செய்திருந்தார். சும்மா காய்ச்சல் என்று இப்போது டெஸ்டுக்கு சென்றவர்க்கு பல்ஸ் ரேட் மிகவும் குறைவாக இருக்கவே அட்மிட் செய்து இரண்டு நாட்களாக அவரும், அவருக்காக நாங்களும் தூக்கம் தொலைத்தோம்.

மூப்பு, பிணியிலிருந்து மீள வேண்டும் என்ற சித்தார்த்தனின் கனவு தான் எவ்வளவு பெரிய கட்டடங்களாக வளர்ந்திருக்கின்றது என்று இந்திரா பார்த்தசாரதி ஒரு நாவலில் ஹாஸ்பிடல் பற்றி எழுதிருப்பார். ஒரு சிறிய இடத்தில் ஆரம்பிக்கும் ஒரு நர்சிங் ஹோம் ஒரு வருடத்தில் பக்கத்தில் இருக்கும் இடங்களில் எல்லாம் விரவிப் பரவுவது எதனைக் காட்டுகிறது. உண்மையில் ஹாஸ்பிடல்களின் வளர்ச்சியும், டாஸ்மாக் விற்பனை வளர்ச்சியும் எதனைக் காட்டுகிறது. ஒரு ஆரோக்யமான சமுதாயத்தையா?

இன்னமும் புரியாத புதிராக இருப்பது ஹாஸ்பிடல் பில்லும் டாக்டர்களின் கையெழுத்தும் தான்.. ஐந்தரை மணிக்கு அல்லது ஆறு மணிக்கு ஒரு துண்டுப் பேப்பர் கொடுக்கின்றார்கள். அது மறு நாள் எடுக்க வேண்டிய  லேப் டெஸ்ட்டுக்கான சீட்.. வேறு வேறு நோய்களுக்காக வந்திருக்கும் எல்லா நோயாளிகளுக்கும் ஒரே மாதிரியான ப்ளட் டெஸ்ட் அல்லது யூரின் டெஸ்ட்.. எல்லாம் கூட்டமாக கவுண்டரில் பணம் கட்டி கீழே லேப்பில் கொடுப்போம். அது எப்படி எல்லா நோயாளிகளுக்கும் ஒரே மாதிரியான ரிசல்ட் வருகின்றது?

அறியாமையே வரம் என்பது எவ்வளவு பெரிய உண்மை! எங்கள் கிராமத்தில் சாவு என்பது திடீர் என்று தான் வரும்.  ஹாஸ்பிடல் சென்று அங்கு ‘உனக்கு இந்த வியாதி!  இவ்வளவு நாள் தான் இருப்பாய்’ என்பதற்கோ அல்லது இவ்வளவு செலவானால் காப்பற்றலாம் என்பதற்கோ அவ்வளவு வாய்ப்பு இருக்காது... 

வயக்காட்ல இருந்து வந்த மனுஷன் பொஞ்சாதிக்கிட்ட நெஞ்சக் கரிக்கிற மாதிரி இருக்கும்மா’ கொஞ்சம் தண்ணி கொடுன்னு கேட்டுருக்காரு... அந்தப் புள்ள தண்ணிய எடுத்துட்டு வரதக்குள்ள அப்படியே கல்தூன்ல சாஞ்சிட்டாரு’. கொடுத்து வச்ச மனுஷன், ஒரு நோய் நொடின்னு படுக்கைல விழுந்து கெடக்காம’ படக்குன்னு போய்ட்டாரு... என்ன ஒரு வருத்தம்னா, இந்தக் கடைசிப் புள்ளய ஒருத்தன் கைல புடிச்சு கொடுத்துட்டு போயிர்க்கலாம்’, சரி நம்ம கைல என்ன இருக்கு எல்லாம் அவங் கைல.. மரத்த வச்சவன் தண்ணிய ஊத்துவான்’  என்று பெரும்பாலானவர்களின் சாவுகளுக்கு வந்திருந்தவர்களின் பேச்சு இப்படியாகத் தான் இருக்கும்.

சுகர், ரத்த அழுத்தம், கிட்னி என எந்தப் பிரச்சினைக்கும் டெஸ்ட்டுக்கு சென்றது கிடையாது.. அவன் மேல் பாரத்தைப் பொட்டு விபூதியை எடுத்துப் பூசி விட்டு படுத்துக் கொண்டே பிழைத்துக் கிடக்கும் பெருசுகள் இன்னும் நிறையப் பேர் இருக்கின்றார்கள். இன்னும் அம்மாவுக்கு ஹாஸ்பிடல் வருவதற்குப் பிடிக்காது. காய்ச்சலோ, கால் வலியோ, அப்பனே முருகா காப்பாத்து என்று நேரடியாக கடவுளிடம் தான் ட்ரீட்மென்ட் எடுப்பது...

தாத்தாவிற்கு கோபம் என்பது நாமெல்லாம் சாப்பிடுவது, தூங்குவது போல ஒன்று.. சப்பாத்தி நல்லா இல்லை என்று தட்டை தெருவில் எறிந்திருக்கிறார்.. அத்தை எங்கோ விஷேசத்திற்கு சென்று விட்டு தாமதமாக வந்ததற்காக வீட்டைத் திறக்காமல் இரவு முழுதும் வெளியில் நிற்க வைத்திருக்கிறார்.. இப்போதும் எதற்காக கோபப்படுவார் என்று யாராலும் ஊகிக்க முடியாது..

முதலில் செய்த ஆபரேசனின் போது உடனிருந்து கவனித்துக் கொண்டது நான் தான். அதுவரை அவர் பார்த்து வந்த பைனான்ஸ் கம்பெனி எனது பொறுப்பில் வந்தது.. இது தான் சென்னைக்கு வந்த எனக்கு முதல் வேலை. ஒரு நாள் ஆபிஸ் லேட்டாகத் திறந்ததற்கு, நாளையிலிர்ந்து நீ போக வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டார்..

தாத்தா ரொம்பவும் ப்ராக்டிகல்.. ‘சரவணா.. தங்கச்சி வீடு தான் இருக்கே.. இங்கேயே சாப்பிட்டுக்கிடலாம்னு நினைக்கக் கூடாது.. நீயும் அண்ணனும் சமைச்சுத் தான் சாப்பிடனும்னு’ வேற ஏரியாவிலிருந்து இங்கே குடி வரும் போது சொன்னார். இன்றும் அவர் இருக்கும் என் தங்கை வீட்டில் தண்ணீர் கூடக் குடிக்காமல் தவிர்த்து வருகின்றேன்.

ஆனால் சித்தி ‘ இங்க இவ்வளவு பேர் இருக்கோம்... நீங்க தனியா சமைச்சு சாப்பிடனுமாடா? ஒழுங்கா இங்க வந்து சாப்பிடுங்க என்று அன்பாக மிரட்டினார்.. இல்ல சித்தி நாங்க வர லேட்டா ஆகும். அதனால சமையல் பண்ணியே சாப்பிடுறோம்  என்று மறுத்து விட்டோம்.

சரிடா அப்படின்னா ஞாயித்துக் கிழமை மட்டுமாவது இங்க சாப்பிடுங்கடா என்று சொல்லி ஒவ்வொரு ஞாயிறும் தங்கைகளை அனுப்பி சாப்பிட வரச் சொல்வார்கள்..

இந்த சித்தி தாத்தாவின் முதல் பெண். தாத்தா எவ்வளவு ப்ராக்டிகலோ அதற்கு நேர் மாறாக என் சித்தி அவ்வளவு செண்டிமெண்ட்.. ( சித்தியைப் பற்றி எழுத வேண்டுமானால் அது தனியாக இரண்டு பிளாக் வரும்... அதனால் இப்போது வேண்டாம் )

ப்ராக்டிகல் ஆக இருக்கின்றேன் எனச் சொல்லும் தாத்தா மாதிரி ஆட்களுக்கு பெரும்பாலும் எந்தக் கெட்ட பழக்கங்களும் இருக்காது.. தாத்தா மட்டுமல்ல அவரின் இரண்டு பையன்களுக்கும் எந்தக் கெட்ட பழக்கங்களும் ஏற்பட்டு விடாதவாறு வளர்த்தது அவரின் சாதனை.

சில விசயங்களில் கறார் காட்டினாலும் பல நேரங்களில் பாசக்காரர் தான். என்னையா வேலைக்கு ஆர்டர் வந்திருக்காமே... செருப்பு போட்டுக் கிட்டா போறது.. வாயா என்று கடைக்குக் கூட்டிட்டுப் போய் ஷூ வும், டை யும் வாங்கிக் கொடுத்தவர். ஒரு இடம் வருதுய்யா.. வீடு கட்ட வாங்கிப் போடுய்யா என்று அவர் சொன்ன போது, என்னிடம் அவ்வளவு பணம் கிடையாது.. அங்கெ இங்கே பொரட்டி தயார் செய்தபோதும் ஐம்பது ஆயிரம் குறைந்தது.. வேலைக்குப் போன புதிதில் தான் வாங்கி, இது வரை கழட்டாமல் இருந்த செயினை அடகு வைத்து எனக்குக் கொடுத்தவர். உங்கப்பா கஷ்டப்பட்டத்துக்கு நீங்களெல்லாம் நல்லா வரணும்யா என்று எங்கள் வளர்ச்சியில் பெருமிதம் கொள்பவர்.

அறுபதாம் கல்யாணத்திற்கு நான் வாங்கிக் கொடுத்த பட்டு வேட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு, பட்டுச் சட்டை போட்டுக் கொண்டு, என்னையா, நல்லா இருக்கனா என்று குழந்தையாய் கேட்டார். ஈஸி சேரில் படுத்துக் கொண்டு இதத் தான்யா வாங்கனும்னு நினச்சேன். கரெக்டா வாங்கிக் கொடுத்துட்ட.. ரொம்ப தேங்க்ஸ் என்று கை குலுக்கினார்.     

குறைந்த சம்பளத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்து படிப் படியாக முன்னேறி இரண்டு பெண்களை நல்ல இடத்தில் திருமணம் செய்து கொடுத்து, இரண்டு பையன்களுக்கும் வீடு கட்டி, பேரன் பேத்திகளுக்கும் திருமணம் செய்து பார்க்கப் போகும் எங்கள் தாத்தா எங்களுக்கு எல்லாம் ரோல் மாடல்.

வேண்டிக் கொள்கிறேன் இத்தருணத்தில்.. அவர் இன்னும் பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல கோடி நூறாண்டு வாழ வேண்டுமாய்...